O SWETRACH

Załamanie pogody poznałam po Szczypawce – zwykle na hasło „Pójdziemy na spacerek?” pędzi do bramy (no… statecznie i z godnością pędzi, ma już swoje lata). Tym razem tylko rzuciła mi spojrzenie „Weź się kobieto OPAMIĘTAJ” i uwaliła się na kocyku. A zima się nawet jeszcze nie zaczęła!…

Tymczasem Netflix mnie załatwił, bo dali drugi sezon „W pułapce”, na który natychmiast N. się rzucił jak bojownicy Kaczyńskiego na starszą panią z tęczową torbą. I teraz wieczorami siedzi, ogląda i wzdycha z miłości do pięknej Islandii (drugi sezon dzieje się chyba upalnym latem, bo co prawda wszyscy chodzą ubrani w zimowe ciuchy, ale zamiast śniegu do pasa jest błoto). Ja jestem nieszczególnie zachwycona, bo oprócz trupów ludzkich są także martwe zwierzęta, a główny policjant wygląda jak Zandberg. ALE JA NIE O TYM. W sumie akcja mnie nie porwała jakoś bardzo, może dlatego że nie mogę się skupić, bo wszyscy – a zwłaszcza ubodzy farmerzy – noszą TAK PIĘKNE SWETRY, że prawie się popłakałam. Oczywiście natychmiast zaczęłam szukać islandzkich swetrów w sieci, ale tylko z oryginalnej wełny lopapeysa. No i jak na razie znalazłam sklep z takimi swetrami na zamówienie, ale do świąt nie ma już szans, a normalnie czeka się miesiąc. No trudno, spróbuję po świętach – są tak piękne, że poczekam i pół roku, jak trzeba. (Na Allegro są pojedyncze sztuki, ale same rozpinane, a ja bym wolała taki klasyczny nadziewany na człowieka górą).

Podobno pod McDonaldami całodobowe kolejki po kanapkę drwala. Dżizas. Serio?…

A mój głupi serial SF zakończył się najgłupiej jak tylko było można. W dodatku zapowiadają drugi sezon. Podobno Leonard Nimoy wpadł w alkoholizm przez to, że musiał grać w „Star Treku”. Przy zachowaniu proporcji, Katee Sackoff chyba czeka przeszczep wątroby.

O STRASZLIWYM SERIALU

No więc… Studzienka kanalizacyjna nam się zapowietrzyła (???) i wyje jak potępieniec, więc dokładnie każdy w całej wsi z dokładnością do minuty wie, kiedy korzystamy z toalety. Ale to zupełnie nieważne, gdyż…

Oglądam na Netflixie najgorszy serial SF świata i nie mogę przestać.

Serial się nazywa „Another Life” i gra w nim nie kto inny, jak boska Kara Thrace z BSG, więc wiadomo, że kliknęłam. Omatkobosko, jaki to jest zły serial, ale to tak okropny, jak filmy wytwórni TROMA – człowiek gardzi sobą że to ogląda, ale musi sprawdzić, jakie gówno wymyślą w następnym odcinku. W recenzjach pojawiają się pytania, czy ktoś wykorzystał jako scenariusz gotowe nagrania z Bigbrothera, bo mniej więcej taki poziom umysłowy prezentuje ZAŁOGA STATKU KOSMICZNEGO. Większość aktorów jest wzięta nie wiem skąd, chyba z zaplecza KFC, bo nie grają jakby mieli doświadczenie w kontakcie z klientem. Logika wydarzeń powala na kolana – załoga od której zależy przyszłość ludzkości nawpierdalała się psychoaktywnych storczyków z obcej planety i na statku kosmicznym odbyła się dyskoteka i regularna orgia.

Nie wiem co będę oglądać, jak mi się to skończy. Może „Dynastię”?…

Ciekawe, czy to objaw słynnej MGŁY MÓZGOWEJ, która pojawia się jako efekt uboczny Covid (twórcy serialu musieli ją mieć wszyscy co do jednej sztuki, łącznie z osobami odpowiedzialnymi za catering i napisy końcowe).

