Archiwum autora: Barbarella

Czy ja już wspominałam, że jestem mega spokojnym człowiekiem? Nie znoszę tłumu, hałasu, moje hobby to spanie, czytanie i robienie na szydełku? Wspominałam już, prawda?

 Więc to chyba OCZYWISTE, że gdzie nie pojadę, tam musi być jakiś dym. W moim hotelu w Brukseli nagle nocuje premier Iranu I idę korytarzem wzdłuż szpaleru wojska; w Paryżu ląduję w „Crazy Horse“ – zupełnie bez udziału mojej woli I świadomości. A we Wrocławiu, dokąd zabraliśmy naszych przyjaciół z Hiszpanii, okazuje się, że właśnie oto 6000 gitarzystów gra Hey Joe! Przysięgam, nic o tym nie wiedziałam. Nie interesują mnie po prostu takie przygody. Tymczasem oto siedzę w kawiarni Literatka przy stoliku z widokiem na cały ten bałagan, sączę czerwone wino, a przed moimi oczami przewala się rekord Guinessa. 

Ja nie wiem. Nie szkoda na mnie tego dobra? Nie lepiej uszczęśliwiać kogoś, kto okazałby więcej wdzięczności?… Wszechświat ma konstrukcję zagadkową. 

Natępnego dnia w Książu był miliard ludzi. MILIARD. Oraz wioska indiańska. Wszystkie odmrożone rezerwy militarne przyechały do Książa obejrzeć wystawę kwiatów. Też o tym nie wiedziałam, naturalnie. Pojechaliśmy się po prostu napić kawy do zamku, więc oczywiście wylądowaliśmy w epicentrum wybuchu wodorowego. 

Po tym wszystkim Świnoujście to był cichy zakątek Kłapouchego, doprawdy.  

Trochę się zdziwiłam, że sezon jeszcze hen hen, a tu smażalnie jadą na pełnej kurwie, a co druga wystawia swój zespół wokalno – rozrywkowy typu „dwóch panów z plerezą, syntezator i świńskie dowcipy“. Chłopaki, kto wam pójdzie na takie przaśne dycho – pomyślałam z pogardą. O jakże – kolejny raz – myliłam się co do ludzkości! 

Zaraz po pierwszych taktach zespół zgarnął towarzystwo z promenady jak elektromagnes. Na parkiecie demokratycznie bujały się pary, trójki i siedmiokąty w wieku od lat 14 do 99. Chłopaki przeplatali Seweryna Krajewskiego przebojami zespołu Bayer Full – i było pięknie. BYŁO. PIĘKNIE. Pięknie było, tak? Wino w smażalni „Rybka“ w bardzo przystępnej cenie, na szczęście. 

Jeśli wyobrażałam sobie, że to koniec mocnych wrażeń, to… 

–    Zapraszamy na parkiet, zapraszaaamy! No chyba nie myślicie państwo, że zostawimy was dziś bez „Cipuleńki“!!! 

KE? Przesłyszałam się, tak? Na pewno się przesłyszałam. 

–    Cipu cipu cipu leeeeńkoooooooo! Cipu cipu cipu laaaaaaaaaa!… 

Na parkiecie zakotłowało się jak w hodowli pstrąga tęczowego w porze karmienia. 

Japierdolę. 

(A najgorzej, że nasi Hiszpanie myśleli, że to jakaś nie wiem, pieśń narodowa czy coś i chodzili później po deptaku podśpiewując pod nosem „czipu czipu czipu“). 

Po tym wszystkim reanimowałam się w kawiarni Amsterdam, gdzie maleńki biały terierek w beżowe łaty słuchał jazzu. Przysięgam, słuchał jazzu, ruszał głową iuszami w rytm muzyki.  

Chyba wyjazd się udał, jechaliśmy przez Polskę akurat kiedy kwitły jabłonie I rzepak. No wiem, rzepak jest mało romantyczny, ale żółte morze po horyzont zapiera dech w piersiach. 

Bardzo dużo jedliśmy, piliśmy wódki, a oni opowiadali niemożliwe dowcipy.  

