Barbarella

Właśnie. Co my z tą czterdziestką. Czterdziestka to jest
SZTUCZNA, absolutnie sztuczna i bez sensu granica, wynikająca z faktu, że człowiek
liczy w systemie dziesiątkowym z banalnego powodu – po prostu tyle mu wyrosło
palców (w sumie, na kończynach górnych). Gdybyśmy mieli palców po trzy u każdej
ręki, albo po siedem, to w ogóle czegoś takiego jak „czterdziestka” by nie
było. Czyli czterdziestka jako taka nie istnieje, jest tylko kwestią umowy
społecznej, która tu zaraz możemy aneksować, wykreślając z niej czterdziestkę.

Ponadto może byśmy się cieszyły z faktu, że mamy okazję
czterdziestkę świętować, bo w średniowieczu od pięciu lat statystycznie rzecz
ujmując znajdowałybyśmy się na cmentarzu, a w XIX wieku prawdopodobnie tez, w
najlepszym wypadku byłybyśmy ślepe, garbate, bez zębów albo bez odmrożonych
palców (albo odpadniętych od gangreny, trądu lub odgryzionych przez wilki).

Wczoraj mój mąż wrócił z treningu i dość zdziwiony zastał
mnie zaryczaną do pasa przed „Toy Story 3”. Mówię wam, że jest lepsza od wielu Bondów.
Groza i zwroty akcji takie, że ja nie wiem, jak można to pokazywać dzieciom,
zwłaszcza małym, zwłaszcza jeśli te małe dzieci pokazane są w filmie jako hm,
dość potworne istoty (z czym się zgodzę, bo małe dzieci w dużej masie stanowią
niszczycielski żywioł i aż dziw, że nie wykorzystuje się tego np. do budowy autostrad
albo produkcji energii – po co od razu atom, jeśli są dwulatki).

Mis Tuliś zostaje niniejszym Skurwysynem Roku, mimo, że to
dopiero połowa stycznia.

A teraz idę sobie zaparzyć aromatyczną teraflu, gdyż jakaś
zaraza po mnie wytrwale spaceruje, łeb mi urywa i w ogóle nie bardzo fajnie
jest.

Zdycham. W styczniu mam to do siebie, że zdycham.

Śniło mi się, że kupowałam pieczarki. Dobre i to,
przynajmniej nie sine nogi papieża. A mogłyby mi się snić sine nogi, albowiem
wiadomym jest, że ja długo bez serialu z trupami nie pociągnę, więc weszłam w „Anatomię
prawdy” (eeee, „Body of Proof”). Serial ma same plusy. Po pierwsze, wszystkie główne
aktorki sa po czterdziestce. Szczupłe – trudno – i cały czas na taaaaaaaaakich
szpilkach, nawet gdy wydobywają właśnie pęsetką czerwia ze zwłok w terenie
podmokłym lub preparują trzustkę. Ale 12 cm obcas musi być. Pani patolog jest bardzo
ładna, taka ruda w ciepłym kolorycie, jej blond szefowa z ustami głodnego
minoga trochę mnie wkurwia, ale tylko trochę. Plącze się koło nich taki blondyn
nieogolony w celach dla mnie niejasnych, bo ani na medycynie się nie zna, ani
nie jest policjantem. Ale ma nienachalny sposób bycia, więc niech mu tam.

Na chandrę kupiłam kredens. Buty by nie dały rady. Musiałoby
ich być co najmniej trzydzieści par, a zauważyłam, że N. robi się lekko nieswój
już przy trzech parach naraz. Więc potrzebowałam planu „B” i skończyło się
kredensem. Żeby nie było – stanie tam kolekcja ceramiki mojego męża. Który –
tak się składa – postanowił zbierać porcelanowe figurki, bo miał zbyt mało
hobby.

(Tak, wiem, dobrze, że nie postanowił zbierać
siedemnastolatek z nadmuchiwanymi cyckami jak Hugh Hefner, oczywiście, doceniam
to jak najbardziej).

Hanka mnie atakuje pielęgnowaniem urody, mówi, że weszła na takie jedno
forum i WIE WSZYSTKO. Ze włosy się olejuje, podkłady tylko azjatyckie, a brwi
nitką u Hinduski. Na co ja jej, że oczywiście mam to wszystko w dupie, a ona: „Poczekaj,
poczekaj, zbliżysz się do czterdziestki, to wszystko z dupy wyjmiesz, moja
panno!” (Hinduskę z nitką też????). Tak, jakbym nie była już wystarczająco
blisko czterdziestki, kurwa mać.