A mleczko do mebli to Sidolux Renowacja z migdałem na buteleczce i takie drugie w psikaczu – Nanomax do mebli i drewna.  Używane na zmianę, więc nie wiem, które pachnie fortepianem (a może mieszanka obu?).

To straszne, że ludzie wyjedli cały xanax. Ale nie dziwię się – gdybym miała, to też bym jadła. Ponieważ nie mam, to oglądam najgorsze seriale świata.

O DAWKOWANIU ATRAKCJI

W zasadzie to się zastanawiam, czy będę jeszcze kiedyś umiała wyjść z domu ubrana TAK JAK KIEDYŚ. Bo teraz nawet na wyprawy do biura (raz w tygodniu) zwykle zakładam legginsy i jakąś bluzę, no w każdym razie spodnie w gumkę albo na sznurek. Czy będzie jeszcze kiedyś okazja, żeby założyć coś uprasowanego, z paskiem, kardiganem, kolorowym szaliczkiem?… Czy te czasy już MINĘŁY I NIE WRÓCĄ?…

Normalnie jak Miss Havisham (z tym, że ona w sukni ślubnej – jednak była ostrzejszą zawodniczką, ja bym nie dała rady cały dzień w koronkowej kiecce dopasowanej u góry) (to znaczy – nie cały dzień, tylko trzydzieści lat, czy tam ile ona paradowała w tej sukience).

Natomiast kończy mi się kordonek i jest to sytuacja ekstremalnie niebezpieczna, bo nie wiem, co zrobię w samym środku pandemii bez terapii zajęciowej. N. się upiera, żeby wspierać biznesy lokalne, więc zamiast zamówić w internecie i już od dawna mieć całą zgrzewkę zgrabnych kłębuszków, to wozi mnie do pasmanterii. I byliśmy już trzy razy i ZA KAŻDYM RAZEM przed pasmanterią kłębi się ogon bab! Czyli po pierwsze – nie tylko ja dramatycznie potrzebuję zajęć manualnych, a po drugie – lokalny biznes nie ma się tak źle (większa kolejka jest chyba tylko przed jedną piekarnią w sobotę rano). Tak czy inaczej – jestem w połowie ostatniego kłębka; najwyżej zacznę pruć stare serwetki, żeby robić nowe i nie oszaleć.

A w ogóle to nie mogłam się doczekać na tłumaczenie drugiej książki mojego ulubionego szkockiego antykwariusza i kupiłam „Confessions of a Bookseller” w oryginale. No i znowu zanurzyłam się w nieco ekscentrycznej społeczności małego szkockiego miasteczka, ale na samym początku autor opisuje niesamowity projekt, prowadzony przez jego rodziców: otóż, można u nich wynająć antykwariat z mieszkaniem na górze i samemu poprowadzić sklep z książkami. Nazywa się to „Open Book” w Wigtown i można rezerwować na AirBnB. Znakomity pomysł, moim zdaniem, i z tego co widzę nie jest łatwo o wolny termin. Jakie piękne rzeczy można robić, kiedy się żyje w normalnym, wolnym kraju, bez bandy oszalałych przygłupów w rządzie.

Byłam wciągnąć kosz na śmieci i chyba wystarczy na dziś. Nie można przesadzić z aktywnością – trzeba sobie dawkować atrakcje, bo się człowiekowi w dupie poprzewraca. (Chociaż wolałabym mikrodawkować LSD, jak Diane w „Good Fight”, ale nie mam LSD – do czego to doszło!…).

O PATRZENIU W GWIAZDY

Tak się składa, że ostatnio często obserwuję gwiaździste niebo nocą. Szczypawka sobie ustawiła grafik toalety akurat na drugą w nocy – pięknie, naprawdę pięknie wtedy wygląda świat (w kurtce narzuconej na piżamę). Chociaż może to dlatego, że nie mam szkieł kontaktowych, zawsze świat mi się podoba o wiele bardziej, jak go dokładnie nie widzę. A jedną noc wychodziłyśmy niestety co czterdzieści minut i napatrzyłam się wtedy w gwiazdy, że ho ho. 

