Archiwum autora: Barbarella

Jest co czytać! Dziennik Mrożka. Właśnie się ukazał. Czytałam fragmenty w „Przekroju” – rewelacja. Wywiad też.

Wczoraj…

Musze się napić wody i policzyć od 10 w dół.

Wczoraj był jakiś SĄDNY DZIEŃ. Awantura na awanturze. Ludzie zaczynali wrzeszczeć jeszcze zanim rozmówca odebrał telefon. Dogadać się nie szło, wszystkim leciała piana z pysków, w 10-stronicowych mailach pierwsze 9 stron to epitety. Na koniec zadzwonił Urząd Skarbowy, że się rąbnęliśmy w tytule przelewów i teraz trzeba się przed nimi wić.

Do czternastej urosły mi długie, ostre zęby i szpony. O piętnastej nie wiedziałam jak się nazywam – wiedziałam tylko, że w bagażniku za mną znajduje się wielka drewniana balia. Łeb mnie rozbolał na cały wieczór.

No żesz kurweczka maciorka!… CO JEST? Plamy na słońcu? Jakieś wybuchowe opary się ulotniły z fabryki granatów?… O CO CHODZI?

– Jak to – o co chodzi. PEŁNIA DZISIAJ! – uświadomiła mnie Ewka.

No jasne. O ja głupia nimfomanka!

Idzie strasznie długa i ostra zima, jeśli wróżyć z figury Szczypawki. Straszliwie się spasła. Jest grubsza ode mnie (relatywnie). Chociaż Zebra każe poszukać korelacji nie tyle z prognozami meteo, co z zawartością lodówki mojego ojca.

Nic, tylko się rzucic z mostu… Iiiiiiiiiiiii!… Jest nowy House!!!!!

Przepraszam państwa na kfilkę.

1. Zapamiętać, a najlepiej zapisać w kajeciku: wąska spódnica + terenowy samochód = jak u Sienkiewicza: „Niepolitycznie pannie na drabinie siedzieć, bo ucieszny może dać światu prospekt”. Tak właśnie było, plus – trudno mówić o wsiadaniu z wdziękiem, jeśli robi się to ruchem robaczkowym.

2. Aż sprawdziłam, czy nie mam dwóch rzędów zębów. Ale nie mam. A szkoda.

3. Wchodząc dzis rano do sklepu po kefir powiedziałam „do widzenia”.

4. N. wrócił z Madrytu, powiedział, że Ronaldo to pipa oraz że nie jednak nie możemy jechać na wakacje 9 października (wczasy ofkors kupione). Dostałam spazmów i postanowiłam zabić nożem siebie, a później męża, a być może nawet pojechać do Egiptu, do Boba z hotelu Roma. No w każdym razie było grubo. Dymiło mi się z uszu. W tak zwanym międzyczasie mój operatywny, inteligentny, przedsiębiorczy i nie tracący czasu na głupoty mąż przebukował rezerwację, podczas gdy ja zastanawiałam się nad wskoczeniem do studni. I wyjeżdżamy w sobotę.

5. Miałam bardzo dobry biznesplan dochodzenia do koloru zbliżonego do człowieka przy pomocy samoopalacza Guerlain (odwołuję niniejszym nazywanie go najdroższa wazelina świata – działa, tylko powolutku), gdyż kolorem i fakturą przypominam kurczaki ze stoiska mięsnego. Teraz oczywiście nie zdążę, więc ludność kanaryjską z góry przepraszam za moje biało – lawendowe łydki.

6. Schudnąć tez nie zdążę.

7. Ale miło, że ta przygoda nie zakończyła się moim lekko przyspieszonym wdowieństwem, w dodatku spędzanym za kratkami. Prawda?

 
Grzyby jak grzyby, ale pająki w tym roku to już naprawdę! Wczorajszy – w samochodzie, na wprost mojego  nosa – był wielkości tyłka Szczypawki i tak samo szary i kudłaty.

Biedny N. musiał zablokować ruch na podmiejskiej szosie dojazdowej, owinąć skurwiela w serwetkę, wypuścić na trawę, następnie dogonić oszalałą strzygę (mnie) popyląjącą poboczem i drącą ryja i upchnąć z powrotem w samochodzie. Nie sądziłam, że jeszcze potrafię się TAK drzeć. Gardło mnie dzis boli potwornie.