W ogóle po jakich ona chodzi forach, że takich rzeczy się
dowiaduje?… Bo mi się trafia najwyżej „Wiecznie głodna i leniwa świnka morska”
albo „Mąż robi ze mnie wariatkę”.

Przez całe trzy dni robiłam to, na co pozwala mi mój
aktualny poziom intelektualny (czyli niewiele więcej ponad oddychanie) i:

 – skończyłam pierwszy sezon „American Horror Story” –
baaardzo miły serial, duchy sobie zrobiły choinkę, uroczy blond trzylatek zjadł
swoja pierwsza nianię, a ja chętnie obejrzę drugi sezon, aczkolwiek też nie
wiem, jak pociągną temat. I zgadzam się z opinią, że Jessica Lange jest
niekwestionowana gwiazdą;

– zaczęłam i skończyłam pierwszy sezon „2 Broke Girls” (w tym miejscu ukłony dla Zuzanki) – trochę się jednak boje sitcomów, ale akurat dziewczyny się
obroniły. Bardzo podoba mi się postać córeczki bankowca – malwersanta, która ma
schemat Ponziego w genach (jak sama twierdzi). Podoba mi się tez, że wyśmiewają
hipsterów i wspaniałą klasę średnią w stylu opalanie natryskowe dla niemowląt,
no i oczywiście kucharz Oleg jest dość jasnym punktem serialu;

– w przerwach pomiędzy serialami parkowałam samochody w „Rush
Hour”, bardzo bardzo fajna gra oraz przypomniało mi się San Sebastian, gdzie
oddaliśmy samochód na parking wskazany przez hotel. Parking okazał się być garażem
łamane przez warsztat, bez żadnych miejsc parkingowych ani nic, samochody stały
jak popadnie, dawało się kluczyki panu w uświnionych ogrodniczkach i już. Po
dwóch dniach przyszliśmy po samochód i o mało nie zemdlałam, ponieważ stał pod
ścianą, otoczony przez jakieś 30 samochodów, które miały nie więcej niż 2 centymetry luzu z
każdej strony. Pan w ogrodniczkach w ogóle się tym nie przejął, wsiadał po kolei
w te samochody i przesuwał je o te 2 centymetry w prawo, w lewo, do przodu i do
tyłu, aż wyłuskał z nich nasz samochód. Bardzo to było zabawne, zwłaszcza, ze
połowa z tych samochodów to były jaguary, mercedesy i te takie inne, co się
nimi faceci podniecają, a ja tego nie rozumiem, ale przecież nie muszę
wszystkiego rozumieć, a faceci to penisy (w większości).

Jestem gruba, Drogi Pamiętniku.

Drogi Pamiętniku, mój mąż nie chce mi pozwolić na wyjazd do
Australii, gdzie bym prowadziła przedszkole dla wombatów. W sumie to nie dziwne
– jest dość miły, ale to facet. A faceci ZAWSZE NAM RZUCAJĄ KŁODY POD NOGI.
Chyba, że są gejami – wtedy nas czeszą i ubierają.

Z Nowym Rokiem weszłam w świetny serial „American Horror
Story” – cuuuuuuudoooooooowny, nawiedzony wiktoriański dom, pokojówka z bielmem
na oku, płody zamarynowane w słoikach, zamordowane pielęgniarki i bliźnięta
oraz nader chętnie pokazujący się wszystkim pan w czarnym stroju Spajdermena. Później
oczywiście musze brać walerianę, żeby w ogóle zasnąć, a i tak śni mi się, że stoję
przy łożu umierającego papieża, który ma niepokojąco wielkie, fioletowe stopy.

Szczypawka ma noworocznie obcięte paznokcie, pierwsze, co
zrobiła po powrocie do domu, to wykopanie dziury w ogródku. Mój pracowity
pieseczek.

Kończę piękny romans historyczny „Dwie królowe” – akcja dzieje
się po „Kochanicach króla”, a Henryk VIII jest już stary i gruby. Najbardziej
podobają mi się opisy smrodu, jaki wokół siebie roztaczał, z okazji gnijącej
rany na nodze oraz zaparć. Co nie przeszkodziło mu poślubić piętnastolatki i
publicznie jej miętosić, naturalnie. W końcu nie mieli wtedy seriali
Łepkowskiej ani Pudelka, a musieli się jakoś rozerwać. Sprawdzali więc prześcieradła
w królewskiej łożnicy i wykonywali publiczne egzekucje.