Czyli u nas jakby constans – ja mam rozstrój psychiczny, mój pies żołądkowy, i tak to się kręci. Od siedzenia w domu mylą mi się dni, a jak pojechałam do biura któregoś dnia, to miałam coś w rodzaju retrospekcji i życie zaczęło mi przelatywać przed oczami – nawet nie z powodu podatków, które musiałam zapłacić tym złodziejom, tylko z powodu zapachu. Kupiłam środek do pielęgnacji drewnianych mebli – zwykle brałam Pronto, ale w mojej ukochanej hurtowni stało do wyboru kilka innych i wzięłam je do wypróbowania. I wchodzę ci ja do biura, a tu pachnie FORTEPIANEM. A konkretnie – unosi się zapach jak w mojej szkole muzycznej na sali koncertowej. Jednak mają rację ci, którzy twierdzę, że najdłużej utrzymują się wspomnienia węchowe – od razu przypomniały mi się próby chóru i rozrywki na koncertach (stojąc w ostatnim rzędzie chóru podczas występu zdejmij lakierki i stój na bosaka i załóż je w ostatniej chwili, jak chór ma schodzić ze sceny – wygrała koleżanka Kaśka podczas świątecznego występu, kiedy po odśpiewaniu kolęd schodziła w jednym bucie, a drugi kopała przed sobą, bo nie zdążyła założyć). 

A „The Crown” – OCZYWIŚCIE! Thatcher wydawała mi się przerysowana, ale jak napisała Sistermoon na fejsie – obejrzyjcie sobie oryginalne nagrania z nią – ona właśnie taka była (jedyne co to aż mnie boli twarz od miny agentki Scully – jak ona nie dostaje skurczów mięśni od tego ściągniętego dzióbka?). A Karol wyjątkowy padalec; nie uwielbiam Diany, ale ona przynajmniej była prawie dzieckiem i miała prawo być głupia (o Jezus, jaka ja byłam głupia w tym wieku!). Natomiast jak wchodzi królowa Elżbieta, to od razu przypomina mi się Olivia Colman w „Green Wing”, kiedy wysiadała z samochodu w samych majtkach, bo zapomniała spódnicy. Ale i tak ją uwielbiam – ją i Helenkę. 

I zupełnie przypadkiem akurat dotarła przesyłka z pamiętnikami Lady Glenconner – damy dworu akurat z tamtych czasów. Oj pięknie się zapowiada – na razie obejrzałam zdjęcia („Moja babka – pierwsza zamężna arystokratka, która miała romans z królem Edwardem VIII”, albo „Księżniczka Małgorzata, jej walijski kochanek, obok ja z synem”). Ach – jaki świat byłby szary i smutny, gdyby nie ta zwyrodniała arystokracja. Bardzo to miłe z jej strony, że akurat teraz wydała swoje memuary. Może człowiek przynajmniej na chwilę oderwie się od tej dupy, w której jesteśmy.

Śniła mi się Teneryfa. 

O TYM, ŻE NIE JADŁAM ROGALA

No dobrze, to teraz będzie coming out: nie lubię rogali marcińskich. W ogóle nie przepadam za masą makową, a już z bakaliami to fujka. 

Z patriotycznych słodyczy to zjadłam w weekend rewolucyjną napoleonkę (nie kremówkę!) z piorunem od Lukullusa i wystarczy. Na szczęście niedużą, i na szczęście trudno je kupić, bo o dziesiątej już cały nakład wymieciony, a na Francuskiej nie ma gdzie zaparkować. Więc zjadłam w słusznej sprawie – dobra była, nie za duża i nie za słodka. Ale i tak wolę smalec od mamy mojej koleżanki – chociaż to w zasadzie jest antologia poezji, a nie smalec. 

Jeśli chodzi o nastrój, to albo mam ochotę płakać, albo kogoś zabić – wiadomo, kobieta zmienną jest. Albo jedno i drugie naraz. Mam covidowe sny – że jestem w pięknym miejscu z plażą i oceanem, i jedyne czym się zajmuję, to szukanie maseczki, bez której nie wolno. Naprawdę wolałam już, jak mi się śniły kataklizmy i UFO, niż te cholerne maseczki.