Spotyka się dwóch kolegów na ulicy i jeden ma całe ręce obandażowane.
– Co ci się stało, kompadre?
– A bo wiesz, ciągle mi zimno, więc nosiłem butelkę z gorącą wodą i mi się wylała, no i się poparzyłem.
– Oj głupi jesteś, głupi, byś sobie kupił kota angorskiego i go nosił! Z butelką głupio wyglądasz, a z kotem to nawet modnie jest pochodzić po ulicy.
– Kota powiadasz. No dobra, zastanowię się.
Spotykają się ponownie za tydzień. Tamten pierwszy znowu jest cały obandaźowany, a na dodatek ma podrapaną całą głowę do krwi.
–  Oj przyjacielu, co ci się stało?
–  Nawet się do mnie nie odzywaj, kupiłem kota.
–  I co, i co?
– Kosztował tysiąc euro! Miałbym za to tysiąc butelek z wodą! 
–  No dobra, ale kupiłeś i co?
– Chciałem z nim wyjść z domu, więc włożyłem mu rękę w dupę – strasznie się wyrywał i drapał, ale jakoś dało radę. Dopiero jak zacząłem wlewać do niego gorącą wodę, to naprawę się wkurwił! 

Boże, jak pomyślę, że dzisiejszy wieczór spędzę leżąc płasko i czytając Rodziewiczównę, i że nie muszę siedzieć do drugiej w nocy, pić wódki i jeść śledzia (do Hiszpanii wyjechał cały nakład matjasów na tackach, jaki był w Almie), to normalnie mam ochotę śpiewać z radości. („Cipuleńkę“, oczywiście). 

(Niech ten Viewegh się nie opieprza, tylko pisze, co? Zamówiłam jego najnowszą książkę i co będzie, jak ją już przeczytam?… Kto ma do niego telefon albo maila?)

Tak, jestem zaginiona w akcji z powodu Hiszpanów i schizofrenii.

Dobrze, że chociaż pogoda ładna.

Z tematów socjologicznych na dziś to mam taką refleksję, iż dać komuś palec, to wejdzie człowiekowi na głowę, nasra, przyklepie, a następnie obrazi się, że krzywo trzymaliśmy głowę, więc ich kupa nie ułożyła się tak, jak tego oczekiwali, i odejdzie oburzony.

To tyle, oprócz wiecznie aktualnych tematów, iż mam grubą dupę, a faceci to penisy.

(Tak, WSZYSCY. Jak jeden mąż. Nasi też, tylko że takie oswojone penisy, penis domesticatus, co od czasu do czasu porywa ich UFO albo zrywają się ze smyczki i idą w szkodę. Później wracają z naderwanym uchem i im przykro, ale to później).

(Z czego wynika, że pies i penis to najlepsi przyjaciele człowieka?… Hmmmm)

Ale tam penis srenis, a ja zabawkę psu kupiłam! Najpierw o niej czytałam na różnych forach. Ludzie się nadziwić nie mogli, bo psy dostają szału na jej punkcie. Rzucają wszystko i tylko ta zabawka dla nich istnieje. Z wyglądu niepozorna, taki gumowy jakby bałwanek, wydrążony w środku. Psy chodzą na rzęsach i nie rozstają się z tymi zabawkami.

Mówię – a, kupię, sprawdzi się, czy faktycznie.

No więc ja nie wiem, z czego one są robione. NIBY GUMA, ale chyba czegoś do tej gumy dodają. Glutaminianu sodu? (Żeby wzmocnić smak gumy?…) Może robi je kościół scjentologiczny, żeby zapanować nad umysłami wszystkich psów świata, aaahahahahhahah!… (tylko po co?…).

Jeszcze nie postawiłam torby na fotelu, a Szczypawka już była w środku i wychodziła z zabawką. Zabrałam jej, żeby zdjąć opakowanie, a ta się TRZĘSŁA. Oka nie spuszczała z tego gówna i trzęsła się jak heroinista na głodzie. Następnie dorwała zabawkę i minęło 48 godzin, a ona jej nie wypuściła z pyska. Może na chwilę, żeby ją zakopać w kocu (albo kołdrze. W tym celu zwlokła wielką kołdrę z łóżka – przypominam, ten pies jest wielkości dwóch dłoni). Siły nadludzkie (nadpisie) w nią wstąpiły, może tam uran jest w tej gumie albo żeń – szeń, no nie wiem. Albo jakieś psychotropy.

W dodatku ona nawet nie piszczy, a dla Szczypawki zawsze największa atrakcja było, że ona się znęca, a zabawka jęczy.

Utnę sobie kawałek nożyczkami, przepłuczę w gorącej wodzie i pożuję, bo jak słowo daję, zaintrygowała mnie niebywale.

