Archiwum autora: Barbarella

Śniło mi się, że jestem w Irlandii, w jakimś kurna MŁODZIEŻOWYM HOSTELU i że nie zdążyłam na samolot. W życiu nie byłam w hostelu. W dodatku spotkałam tam mojego znajomego ze studiów, Adama, który w moim snie był strasznie wkurwiający – miał depresję i wszystkich o nią obwiniał. Adam! Twoja depresja to WYŁACZNIE TWOJA SPRAWA, więc nie zwaracaj mi nią głowy (poza tym, jeśli myślisz, ze zapomnę ci to, że wolałeś chodzić na randki z Mają, zamiast ze mną, to grubo się mylisz).

Co ponadto.
Wygląda na to że przyszła wiosna! Jednak!

(Mój ojciec mówi, żeby go nie denerwowac z tym GLOBALNYM OCIEPLENIEM, bo jak on był mały, to pływał w balii po stawie na Wielkanoc).

Poza tym mój małżonek kupił wczoraj drukarkę do zdjęć z testowym zestawem różnych papierów i lekko wpadłam w szał. Zwłaszcza portrety na akwareli i widoczki na papierze canvas wychodza RE WE LA CYJ NIE.

No to mam nowe hobby, tak?

Ale z butów nie zrezygnuję!

Najpierw zmasakrowałam kurczaczka (takiego malutkiego, był zakurzony i chciałam go przepłukac w wodzie, niestety wyszedł z niego taki smutny frędzel, no longer kurczaczek any more).

Następnie odkryłam, że mrówki opierniczyły mi zeszłorocznego baranka.
Ale jak!
Czapki z głów!
Foliowe opakowanie nienaruszone, a ze środka zniknął baranek, pozostawiwszy jedynie obróżkę ze sznureczka. Nawet okruszki nie zostały.

Nastepnie dokonałam cudu zmartwychwstania.
Na moim własnym talerzu.

Znalazłam mianowicie w marynowanych grzybach robaczka… OJ WIELKIE MI CO, przeciez się nie wyrzuci całego słoika marynowanych grzybów z powodu jednego małego robaczka – pomyślałam dzielnie i wyciągnęłam robaczka z grzybów i położyłam sobie na talerzu, z zamiarem wywalenia go do zlewu. Poleżał chwilę, po czym dźgnęłam go widelcem.

A ON OŻYŁ.

JAK SŁOWO DAJĘ, zaczął wywijac odwłokiem, na co mam świadków!

Drżącymi rekami wywaliłam go do ogródka (gdzie, zgodnie z wizją szwagra, pełznął sobie z takim czerwonym świecącym okiem, a za nim centymetrowej szerokości ścieżka, na której siał POŻOGĘ I ZGLISZCZA).

Nawet mój mąz poczuł do mnie szacunek, w dodatku trochę się mnie boi – że jestem DWUBIEGUNOWA i jeśli jednym palcem PRZYWRACAM zycie, to drugim… wiadomo.

(Chyba wiecie co ma znaczenie? Ocet i metal! W ORYGINALNEJ historii tez była gabka z octem i włócznia. Może jak bym poeksperymentowała z większymi formami… na przykład, kot obgotowany w occie i metalowy pręt… hmmm)

No i tak.
Tylko od tego zmartwychwstawania strasznie mnie plecy bolą. Nie wiedziałam, ze to taki męczący proces. I to od małego robaczka! Może jednak się powstrzymam z tym kotem (babcie mnie wczoraj kazały wysmarowac MAŚCIĄ KOŃSKĄ – taką zieloną. Było świetnie. Całe ubranie mi się do pleców przykleiło i śmierdzi eukaliptusem).

Natomiast przepiękna pogode mielismy w te święta, nieprawdaż? Wybornie udała się synoptykom. Doprawdy.

Zapadłyśmy z moja przyjaciółką Hanna na dośc tajemnicza chorobę, chyba bardzo ciężką.

