Barbarella

(Zawsze marzyłam, żeby prowadzić kącik porad w jakiejś
gazecie i odpowiadać na listy w stylu „Droga Redakcjo! Po kremie do depilacji
wyrósł mi ogon – co robić?”; do dziś zresztą marzę – może komuś coś doradzić?)

Okazało się, że w leczeniu infekcji dróg oddechowych mój mąż
jest tradycjonalistą, bardzo mu bowiem zasmakowało lekarstwo mojej babci. Nieco
tylko zmodyfikowane.

Lekarstwo mojej babci na gardło i organa ościenne robi się
następująco: do kubka wycisnąć sok z cytryny, dołożyć ze 3 łychy miodu i ucierać
do tzw. „białości”. Ja nie mam cierpliwości, więc bełtam niedbale. Jako
tajemniczy składnik X pysznego syropu występuje łyżeczka wódki. Całość popija
się od czasu do czasu po łyżeczce, żeby zawartość kubka skonsumować w ciągu
dnia.

N. zmodyfikował ten patent poprzez dodanie AUTORSKIEJ porcji
wódki. On twierdzi, że to była pięćdziesiątka, moim zdaniem – tak bliżej pół
szklanki. I potrafi spożyć wieczorem dwie porcje takiego lekarstwa. Bardzo, ale
to bardzo mu pomaga. Dawno nie widziałam, żeby ktoś tak się RZUCAŁ na leczenie.

Tak czy inaczej, kupiliśmy trzy sezony „The Muppet Show”.
Już się nie mogę doczekać…

W ten weekend zrealizowałam swoje marzenie – udało mi się
wywlec towarzystwo do Ciechocinka. Uwielbiam Ciechocinek, a nikt nie chce tam
ze mną jeździć!… Przywitały nas plakaty Don Wasyla oraz knajpa, w której
serwowano sól. Ta niby ludowa oberża, na zakręcie do Ciechocinka – no więc tam
serwują głownie sól, dla niepoznaki podaną pod postacią placka z gulaszem lub
schabowego. Nawet surówka z kapusty smakowała wyłącznie solą. Chyba
zutylizowali cała trefną sól z afery solnej z całego województwa, a myśmy to
radośnie zjedli na inauguracyjny obiad. Cóż, przybiłabym piątkę ze Smokiem
Wawelskim po tej imprezie (o ile smoki mają po pięć palców u łap).

Oczywiście, udało nam się trafić na wyjątkowo parszywa
pogodę, w związku z czym mój mąż pogonił nas dookoła tylko jednej tężni. W
jedną stronę szliśmy jasną, a z powrotem – CIEMNĄ STRONĄ TĘŻNI. Jasna strona ma
nowe, wyremontowane ławeczki, latarnie, jakąś infrastrukturę – a ciemna
wyłącznie bagnisty chodnik i rozwalające się ławki, które NIEJEDNO WIDZIAŁY i
niejedno mogłyby opowiedzieć, gdyby ławki potrafiły mówić. Być może na szczęście
– nie mogą.

Droga przez Park Sosnowy oklejona była kartkami z napisem „KRÓLICZE
BOBKI”, co mnie intryguje cały czas. Bo żadnych więcej szczegółów tam nie
podano, co z tymi bobkami – skup? Sprzedaż? Import, export, dystrybucja? Królicze
bobki jako stwierdzenie faktu trochę nas wybiło z rytmu, a mój mąż kupił sobie
plastry wyciągające toksyny (nie pytajcie; oszalał na ich punkcie od czasu,
kiedy zobaczył reklamę w telewizji).

W pięknej willi był jeden zastanawiający element – wiszący
nad stołem krzyż voodoo z dwóch lasek cynamonu przewiązanych sznurkiem. Identyczny,
jak te zawiniątka w „Blair Witch”. Więc niby śmichy chichy, ale zastanawialiśmy
się, czy następnego dnia nie przyjdzie pokojówka, żeby wyrzucić nasze buty (bo
tylko tyle z nas pozostanie). Lekki dreszczyk emocji był. Drugi dreszczyk
emocji nastąpił, kiedy nasi wspaniali mężczyźni zeżarli słoik kiszonego czosnku
(choć był to oczywiście nieco inny rodzaj emocji).

Chciałabym polecić na wszelkiego rodzaju imprezy książkę
Beara Gryllsa, zakupioną w promocyjnej cenie w Biedronce. Gra towarzyska polega
na tym, że otwiera się ją na dowolnej stronie, czyta dowolne zdanie i wszyscy
wyją; wygląda to mniej więcej tak: „Otworzyłem oczy. Bolało mnie wszystko. Płakałem.
Wyszedłem przed namiot i wyrzygałem się na lód. Zjeżdżałem na tyłku z Mount
Everestu. Urwało mi palec”. Jak widać, pan Bear (czy też pan Grylls) jest
mistrzem krótkich komunikatów nasyconych informacją. Szczególnie polecam jego
szczegółowy opis robienia kupy w warunkach himalaistycznych.

Dowiedzieliśmy się też, że koty w Ciechocinku karmi się zupą
pomidorową. No taka lokalna ekstrawagancja.

I wiecie co? Jak się po nocy co chwilę wychodzi na balkon na
fajkę w samym podkoszulku, w marcu, w Polsce, to MA SIĘ PÓŹNIEJ KATAR! Niesamowite,
prawda?…

Noooo i miało być merytorycznie, o tym, że dojrzewam do
remontu łazienki, bo chcę między innymi wannę Karlosa, ale trochę mi się słabo
robi na myśl o myciu w spodeczku, kurzu i drodze przez mąkę…

Ale trzęsąca noga mnie wybiła z rytmu. I mój sen.