A w ogóle to wstałam dziś o czwartej rano i doprawdy, jak u mnie w ogrodzie ptaszki pięknie śpiewają o wschodzie słońca!… To znaczy, TERAZ to doceniam, bo WTEDY, o tym wschodzie słońca, to myślałam zgoła „ A TEN CZEGO tak drze mordę, jak znajdę szyszkę, jak w niego piznę…” – no ale teraz, Z PERSPEKTYWY, to doceniam. W ogóle WIELE rzeczy się docenia Z PERSPELKTYWY, prawda?…

Czy to Tydzień Dobroci Dla Mnie?…

Tak się rozglądam i co widzę!

Katarzynę Niezgodę z roboty wywalili!

Edyta Górniak odeszła od męża!

Amerykański astronauta mówi, że UFO istnieje, a amerykański rząd to ukrywa przed ludźmi!

A MAMY DOPIERO ŚRODĘ, zaznaczam.

Żeby nie było niedomówień; ja tym Paniom naprawdę życzę wielu jasnych dni, ale akurat tak się przytrafiły po długim okresie suszy i pustki, gdzie obijały się o siebie smętnie sutki Lady Gagi i górne jedynki Joli Rutowicz. Nawet Doda już machnęła ręką, wciągnęła majtki i wyjechała precz. No taki przednówek, że nie ma w co zębów jadowych wbić.

A tu od wczoraj jakby się worek rozpruł i wyszła Pandora z podniesionym ogonem.

I jeszcze kurczaki na dziś:

Pani w sklepie spożywczym ogląda kurczaki.

– Jakieś małe te kurczaki… Proszę pana, czy jutro będą większe?…

– Nie, kurwa, nie będą!… SĄ MARTWE!!!!!!!

Na suficie nad kanapami siedzi sobie pajączek. Nie za duży. Ponieważ siedzi sobie i nie czyni zła, ani gwałtownych ruchów, to nikomu (czyli N., umówmy się, on jest w tym domu od usuwania pająków) nie chce się iść po drabinę.

Tylko że on siedzi codziennie w innym miejscu. Nie wiem, co chce przez to powiedzieć.

Może zacząć zaznaczać kropkami te jego miejsca pobytu i po jakimś czasie wyłoni się WZÓR! Mapa ze skarbem, wzór na zimna fuzję, schemat sztucznego płuca, numer konta w szwajcarskim banku albo jednolita teoria pola (marchwi).

A może jest to zwykły pajęczy psychopata, który wypróbowuje pozycje do ATAKU i któregoś dnia skoczy mi centralnie na głowę. Kto powiedział, że pająki są miłe i sympatyczne? (Patrz: Tekla*).

Co do sklerozy wybiórczej, to pamiętałam wczoraj, żeby kupić folie aluminiową, bo się skończyła. Więc wzięłam dwie. Po czym wróciłam do domu i okazało się, że folia aluminiowa skończyła się jakiś miesiąc temu, od tamtej pory byłam w sklepie 10 razy i za każdym razem pamiętałam, żeby kupić folię. Za każdym razem brałam dwie, w związku z czym mogę teraz owinąć folia wszystkie meble w domu, siebie, męża, psy sąsiada oraz z pozostałej folii wykonać replikę ogrodowa teleskopu Hubble’a w skali 1:1. Natomiast nie było w domu ani kropli płynu do naczyń.

Wiedziałam, że coś powinnam kupić.

* Na tej imprezie u Ewy była przedstawicielka pokolenia, które NIE WIE CO TO JEST LIMAHL, nigdy nie miało bluzy – nietoperza z Hofflandu, nie błagało rodziców o kreszowy dres w kolorze żółtym i nigdy, przenigdy nie nosiło tureckich dekatyzów – pijawek z suwaczkami z tyłu ani spiczastych lakierków do skarpetek frotte. Czy to nie smutne?…

Piękna wiosna!… PIĘĘĘĘĘĘĘĘKNA! Proszę mi przetłumaczyć na angielski „Gdybym była obuła walonki w sobotę na wiosennego grilla, to bym nie była odmroziła sobie stóp”. Przybrawszy pod namiotem kolor oberżyny, zgodziłyśmy się z Hanką jednogłośnie, iż „upał jakby zelżał” i spieprzyłyśmy do ciepłego wnętrza domu. Gdzie ja, pod pozorem „ojej, nie ma dla mnie krzesełka!” usiadłam na barowym stołku i rządziłam przy stole z wysokości. „Pani kierowniczka” – stwierdzono. A żebyście wiedzieli! Dajcie mi bat i 11 tysięcy niewolników i zobaczymy, kto się będzie śmiał ostatni. Piramida egipska w każdej gminie.