Pierwsze objawy są takie, że człowiek kupuje sobie buty. DUZO BUTÓW.
Kupuje je sobie w sumie prawie codziennie i wysyła i dostaje maile z linkami „TY PATRZ JAKIE PIEKNE DO TEJ TWOJEJ SUKIENKI” i nawet stara się ignorowac te maile („HANKA! Jak przyślesz mi linka do JESZCZE JEDNYCH BUTÓW to cie zabiję – z poważaniem, Anna Barbara”), ale nic z tego ignorowania nie wychodzi. Dzień kończy się sandałami z tygrysa albo parą balerinek w złote czaszki.

Następnie mamy awantury w domu. Nasi mężczyzni jak posokowce bawarskie tropią i wywlekają z najskrytszych skrytek ukryte tam butki z okrzykiem „CHOLERA JASNA ZNOWU JAKIES SCIERWO w tym Internecie kupiłaś CHYBA OSZALAŁAS!” (mniej wiecej, czasem z drobnymi modyfikacjami, ale sens jest zawsze taki sam).

A pozniej sa SNY.

– SŁUCHAJ! Sniło mi się ze dzis ze PALIL SIE MOJ DOM i kazali mi znalezc jedna rzecz i uratowac sobie na pamiatke bo NIC NIE NIE MOGE WIECEJ URATOWAC, wiec latałam i szukałam japonek emu! GDZIE SA MOJE JAPONKI EMU!!! I mialam dramat CZY JEDNAK NIE TRAMPKI CEKINOWE powinnam ratować… Czujesz? Nie dziecko. Nie dokumenty. Nie rodzine. Japonki emu!

– Weź! Serio? Bo ja się obudziłam dzis w nocy ZLANA ZIMNYM POTEM – bo przyśniły mi się moje złote tenisówki i NIE PAMIĘTAŁAM GDZIE JE POŁOŻYŁAM jak wróciłam od Ewy! I biegałam po domu i sprawdzałam gdzie sa, bo może je włożyłam do pudełka! Nie było ich w pudełku i sprawdzałam w roznych miejscach i o mało się nie popłakałam, na szczescie były! Były w OSTATNIM MIEJSCU jakie miałam u siebie na liście! Jakby ich tam nie było, too… To nie wiem!…

I kropnęłyśmy się natenczas, że COS NAM JEST.
Albo menopauza, albo musimy isc do psychiatry.

Chociaż…

Czy my musimy mieć chorobe JAK WSZYSCY? Jak już zapadac – to z fasonem! Miejmy cos oryginalnego! MIEJMY DZUMĘ!

Wobec powyższego niniejszym ogłaszam, że:
– jesteśmy dośc poważnie chore
– na dżumę butną
– nie wolno na nas krzyczeć, bo to nie nasza wina
– ide poszukać balerinek w zebrę.

(A w pracy mam dzis jajeczko! Jejkuuuuuu! A ja taka nieuczesana!)

Przeprowadzili nas.
Było fantastycznie.
Na wysokości zadania stanęła zarówno ekipa przeprowadzkowa, jak i moi współpracownicy.

Co jak co, ale ekipa trafiła nam się wyjątkowo kreatywna – przez cała przeprowadzke grali z nami w szarady. Ci, którym przewiezli meble, to nie dostali pudeł; ci, którzy mieli pudła, nie mieli mebli, a sekretariat, zaplanowany do przeprowadzki jako pierwszy, przyjechał ostatni. I nagle w samym środku zamieszania ekipa ZNIKNĘŁA.

Jak kamień w wodę.

Dopiero po około półtorej godzinie udało nam się odkryć, gdzie byli.
Jedli kiełbasę.
Wysłali jednego do sklepu po wielki wór kiełbasy, po czym zamknęli się w jednej kanciapie i jedli. Przez półtorej godziny.

Jak już zjedli, to festiwal rozpoczęli nasi.
Otóż o przeprowadzce wiadomo było zaledwie od pół roku. Był plan pokoi, były narady, ustalenia, kto z kim, gdzie i w ogole.
Jak już wszystkie meble zostaly przewiezione według planu, zaczeły się atrakcje „JA NIE BĘDĘ siedział(a) z nią (nim) w jednym pokoju, a już na pewno nie przy tym biurku”.