A z najnowszych niusów najbardziej podobał mi się ten, że aresztowano
faceta, który chciał zniszczyć Wielki Zderzacz Hadronów. Był dziwnie ubrany i
twierdził, że przybył z przyszłości, aby ratować ludzkość. Zamknięto go w
zakładzie dla psychicznie chorych w Genewie, jednak zniknął z celi…

Bardzo szalony Sylwester rozpoczęła Hanka, puszczając dwie komedie: „50 / 50” – bardzo dobry film, i mówię to serio, acz o tym, jak chłopak dostaje raka. No więc żeby poprawić nieco nastrój, zarzuciła „Całe życie z wariatami” – również bardzo dobry film, tym razem o samobójcach. Dostała szlaban na komedie na co najmniej dziesięć lat i później oglądaliśmy już tylko Bondy.

(Ten z Grace Jones lekko nas przerósł, bo w pewnym momencie mieliśmy jednocześnie wątki tatusia – nazisty, sterydów wstrzykiwanych koniom, psychopaty urodzonego w wyniku eksperymentu na kobiecie w obozie koncentracyjnym, mikroprocesorów, tajemniczego zniknięcia krabów z zatoki oraz pompowania wody morskiej. A wokół tego krążyła dziarsko Grace Jones na swoich niewiarygodnie długich nogach, z pistoletem).

Rok 2012 powitaliśmy bitwą na serpentyny w sprayu i ja zaraz idę i kupuję tego dużo na zapas. Wiem, jak to brzmi, ale było naprawdę śmiesznie. W dodatku później z tych glutów, póki jeszcze wilgotne, można ulepić fajnego bałwana albo Barbapapę.

(Tak, wiem, niektórzy byli na balu w satynowej sukni i szpilkach, a ja w szarym szaliku ze śledzia chlastałam serpentynę z rozpylacza. I za nic w świecie bym się nie zamieniła z tymi w szpilkach).

Jak podkład muzyczny wystąpiły na przemian „Znowu w życiu mi nie wyszło” z „A gdybym zgolił ten wąs”. Oczywiście, okazało się, że piosenkę o zgoleniu wąsa wszyscy już znają i to od roku, ja usłyszałam pierwszy raz i o mało nie dostałam zapalenia otrzewnej. Za to nie puściłam ANI JEDNEJ piosenki Blondie, co niech mi będzie policzone.

Skusiłam się na wykonanie jednego jedzonka, bo wyglądało na wprost wymarzone do kolekcji przepisów dla abnegatów – „łysy” piróg biłgorajski. To, co wyszło, było NIEPRAWDOPODOBNIE pyszne. To znaczy, ja wiem, że połączenie ziemniaków i twarogu nie może być niesmaczne, ale dodatek tej kaszy gryczanej zmienił całość w AMBROZJĘ po prostu. I wcale nie było monotonne w smaku ani niczego nie brakowało. Jedliśmy to z duszonym schabem w sosie grzybowym, ale czuję, że spokojnie można to opędzlować solo z jakimś na przykład kefirem.

To co? Poloneza czas zacząć i może by ponapędzać gospodarkę?… Już drugi stycznia, a ja jeszcze w tym roku nie zamówiłam żadnej ksiązki. Ani butów. (Chociaż butów to akurat jakoś nie mogę wypatrzyć takich, jakie bym chciała przygarnąć, no żadnych jakoś nie mam ochoty zahaczyć zębem). Bo na postanowienia noworoczne to jestem już za stara i za nerwowa (na twarde iryski też).

Przekonaliście mnie. Zwisanie od czasu do czasu nie jest złe. Ze świadomością, że można sobie pozwolić na komfort zwisania.

I bardzo serdecznie dziękuję za oświadczyny. Nie skorzystam, ale to zawsze miło, w moim wieku dość rzadko się człowiekowi ktoś oświadcza, w zasadzie to nigdy, zwłaszcza odkąd wyszłam za mąż. (To znaczy, nie wiem, czy jeśli narzeczona proponuje zastępcze poślubienie swojego potencjalnego męża, to są pełnoprawne oświadczyny, ale tak je potraktuję i co mi kto zrobi).

(Świetnie, reklamy na moim blogu – „Stabilizator kolana” i „Co z emeryturami”. A ja się tu zastanawiam, czy by nie wejść w mini w nowym roku).

Mam nadzieję, że ten przyszłoroczny koniec świata nie będzie przed premierą „Prometeusza” Ridleya Scotta, bo bym się zdenerwowała.