W niedzielę od rana przeważały tematy głęboko socjologiczne, jako to „Dlaczego mężczyźni mają niecierpliwe dupy”. Ilustracja – jeden spada z dachu, drugi ryczy karszerem na podjeździe, trzeci wyje telewizorem z Formułą 1, a czwarty biega jak opętany i napierdziela z karabinu maszynowego. W tym wszystkim – MY, boginie nieco poranne, próbujemy napić się ożywczej kawki / herbatki.

(Wypiłam cała herbatę, jaka była w domu. Czy to już uzależnienie, droga redakcjo?… „Wpuścić taką do domu, to cała herbatę wychla gospodarzom”?…)

Aha, i jeszcze – wszystkim zamartwiającym się, że złoża węgla kamiennego ulęgną wyczerpaniu, spieszę z pocieszeniem – NIE ULEGNĄ! Nasi dzielni mężczyźni wynaleźli niezawodną metodę przemiany dowolnego kawałka mięsa w węgiel kamienny. Początki tej alchemii były mozolne, przemiana szynki zajęła im bowiem cała noc, ale dość szybko doszli do perfekcji. Zamiana w węgiel węgierskiej kiełbasy paprykowej zajęła już niecałe 30 sekund. Zdążyła właściwie tylko zapachnieć przez moment.

O bezpieczeństwo energetyczne mojego kraju jestem zatem spokojna.

Gumowa czaszka z karaluchami w środku rządzi.

N. mi wyrwał w nocy poduszkę spod głowy.

Tak oto jest po ładnych paru latach małżeństwa.

Owszem, poduszka JEST JEGO, ja nie używam takich pękatych, ale akurat chwilowo na niej spałam i MIAŁAM SEN. Nie trzeba mi jej było wyrywać, bo się OBUDZIŁAM, a śniło mi się, że kłóciłam się z kimś z mojej byłej pracy. A większość osób z mojej byłej pracy nie charakteryzuje się nadmiernym ładunkiem sawuarwiwru, o nie. Przez to zabranie poduszki straciłam bezpowrotnie pozycje negocjacyjną.

Tak to jest z tymi związkami, mowie wam, po dziesięciu latach się człowiekowi wyrywa spod pyska poduszkę. A na początku?…

– Kochanie, czy masz cos przeciwko temu, abym cię ponosił na rekach przez jakieś 45 minut, aby zobrazować to uczucie które mną targa? Bardzo cię proszę. Czy nie jesteś głodna? Co mam ci podać, najdroższa? Serce? Wątrobę? Już oto wypruwam sobie własną wątrobę, ile plasterków ci ukroić? Wolisz krwista czy dobrze wysmażoną? Na chrupko czy z jabłuszkiem?…

Usnęłam bez tej poduszki i śniły mi się okoliczności zgoła różne od poprzednich.

Mianowicie, koncert na Wembley. Który grali: Jeremy Clarkson, James May, Chomik i jakiś czwarty facet. Chodzili po scenie z gitarami.

Całkiem na golasa.

Bo koncert nazywał się „Nude Session”.

No?… i było mi zabierać poduszkę?…

I teraz mnie strasznie męczy, kim był ten czwarty. Może STIG?…

Drogi Pamiętniczku, mam ręce jak kołchoźnica. I to taka z 40-letnim stażem. Normalnie jakbym, tymi oto ręcami, prała w balii, wyciągała ze słonej wody śledzie na mrozie, kręciła powrósła, rąbała drwa, mieszała cement z piaskiem oraz wybierała glinę z klepiska. Przez 40 lat, bez rękawiczek.

Co robić, droga redakcjo?

Kiedyś w dzieciństwie z Zebrą tez miałyśmy na wiosnę problemy z dłońmi. Nasze nauczycielki fortepianu i skrzypeczek ręce załamywały, bo przyłaziłyśmy z łapami jak górnik, z popękana skórą, paznokciami praktycznie nieistniejącymi, a to, co zostało, było czarne, oraz pozadzieranymi do krwi skórkami. „Dzieci!…” – załamywały ręce. Skąd miały wiedzieć, że naszą ulubiona dziewczęcą zabawa było kopanie w górze żwiru i przelewanie go lodowata wodą. Gołymi łapami, naturalnie.

Teraz, przysięgam, nie grzebię w żwirze. Jakoś przestało mnie to bawić. Naprawdę nie wiem, dlaczego. Chyba z wiekiem się człowiekowi zmienia gust, i nie jara mnie juz kogel – mogel ani rycie w żwirze.

A ręce mam jak stary żółw.