Jak staram się być tolerancyjna, tak miałam ochote wziąć jedną z półek szafy (wielkie, ciężkie dechy) i przywalic w łeb wszystkim po kolei po równo.

W ogóle jest fantastycznie.
Ogrzewanie albo nie działa, albo nikt nie potrafi go ustawić.
Ochrona nie potrafi znaleźć listy upoważnień do kluczy (to zaledwie trzeci dzień i chyba szósta lista).

W damskiej łazience leżą gałęzie.
DOŚC DUŻE.
A ja nie wiem, co one oznaczają. W ogole nie cierpie roznych ALUZJI. Nie można było powiedzieć wprost?… Tylko tajemniczo kłaść w łazience naręcze gałęzi?…

Jaaaaaaaaaaaaaaaaaa się nie nadaje, a w dodatku ida święta. ZNOWU. I znowu trzeba sprzątać.

Głowa mnie rozbolała z tego wszystkiego.

Przeprowadzamy sięęęęęę!
Hura hura hura.

Chyba ze dwa lata już nie było żadnej przeprowadzki. Az się poczułam NIESWOJO.
W związku z czym jestem pokryta kurzem, pajęczynami i staram się pociąć na paski jak najwięcej starych papierzysk, zanim dopadnie mnie wyrzut „OCH ALEŻ TO MI SIĘ JESZCZE KIEDYŚ NA PEWNO PRZYDA” tudzież „NA PEWNO PRZECZYTAM TEN RAPORT GDYŻ JEST NIEZMIERNIE INTERESUJĄCY”.

A poszły won! Do niszczarki.

A odgłos oklejania pudeł taśmą przywodzi mi na myśl zdzieranie skóry z ludzkich pleców… Dużymi plastrami.

(GMail przywitał mnie dzis linkiem „Polski program do konwersji zdjęć i obrazków na wzór haftu krzyżykowego HAFTIX”, a wp.pl – tytułem w dziale ROZRYWKA „Czy w Ziemię uderzy grad lodowych brył? Czy jesteśmy w stanie przetrwać apokalipsę?”)

Matko kochana, jakie miałam SNY!
Chyba po naleśnikach z mięsem od babci. Nawet nie będę myśleć o tym, z czego było to mięso.

Najpierw.
Siedzialam z moją matką w domu, zabarykadowana, bo po ogródku biegał TAJEMNICZY NAGI MĘŻCZYZNA w dodatku BARDZO GRUBY.
Z jakiegoś powodu był on BARDZO GROŹNY i trzeba było się przed nim barykadować.
Prosiłyśmy mojego ojca, żeby cos z nim zrobił, ale on SPAŁ.

No nic.

Następnie była CZĘŚĆ DRUGA snu.

W dodatku miała tytuł! Jak w kinie! “Jak zamordować panią M.” – tak się nazywała.

W drugiej części snu byłam asystentką? towarzyszką? Cholera wie kim jednej pani – takiej ślicznej blondynki rodem z lat 60-tych. Wiecie, blond włosy na pazia, szpileczki, szerokie spódnice.

I teraz tak: JA WIEM ze jeden koleś chce ja ukatrupić, a ona nie chce mnie słuchać.

Ten koleś ja OSACZYŁ i cokolwiek ona robi – zamawia jedzenie przez telefon, albo kwiaty, albo hydraulika – to wszystko robi ten jeden koleś – KTORY ZAMIERZA JĄ ZABIĆ.

I ja ją proszę – słuchaj, spierdalajmy stąd, wsiadaj w samochód i jedziemy DO MOJEJ BABCI (spoko, na kłopoty – babcia).
No i dobra, nawet mnie posłuchała; wsiadamy w samochód, a ona ma na nogach takie BUTY NA PLATFORMIE Z KORKA i zaczyna je zdejmować, żeby móc prowadzić! A Z GARAŻU ZA NAMI WYCHODZI TEN KOLEŚ! A MY NIE RUSZAMY! A ON IDZIE W NASZĄ STRONĘ!!!!!!!!!!!!!!!!

I obudzilam się.