To nie jest pora roku dla arachnofobów.

W prezencie dostałam prześliczne zakładki do książek stąd. I wiaderko skrzydełek z KFC – niedobrze mi. Ile lat trzeba skończyć, żeby ZMĄDRZEĆ?… Obawiam się, ze w moim przypadku 540.

A może by tak wstąpić do kościoła scjentologicznego?… Wiem, gdzie mają siedzibę w Madrycie. Świetne miejsce. Jeździłabym raz na miesiąc na nabożeństwo, a przy okazji – na wino i tapas. I wyprzedaże w Cortefielu. No i zawsze to bliżej, niż Uganda, i bez pasożytów i amebozy. Co?…

Czy Uganda?…

Wybieram się do Ugandy.

Wczoraj u Hanki (dostałam prezent – wibrator! Na razie tylko do masażu głowy, ale zawsze to krok naprzód w tej kwestii) zahaczyłyśmy okiem o program o Ugandzie. Okazuje się, że w Ugandzie kobieta im grubsza, tym piękniejsza. Mało tego! Przed ślubem kobietę zamyka się w specjalnym odosobnionym miejscu, zwanym CHATĄ TUCZENIA. I tam przyszła panna młoda spędza kilka miesięcy, siedząc na podłodze i tyjąc. Wychodzi z chaty tylko za przeproszeniem pod drzewko, a tak – siedzi, matka z ciotką ją pilnują, a ona ma za zadanie wchłaniać i przybierać na wadze.

To jest tak mega kusząca perspektywa, że prawie jestem spakowana.

Minusem tej imprezy jest to, że tuczą ja mlekiem. Świeżo wydojonym. Pije tego mleka kilkadziesiąt litrów dziennie. No tego bym nie przeżyła, ja nie mogę przebywać z mlekiem w jednym pomieszczeniu. Ta panna młoda którą pokazali w dwa miesiące przytyła 36 kilogramów. Pff! Ja bym ten wynik podwoiła. Spokojnie. Na luzie (tylko nie na mleku).

(Podczas ceremonii zaślubin pan młody czytał własnoręcznie napisany poemat na cześc swej wybranki. Niepokojąco często pojawiało się w nim porównanie przyszłej małżonki do krowy. Wielu krów, w zasadzie).

Mam plan B i czuję się z nim trochę bezpieczniej. Jakby co – zawsze zostaje Uganda.

Wszyscy szaleją z grzybami, więc i my zamarynowaliśmy wielki słój borowików. N. oszalał na jego punkcie, szepcze do niego czułe słówka, całuje i głaszcze. Chyba nawet moja głowa w tym słoju by go tak nie ucieszyła.

Obejrzeliśmy natomiast „Niezniszczalnych”.

Powiedzieć, że ten film jest zły, to tak, jakby powiedzieć o Saharze, że jest raczej piaszczysta i ciepła. Po pięciu minutach miałam ochotę wydrapać zębami na stole napis „RATUNKU! POMOCY!”, podczas gdy N. – oczywiście cały zachwycony – zakazał mi się odzywać, tak go wciągnęła akcja. Nie wiem, czy w ogóle akcja ma jakieś znaczenie, bo chodzi o strzelaninę, rozpierduchę, mnóstwo trupów i licytację, który z panów emerytów wielkich aktorów (obwisłych i z brzuchami) okaże się najtwardszym twardzielem. Dialogi są takie, że trąbka Eustachiusza wywinęła mi się na lewą stronę.

O KEJ – można przyjąć, że to taka konwencja, karykatura filmu akcji, a bohaterowie są jednocześnie swoimi własnymi karykaturami. Ale i tak przez pierwszych kilka minut może eksplodować mózg z nadmiaru środków wyrazu, jakimi to dzieło epatuje. Zaprawdę.

Jason Statham chyba złożył ślubowanie, że do końca życia nie zagra w żadnym dobrym filmie, no trudno. I bardzo podobał mi się zastrzelony, a następnie zszyty z powrotem do kupy Dolph Lungren, a zwłaszcza jego zęby. To znaczy, te zęby zasadniczo NIE SĄ jego i to trochę za bardzo widać.

