A nie mówiłam? Że ludzie powariowali od tego wszystkiego i to się źle skończy?… I mamy tragedię w Krakowie. Oczywiście, zaburzone jednostki zdarzają się zawsze i w każdych czasach, ale teraz – mam wrażenie – różne paranoje trafiają na bardzo podatny grunt. I giną ludzie.
Od początku tygodnia żyłam w przekonaniu, że czwartek jest wolny. I wszystko planowałam na wolny czwartek. I we wtorek bardzo się zdziwiłam, że lekkim popołudniem w piekarni były dostępne ostatnie dwa półbochenki chleba i ekspedientka. I musiałam wysłuchać przemówienia N., jak to nie mam kontaktu z rzeczywistością i żyję w świecie wyimaginowanym jak ten motylek, co nie musi się o nic martwić i generalnie ważę sobie lekce.
(A to tylko kolejny z wielu objawów naszej kochanej menopauzy – człowiek żyje jak pod wodą, wszystko przepływa obok, faktycznie jakbym była na jakiejś równoległej ścieżce czasu i nie mogła się zsynchronizować ze światem – no ale dość już o mnie, bo to nic ciekawego przecież).
N. natomiast zażyczył sobie, żeby mu kupić – uwaga cytuję dosłownie – worek bawełniany nasączony woskiem pszczelim. Podobno wkłada się do takiego chleb i on się nie starzeje.
A nie mają takich worków w rozmiarze trochę WIĘKSZYM, niż na chleb? Bym sobie kupiła i spała w nim albo nawet nosiła, kiedy jestem sama z Mangustą, bo ona mnie nie ocenia.
Aczkolwiek Mangusta też ostatnio testuje granice mojej wytrzymałości nerwowej – wspominałam już, że jest niejadkiem, ale ostatnio odstawia takie dramaty, że już naprawdę pomysły mi się kończą. Przypomnę tylko, że to jest pies, który nie sygnalizuje głodu – po prostu się zwymiotuje żółcią. I nie zje tego, na co nie ma ochoty – zrzyga się, ale nie zje. I nie ma gwarancji, że jak jej podam ulubioną saszetkę z zeszłego tygodnia, to ona ją NADAL LUBI – bo w międzyczasie jej się odwidziało. I czołgam się za nią po podłodze z miseczką, a ona przede mną spieprza tyłem, a w moim wieku skoki ciśnienia nie są takie niewinne i to się może bardzo różnie skończyć, z wylewem włącznie. Wszystkie jamniki na świecie żyją po to, żeby żreć – raz na sto lat trafia się taka anomalia i musiała zamieszkać akurat ze mną!…
Podejrzewam, że to trochę wina braku ruchu, ale jak mam z nią wyjść na spacer w taką pogodę, jak ona wrzuca wsteczny na widok deszczu i muszę ją na siusiu wynosić pod krzaczek, bo sama nie wyjdzie? I zbliża się zamówienie karmy i nie wiem, czy ta którą lubiła, a później znielubiła, to już na zawsze czy jeszcze będzie jedzona, a jeśli nie – to co mam wybrać? Bo wolałabym te kilka stów wydać jednak racjonalnie.
Wyświetlił mi się artykuł o tym, że po ozempicu o mounjaro można oślepnąć na jedno oko i to jest już uznany efekt uboczny. Wysyłam do Zebry, a ona „Ale za to na drugie widzi się lepiej!”. Przekonała mnie! W dodatku lada moment ma wejść ozempic w tabletkach, jak ktoś (np. ja) ma awersję do zastrzyków. Ho, ho, ho! W sam raz na Gwiazdkę.
(Trochę żartuję oczywiście, ale nie macie wrażenia, że naprawdę WSZYSCY już biorą ozempiki? Na pewno absolutnie wszyscy z telewizji i instagrama. I jakoś nikt się nie martwi o długoterminowe efekty uboczne, jak przy szczepionkach).
W związku ze światową awarią outlooka i teamsów – idę poczytać na forum o celebrytach.