(BO JESTEM już STARYM ŻÓŁWIEM, buaaaaaaaaahahahaha)

Dziś 97 rocznica zatonięcia Titanica, może dlatego jakaś taka jestem oklapła.

Idę wrzucić w google „moczenie rąk w rosole”.

Usiadłszy przy biurku, położyłam wątrobę obok klawiatury.

Piękne to były święta, zaprawdę, zainaugurowałyśmy je z matką, kupując 15 mazurków u Bliklego, jak jakieś palnięte surykatki stałyśmy w kolejce osiem razy, bo za każdym razem wydawało nam się, że za mało będzie. A później i tak się wracałyśmy po mini-mazurki do koszyczków. A mnie się wydawało, że NIE NIE NIE, JA NA PEWNO NIE BĘDĘ TAKA, jak moja matka, jestem ROZSĄDNA i przedświąteczna histeria mnie nie dotyczy.

Akurat.

Jak zobaczę jajko na twardo – będę krzyczeć.

Skończyłam serwetkę dla Ewy. Tylko na taki sport było mnie stać pomiędzy stołem a stołem.

Zaproszenie na herbatę mojej rodziny do nowego domu skończyło się tym, że trzeba było odbierać zdalnie sterowany helikopter Szczypawce, która go najpierw namierzała, następnie upolowała i szła z nim gdzieś do kata, celem zabić i rozedrzeć na kawałki. Za nic na świecie nie chciała go oddać. A następnie ktoś pstryknął pilotem i tonęliśmy we łzach, jak jakiś polarnik – łachudra zostawił psi zaprzęg z poleceniem „Czekajcie na mnie” i poleciał sobie na Florydę na pół roku, a psiny czekały!… W tym mrozie i śniegu!… Co za menda, to naprawdę. Ryczeliśmy wszyscy.

(Fuga tez zrobiła sobie święcone – porwała pęto kiełbasy i połknęła. Była szybsza od światła. Nie było na Ziemi siły zdolnej jej powstrzymać).

Trochę smutne jest to, ze chyba już się nie zmieszczę w sukienkę w kolorze promieniowania Czerenkowa… Szkoda. Zdążyłam ja polubić. Choć założyłam ja zaledwie raz. Pierwszy i ostatni.

Obejrzałam „Karmel” i trochę popadłam w szezlong. Zakochałam się oczywiście w tych Libankach, wszystkich co do jednej, a Hanka mnie uświadomiła, że ta najpiękniejsza, z oczami na pół twarzy, to w dodatku jest scenarzystka i reżyserka. Ja się nie zgadzam na takie porządki.

Swoją drogą, co za dziwny kraj, gdzie są tak piękne kobiety i wyjątkowo mało piękni mężczyźni.

Trochę niewiarygodna jest ta scena (uwaga – spojluję!), w której ona idzie do jego żony i robi jej pedicure. Zamiast upiłować jej nogi w kolanach. Z drugiej strony – czy to wina żony, że ma męża – totalnego złamasa?… Oraz one tam są inaczej wychowywane chyba. Łagodne takie. To nie zgniły zachód, żeby się wzięły za łby.

Tak czy siak – rozważam karierę depilatorki cukrem. Jakoś tak wydaje mi się, że miałabym szansę się w tym odnaleźć. Ja szarpię, a baby się wiją i syczą.

Jak by tu skutecznie i szybko wypłukać te święta z organizmu?…

Zakwitły pierwsze tulipany oraz pogryzły mnie róże. Trochę w samoobronie, gdyż grasowałam z sekatorem. Rękę mam jak nałogowa narkomanka, której skończyły się żyły na przedramieniu. Niech was nie zmylą te delikatne pączki i bladozielone kiełki. Przyroda jest STRASZNA. Ma zęby, pazury i zjada się nawzajem na waszych oczach.

Czy tylko mi się wydaje, że Vicky Beckhamowa przypomina OWADA? A raczej takie coś, z czego ZA MOMENT wykluje się wielka modlicha? Natomiast Amy Winehouse już niczego nie przypomina. Chyba nawet na karme dla psów się nie nadaje. I dlaczego?… Łaj ona to sobie robi?…

„Vicky Cristina Barcelona” to jest film Penelopy Cruz, oświadczam uroczyście. Wpada oszalała, potargana Penelopa i zaczyna napierniczać po hiszpańsku – i wszystko inne znika. Nawet Scarlett Johanson.

Wszędzie wszystko wybuchło na zielono. NARESZCIE jest fajnie. Nawet jak pada.

Wesołych jaj życzę.