KURWA MAC CZY MI SIE NIE MOGA SNIC KRÓLICZKI ALBO MOJ SZEF PRZEBRANY ZA DOLLY PARTON!
JAK WSZYSTKIM NORMALNYM LUDZIOM????????????????????????

A wraz z wiosna szał ogrodnictwa opętał małych i dużych, i nawet Szczypawkę (która poluje na korzenie wyrywanych kępek trawy – można zdechnąć ze śmiechu). Wszyscy rzucili się grabić, wyrywac chwasty, podsypywac nawóz, siać, bronowac, zakładać rabaty…

Umówmy się, że wyrywanie chwastów i odskakiwanie do tyłu na widok wstrętnych szarych pająków, wyłażących spod ziemi, bycie kłutym przez namolne róże oraz szarpanie się z łaka polska pod kątem wygrabienia z niej starych liści i gałęzi to nie jest to, co tygryski lubią najbardziej. Tygryski wolałyby w stosownym momencie wynurzyć się z leżaczkiem, książeczką, okularami na nosie i stosownym do pory dnia drinkiem (do godziny 12.00 w południe – tylko czysta whisky! Tak czytałam w angielskich książkach) i zalec sobie w tym kącie wspaniałego, bujnego ogrodu, który akurat wyda im się najbardziej atrakcyjny.

Nie ma jednak, że tak powiem, lekko. Istnieje związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy nabyciem mieszanki „japoński ogród kwiatowy” a ukwiecona rabatą i niestety, jakże mi przykro, łącznikami bywają tak przykre incydenty, jak grabie i szpadel. Osobną kwestia pozostaje, czy w życiu damy powinien zaistnieć szpadel.

Takie miałam wczoraj przemyślenia, słaniając się ze szpadlem nad wijąca się rosówą.

N. kupił swietna książkę o kataklizmach (którą pewnie bym już przeczytała, tylko ze był tak piekny weekend, że dosłownie musieliśmy zrobic cos pożytecznego w ogrodzie!) z bardzo interesującymi teoriami na temat wygnięcia dinozaurów. Mnie osobiście najbardziej podobały się: o wypadaniu dysków, o psychozach samobójczych oraz o tym, że dinozaury wyginęły z powodu zatwardzenia.

A ja, jako gatunek, zaraz wyginę z powodu obciążenia pracą żmudna i niewdzięczną (choc Hanka ma faktycznie gorzej, tu jej musze oddac pałeczkę*, gdyby mnie atakowało 24 godziny na dobę biuro „znanego” „prezentera” z zarzutami typu JAK MOŻNA BYŁO ZAMIESCIC ZDJĘCIE Z ZAMKNIĘTYM OKIEM!!!!! – to chyba bym wzięła szpadel i…)

* kto ma pomysl, co można zrobić fajnego dysponując POTWORNĄ ilością bambusowych pałeczek jednorazowych, nowiutkich i nie uzywanych? Dom? Łódź? Statek kosmiczny? Piramidę Cheopsa? Centrum konferencyjne?…. Anybody?…

Zupełnie jak Victoria Beckham, siedzę od rana i pije miętkę. Nie, nie chce schudnąc do 38 kilo i zapuścic sobie na głowie zielonkawego boba.

Mam otóż za soba POTWORNĄ noc.
Kurczak z KFC mscił się na mnie straszliwie, co chwile się budziłam, bola mnie powłoki brzuszne, a w dodatku dostałam oczywiście schizy, że KTOS CHODZI PO DOMU (demon – wie, ze ja wiem, i przyszedł się ze mna rozprawić).

Obejrzałam sobe tego diabła u Prady.
Nie lubię stereotypów „książka lepsza” – ale w tej książce miesci sie materiał na lepszy film.

Ale na przykład całkowicie rozmyli postacie. Po książce miałam ochotę zabic Mirande tępym gwoździem i sympatyzowałam z glowna bohaterką. Tutaj mamy starsza pania, ktorą chcą posunąć ze stanowiska – jest owszem troche jędzowata, ale bez przesady; generalnie ma problem z personelem, który nie potrafi zapamiętac umówionych spotkań i godzin – i ja ją świetnie rozumiem, bo dokładnie mam to samo na co dzien. Andrea natomiast jest wkurzającą flądrą, która nie potrafi się zorganizować.