Naprawdę wspaniale kino familijne. Tylko trzeba się trochę znieczulić przed projekcją, bo na trzeźwo to jak operacja wyrostka na żywca.

A teraz ide wypić z gwinta największa butelkę wódki, jaką znajdę w domu.

Chora jestem. Bolą mnie kosci i czuję się jak rozciągana (albo ściskana) sowa. Wczoraj umyłam głowę i musiałam później trzy godziny odpoczywać. Więc igrzyska chwilowo muszą poczekać.

Swoją drogą, połknęłam kilka tych tabletek ze stajni anty-grypa, bo strasznie mnie bolała głowa i wszystko. Otóż podobno młodzież (z gatunku „ach ta dzisiejsza”) się nimi faszeruje w celu narkotyzowania. Może ja mam jakiś zwichnięty metabolizm, ale nie rozumiem tego  kompletnie, bo po tym świństwie nie ma żadnego odlotu, wprost przeciwnie – mnie wpędzają w nastrój „SIX FEET UNDER” i kompletnie zwalają z nóg. Ale głowa nie boli. A aspiryna nie dała rady.

Zresztą młodzież zawsze była dziwna. Ja też byłam dziwna jako młodzież.

Kiedy będzie nowy odcinek House’a? Bo się stęsknilam.

 PS. Tim Roth w "Lie to me" – berdzo, bardzo. To takie niesprawiedliwe, ze faceci z wiekiem robią się coraz bardziej interesujący. No ale Hugh Laurie to on nie jest, żeby to było jasne.

Bo tak: u nas – poznańska.

W Poznaniu – kawiorek.

Na Podkarpaciu – sznagielek.

W Łodzi – angielka.

Na południu – wrocławska.

W Katowicach podobno – baton.

W Gdańsku – paryska.

W Krakowie- weka.

I bądź człowieku mądry i kup bułkę.

Nie mogę myśleć od rana, bo mi zęby kłapią z zimna i czaszka mózgowa podskakuje.

(Zabrania się niniejszym używania słów zaczynających się na URO, jako to: urologia, uroczystość, uroda, urobilinogen, urodziny, urozmaicenie itp.)

Grzyby wyległy na trawnik. To już definitywny koniec lata, tak?… Chyba się rozpłaczę.

W piątkowe popołudnie wpada do salonu Wilhelm Tell w pełnym rynsztunku.

– Mamy w ogrodzie żmiję zygzakowatą!

Odlepiłam się od „Powiedz, gdzie cię boli”, otarłam łzy (ryczałam od 17 strony – klimakterium jak nic). Słaba jestem z geografii, ale wysunęłam odważny postulat, że nie jesteśmy w Bieszczadach, więc raczej obstawiam zaskrońca. Tym bardziej, jeśli ma żółte za uszkami.

I faktycznie, on ci to był, siedział w lawendzie i był malutki, jak dwie rosówki zszyte do kupy.

Histeryzują ci łucznicy.

A od męża dostanę na urodziny czterometrową dębową beczkę po wódce.

Mam depresję przedurodzinową, spoko.

A kilka dni temu wchodzimy do sklepiku po kefir, a tam przy ladzie dwóch panów, rasy białej kaukaskiej, kupują sobie śniadanie. Godzina w okolicach ósmej rano. Panowie przewieszani przez ladę maja dylemat: ta, tamta, a może ta?… Decyzja była trudna, bo i wybór spory. W końcu decyzja zapadła.

Żołądkowa gorzka z miętą!

Żeby ładnie pachniało z ust od rana, prawda?

Dodam, ze już byli napruci.

To już zakończe wątek tych wędlin militarnych, żeby uciąć spekulacje.

Jakiś czas temu dzwoni do mnie ojciec z naszego starego mieszkania:

– Słuchaj, jestem tu i uderzyłem się w głowę… o COŚ. Możesz mi powiedzieć, CO to jest?????

Musiałam się zastanowić.

– W kanciapie jesteś?

– W kanciapie.

– To schab N.

– CO?

– Schab. N. zrobił schab parę lat temu, powiesił i tak wisi. Na razie nie był nam potrzebny w nowym domu, to go nie zabieraliśmy.

– Ale to jest z kamienia!

– Nie, to schab.

– Aha. To cześć.

– Cześć.