Nie chce mi sie nic. Nie mam na nic siły. Przed swietami jakos mnie trzymały swieta – ze trzeba zrobic jakas sałatke, coś ugotować, zamówić, obrus jakiś na stół narzucić. A teraz już mnie nic nie trzyma i sie rozsypałam trochę. Dokładnie, to się rozsypałam po zjedzeniu ostatniego pieroga z cateringu (ale przynajmniej były pyszne).

W Święta oglądaliśmy z małżonkiem Jamesy Bondy – te z Seanem Connery. Piękny meżczyzna, nie ma już dziś takich. (Ale błagam, w tym odcinku z PUSSY GALORE miał na sobie taki niebieski pajacyk frotte, zapinany na suwaczek z przodu… Zawsze mnie troszkę skręca, jak go w tym widzę; tylko prawdziwy mężczyzna mógł coś takiego założyć i nie skompromitować się do końca życia).

Dziecko byłam obejrzeć. Śpi. Czasem sapnie. 

Widziałam najpiękniejszy na świecie film o smutku. "Debiutanci" się po naszemu nazywa. Gra w nim Ewan MacGregor i ta Francuzka z "Bękartów wojny", bardzo piękna. I pies, który mówi (drukowanymi literami). Cudowny i wzruszający, a w mieszkaniu Ewana wiszą polskie plakaty z 60-tych lat. W sypialni "Wielka majówka", w jadalni "Siedem razy kobieta", a na schodach prowadzących do sypialni "Narkotyk". 

I "Drugą Ziemię" – też o smutku, też świetny film i piękna aktorka.

Jakoś tak nie wiem. Zawisłam.

Życzę Wam, aby wszystko Wam się tak udawało, jak mi się udał sernik. 

(Wcale nie opadł! No dobrze, troszkę pękł, ale to mu tylko dodaje charakteru).

Zebra jednak jest na lekkim hormonalnym haju. Dzwonię do niej:

– Dziękuje ci za prezent! Ale jedna tuniczka to jest taka mała, nie wiem, czy się wcisnę.

Ona naprawdę ma niezłe zdanie o swojej figurze.

– Młoda – mówię do niej (chociaż jaka ona tam młoda, stare krówsko) – to jest DLA DZIECKA kiecka. Zobacz sobie na metce, "3 – 4 anos" napisane.

Przejdzie jej, czy będzie już tylko gorzej?…

Zdrowych i spokojnych życzę.

Siedzę od rana. W nerwach cała.

Czekam na telefon.

Od indora.

Bez indora w ogóle nie mam po co do domu wracać.

Więc czekam. Gdybym paliła, to bym była w połowie drugiej paczki. Czy zadzwoni!
Czy jeszcze kiedyś komuś zaufam, jak mnie wystawi?…

Ooooo dzwonek do drzwi!

JEST.

Dwa razy większy od Zebry córki!

Dobra nasza, z głodu nie pomrzemy.

Najbardziej się bałam, ze jak indor skrewi, to będzie trzeba Szczypawkę ogolić, wysmarować masłem, i…

Co ja gadam w ogóle. To z tych nerwów.

Już jak jest indor, to z górki.

(Korekta do z wczoraj: „Kochanie… To był GÓRNY ŚLĄSK, ja cie proszę, nie zabieraj więcej głosu w sprawach geografii” – serio?… ale naprawdę, SERIO?… Myślałam, ze jest na odwrót, no przecież Wrocław jest wyżej na mapie, niż Katowice?… Dobra, nie, to nie).

Mamy katar. To znaczy, na razie N. (przywiózł z tego Śląska, co nie wnikam, na jakiej wysokości leży), ale jest to kwestią wyłącznie czasu i prędkości własnej podróżowania bakterii.

U nas na wsi zaobserwowałam dwie przedświąteczne dyscypliny, w których prześcigają się sąsiedzi:

1) Liczba wywieszonych na chałupie lampek, czyli u kogo mruga wieczorem lepsza psychodela,

oraz

2) Czym by tu jeszcze można napalić w piecu bardziej interesującym niż to, czym napalił sąsiad. Sądząc z zapachu i koloru dymu są to głownie stare opony, trupy, materace, kalosze, szmaty nasączone przepracowanym olejem, trupy, kurze dzioby, łapy i pierze, świńska szczecina oraz trupy.

Chyba mnie już zaraził, bo ledwo znalazłam w sklepie cynamon do śledzia, tak mnie głowa rozbolała. No nic, jak powiadają, święta bez porządnego kataru są jak kukurydza bez puszki.