Natomiast świetnie się wpasował w mój nastrój Julian Barnes, chociaż właściwie to jego książki, które od jakiegoś czasu leżały na kupce do przeczytania i najwyraźniej nadszedł ich moment. Uwielbiam jego styl – chłopca z angielskiej szkoły z internatem – może dlatego, że zawsze marzyłam żeby być chłopcem w angielskiej szkole z internatem; nawet legendy o ohydnym jedzeniu mnie nie zniechęcały, bo w dzieciństwie prawie nie jadłam. 

A na nowe seriale na razie nie mam filingu, za to po raz chyba siedemnasty obejrzałam „Zodiaka” (pierwszy wspólny film Hulka i Iron Mana, he he). Między innymi dlatego, że wpadła mi w oko analiza kolorów w filmie i faktycznie – w „Zodiaku” wszystko jest niebieskie albo żółte. Niezależnie od kolorów – świetny film, jeden z moich ulubionych.

Cieszyć się z tej szczepionki czy nie, żeby nie zapeszyć?…

PS. Natomiast „W deszczowy dzień w Nowym Jorku” – jakoś nie, nie urzekło mnie. Jest kilka fajnych scen – najlepsza z całego filmu to Gatsby z mamusią w gabinecie – ale całość jakaś powierzchowna.

PSPS. I jeszcze jedna korzyść z „Zodiaka” – penne vodka! Koniecznie muszę zrobić.

O ŻYCIU DOCZESNYM I POZDROWIENIU

Czuję się jak duch Geeny Davis w „Beetlejuice” – zamknięty pośmiertnie w domu, tylko mam mniej rozrywek (ona miała o wiele bogatsze życie pozagrobowe, niż ja doczesne, przynajmniej chwilowo). 

Dostałam maila z Zary, zachęcającego do zakupów najnowszej kolekcji. Kliknęłam – gdyby Herr Flick i Szpieg z Krainy Deszczowców mieli córkę, i ta córka by została kreatorem mody, to właśnie tak by wyglądały jej projekty. A zresztą – może i mieli, co ja tam wiem o życiu. 

A właśnie, przeczytałam ostatnio, że „Modern Family” (rzucili dziesiąty sezon na Netflixie!) to ulubiony serial Obamy. Naprawdę zaczynam się czuć NIESWOJO. Co mi się spodoba jakaś książka albo serial, to zaraz się okazuje, że Obama już dał swój lajeczek. Nigdy nie przypuszczałam, że będzie mnie łączyło pokrewieństwo dusz z PREZYDENTEM USA. 

Ostatnio czytałam na reddicie historyjki o tym, co się komu przytrafiło w życiu najbardziej przerażającego. No więc duchy, próby uprowadzenia w supermarketach, włamywacz z pistoletem w nocy w sypialni… Ale jedna historia zdystansowała wszystkie pozostałe: „Mój narzeczony zamówił w Mc Donaldzie frytki. Dostał frytki, pomiędzy którymi znalazł KRĄŻEK CEBULOWY. McDonald nie ma w ofercie krążków cebulowych…” No i co, I CO? Nadal nie wierzycie w globalne spiski? Nawet jak w biały dzień znajdziecie we frytkach z McDonalda KRAŻEK CEBULOWY? Ja bym uciekała gdzie pieprz rośnie (ale frytki bym zjadła, naturalnie) (i krążek prawdopodobnie też).

A dziś urwał mi się dzyndzel do otwierania puszki z psim pasztetem i musiałam szukać otwieracza do puszek, co NIE JEST ŁATWE z głodnym jamnikiem szalejącym w okolicy… No, nieco powyżej kostek. O mało mnie nie stratowała.

Na uspokojenie kupiłam tabletki Nerwosol K – śmierdzą tak, że powinny być skuteczne, ale nie bardzo są. A może ja mam wygórowane oczekiwania. A może bez nich bym się już całkiem wściekła albo dostała wylewu? W tym eksperymencie brakuje grupy kontrolnej. 

No dobra, to trzymajmy się – w odpowiedniej odległości, oczywiście. Ze staropolskim pozdrowieniem – ***** ***!