Po książce myślałam o Mirandzie – TO NIEMOZLIWE ze tacy ludzie ISTNIEJĄ, i ze zamiast obrzucic ich smierdzącymi jajami, to jeszcze się ich UWIELBIA.

Fajna historia została zmarnowana. My byśmy to lepiej zrobiły – nie, dziewczyny?… 😉

Matkoooooo… Pije miętkę. Jest mi bardzo źle.

Mówiłam, mówiłam! Mówiłam ze rypnie śniegiem. I co?
Czy ja zawsze musze być taką Kasandrą (czy tam Sybillą)?
Chociaż widać, ze ten śnieg to tylko na chwilę i że zaraz coś.

Świat oszalał i mam na to DOWÓD.

Wczoraj stoję sobie niewinnie na przystanku tramwajowym i podchodzi do mnie Murzyn.
WIELKI.
OGROMNY.

I mówi, że szalenie podoba mu się to jak jestem ubrana i czy jestem projektantka.

Ja.
Projektantka.
Nie wiem co by do mnie pasowało JESZCZE MNIEJ niż projektantka… hm… Kulturystka? Chyba tylko.

Az się obejrzałam od góry do dołu, bo mysle sobie, a może cos niechcący założyłam dzis rano, bo byłam spiąca do cholery, bo wstaje przed szóstą. Ale nie. Spodnie w kratkę z Zary, kozaczki moje, sliczne Mustangi, ale przeciez zwykle, i kurtka snowboardowa czarno biała. Plus potargane kudły nie podcinane od ponad pół roku.

Matko święta.
(Jak to opowiedziałam mojemu mężowi, to oczywiście opierdolił mnie, że podrywam Murzynów, tak?)

Następnie obejrzałam „Stalowe magnolie” i poryczałam się strasznie, potwornie i okropnie. Kocham ten film.

A dziś N. wyjechał, będzie balangaaaaa!!! Mam na wieczór diabła u Prady i kurczaka z KFC. Uuuuuuhuhuhu. Szykuje się mega ostra jazda bez trzymanki.

PS. Choc oczywiście mam jeszcze taka teorię, ze ten na przystanku to był DEMON. Przyszedł mnie obwąchać.

Ja tej wiośnie nie wierzę do końca. Jeszcze nie.
Bo moje mrówki śpią! A moje mrówki jeszcze się nie pomyliły!
Chyba, ze spią, bo ma być koniec swiata i one wobec tego stwierdziły, że pierdola, nie wstają. W tym przypadku zgadzam się z nimi całkowicie. Też bym wolała sobie dłużej pospać, jakby miał być koniec świata.

NATOMIAST.
Natomiast zawsze mam wiosna zryw „Boze, Boze jak ja wyglądam, a tu wiosna, trzeba cos ze soba zrobić”.

HA!
Tylko co.

W sobotę, jak się wystroiłam w moje piękne czarne spodnie, to się lekko podłamałam. Lecę do dziewczyn i mówię „No nie no, laski, ja to muszę czymś zakryć, bo o, jak one mi się tu fatalnie układają”. Na co Hanka:
– JAKA TY JESTES GŁUPIA i się nie znasz! To się nazywa WIELBŁĄDZIA STOPA i wszyscy na to lecą!

No jeśli TO ma swoja nazwę i w dodatku wszyscy na to lecą – to w porządku. Jak tak, to tak. Wchodzimy w wiosne wielbładzia stopą.

Ale na przykład włosy.
W ogole nie mam pomysłu na włosy! Przydałby mi się jakis odpowiednik wielbłądziej stopy na głowie. Na razie kupiłam sobie niebieski szampon z chabrem do włosów blond i oczekuje tych eksplozji platynowych błysków.

Oraz obejrzałam wczoraj PUŁAPKĘ, bo mi Ewa kazała, i powiem szczerze – jako widz czuję się nabita w butelke, bo za dużo rzeczy pozostało niewyjaśnionych na końcu i to jest skandal! Idę pisać do reżysera.