N. wynalazł metodę produkcji wędlin militarnych. Przekształca ona kawałek mięsa w coś w rodzaju skamienieliny, bardzo słonej i kompletnie niezniszczalnej. Nie potrzeba lodówki ani piwnicy, wędliny N. są odporne na wysokie temperatury, a nawet – podejrzewam – wybuch jądrowy. Co prawda na pierwszy rzut oka nie nadają się do jedzenia, ale można nimi kogoś zabić, a przynajmniej ciężko uszkodzić.

W przypadku NAPRAWDĘ ciężkiej katastrofy, kiedy już kompletnie nic nie zostanie, można spróbować zjeść taką wędlinę, odrąbując kawałeczki siekierą albo krzemieniem i długo mocząc w wodzie. Z zewnątrz są niepozornie czarne, ale w środku maja interesujący, żywy kolor, jak niektóre kamienie półszlachetne, i opalizują solą. Poza tym, można ją przekazywać z pokolenia na pokolenie.

Piotr Bukartyk powiedział ostatnio u redaktora Manna, że jest zabezpieczony na przyszłość, bo wzorem babci, ma w piwnicy trzy worki suchego chleba i to mu daje poczucie bezpieczeństwa, a nie jakieś tam OFE. Ja bym dorzuciła jeszcze ze dwa schaby mojego męża.

I to by było na tyle, jak mawiały Szadoki.

Dzisiejszy odcinek sponsoruje literka S jak „smalec”, wraz z O jak „Ojcowski Park Narodowy”.

Wracaliśmy z Krakowa przez Ojcowski Park Narodowy, gdzie nie sposób ominąć i nie zatrzymać się przy sympatycznie dymiących „grillach wiejskich”. I oprzeć się pokusie pożarcia kromki wiejskiego chleba (wielkości lądowiska dla helikoptera Black Hawk), posmarowanego szczodrze domowym smalcem. N. zżarł cała, ja – połowę. Łupnęły nas wątroby równiutko po dziesięciu minutach.

Nie wiem, z CZEGO był ten smalec, i chyba wolę tego nie wiedzieć, wiem natomiast, że swoje obchody 30-lecia miał daaawno za sobą. A kto wie, czy przodek właścicieli grilla nie namaszczał nim chudych piersi powstańców styczniowych w ochronie przed zimnem.

Zniszczył mnie ten smalec, zniszczył, wytarmosił, uszargał i wypluł.

Kraków przywitał nas transparentem „O-żyj i zwyciężaj”, więc już było wesoło. Następnie wystroiłam się na wyjście w balerinki – skrobipiętki, które obrały mi stopy prawie do białej kości, więc dotarłam z jednej strony do Placu Szczepańskiego, z drugiej – do Szerokiej i tyle było spacerów. Następnie spadł deszcz i padał już prawie ciągle. Dobrze, że bar „Wódka” mamy niejako drzwi w drzwi z hotelem.

Bar 13 – bardzo przyjemne miejsce na aperitif. Jedyny minus to taki, że bar sąsiaduje z jednej strony z piwniczką z winami (bdb), ale z drugiej – z delikatesami. Z akwarium, w którym siedzą homary ze spętanymi kleszczami. Miałam odruch „wykupmy je wszystkie i wypuszczę je na Rynku!”, niestety nie został przyjęty ze zrozumieniem, więc każdy łyczek wina stawał mi w gardle. Czułam na plecach ich spojrzenie („Ty skąpa suko bez serca! Wykup chociaż kobiety i dzieci!…”).

Na kolacje poszliśmy do „Diego i Bohumil” i to była decyzja dobra, mądra i smaczna. Koncepcja knajpy jest taka, że potrawy są czeskie i argentyńskie. Ale nie fjużn, broń Boże, tylko osobno. Są na przykład utopence (którego, of kors, wciągnęłam), świetne steki z argentyńskiej wołowiny i empanadas – kruche pieczone pierożki, nadziewane pikantnym mięsem albo kukurydza. Do tego argentyńskie wino, którym nasiąkłam jak gąbka. Miejsce bardzo.

I po co było żreć ten smalec?…

Dobrze przynajmniej, że Jack Bauer nareszcie zastrzelił Nine Myers, bo już normalnie sama szłam po pistolet.

A rano skonstatowałam, że przyszła jesień, a ja nie mam się w co ubrać.