Trzęsąca noga przebija wszystko – papier, nożyce i kamień. I
faktycznie, dlaczego ona po prostu z niego nie zejdzie i nie zapyta?… A jak
on ma coś z nerwami obwodowymi?… A ta nic – siedzi, a później na forum
wypisuje. Ludzie to naprawdę.

A sen… Normalnie od rana jestem rozbita, bo tak: jesteśmy z
N. na zakupach i on kupuje cztery młode ziemniaki. Małe. Ja go trochę
opieprzam, no bo cztery młode ziemniaki?… WTEM – podchodzi do nas facet i
mówi: „Ja to panią znam bardzo długo, i zawsze pani wyglądała tak młodo, a
teraz?…” – wzruszył ramionami, machnął ręką i poszedł sobie.

CHHHHHHHHAM!

Cham i prostak!

Tak się zdenerwowałam od rana, że nawet nie chce
mi się opowiedzieć o tym, jak mnie podglądała WEWIURKA. Gdyż jestem wzburzona. To
już wolę, jak mi się śni wojna albo że ścigam mordercę (albo on mnie). Tfu!…

Niniejszym oświadczam, że już mi przeszła miłość do świata. Przepraszam
za zakłócenia techniczne, to wszystko przez te dwa dni w miarę ciepłe i
rzeżuchę, bo zjedliśmy pierwsze sianokosy. Zielenina okazuje się daje niezłego
kopa, w rezultacie taka byłam radosna, że aż Hanke nastraszyłam prawie
śmiertelnie, no ale już spoko. Wszystko wraca do normy, znowu jestem ponura, w
okłaczonym ubraniu i wkurwiona jak ten… zakuty wąż co najmniej. I znowu mi
zimno. I otrząsa mnie na widok kwitnących prymulek. I gotuję bigos z dodatkiem
Kucyków Pony. I zamiast odbijać światło, to je absorbuję.

I szukam w
Internecie koszulki z napisem „Roses are Red, Violets are Blue, and You are so Stupid
that I’m gonna kill you and feed fish with your ugly stupid body”.

W ogóle musze kupić pudełka i jakoś ogarnąć moje życie, bo
zaczyna mi się przelewać wierzchem (właśnie znalazłam kilogram bieżący
rachunków w szufladzie, na szczęście zapłaconych, ale zupełnie nie miałam
świadomości ich istnienia; tak, kochanie, jestem beztroskim motylkiem – z dużą dupą).

Kiedyś tam w zeszłym tygodniu albo jeszcze poprzednim. Normalnie
wchodzę, tak? Siadam przy stole, celem obiad zjeść. Na stole tekturowy zawijas
ze zdjęciem filiżanki i podpis zachęcający: „Spróbuj naszego nowego specjału –
kawa o smaku szarlotki!”.

Normalnie nigdy, nigdy tego nie
zrozumiem, nigdy. Kawa o smaku szarlotki. To nie można po prostu zamówić
szarlotki? Albo soku jabłkowego? No chyba, że zamawiam szarlotkę, a ona o smaku
sernika. Albo rolady wołowej, bo czemu nie. Placki ziemniaczane o smaku ostryg
z szampanem, na przykład, mogłyby się przyjąć. Albo pory zapiekane o smaku
marcepanu. Zupa pomidorowa o smaku klęski drużyny piłkarskiej w mistrzostwach
świata.

Nie na moje to nerwy, chociaż – UWAGA! – jak wyszło słońce,
to nawet nie mam ochoty wpełznąć pod kanapę i tam się zmumifikować i pokryć
pajęczynami. Nawet wykluło mi się w głowie takie coś na kształt, nie wiem jak
to nazwać, bo nie chcę spłoszyć, ale… żeby nie leżeć cały czas?… Tylko
wstać?… Hm.

A z drogi do Łodzi to mi oko zawisło na szyldzie „Zakuwanie
węży” i to jest BARDZO nie fair w stosunku do węży.

* Nie zmieniłam płci, tylko się wpasowuję w ostatnie trendy dyskusji
o rodzajnikach i ich roli w życiu jednostki i wpływu na losy tejże.

Zakładam działalność gospodarczą pod nazwą "Wynajmowanie się do napadów i rabunków". Wczorajszy dzień mnie natchnął, że mam takie predyspozycje i je marnuję. 

Byłam wczoraj w Manufakturze. Jest to jedyne centrum handlowe, które lubię i mi się podoba. Nic mnie w nim nie denerwuje, nawet, jak wieje i chlapią fontanny na człowieka. Jest najpiękniejsze na świecie i już. Ale do adremu: wyłam na bramkach. W dodatku nieregularnie. Wyłam w Zarze, ale tylko w przymierzalniach. W Seforze wyłam, ale w H&M-ie już nie. W Mango nie, ale w Stradivariusie tak. W dodatku na przykład zawyłam przy wejściu, ale przy wyjściu już nie. Albo odwrotnie. Podejrzewam torebkę, com ją sobie ostatnio sprawiła na lotnisku w Madrycie – ma gdzieś franca tego gżdacza namagnesowanego, ale za cholerę nie mogę go znaleźć. 

No i teraz będzie klu: myślicie, że mnie ktoś przeszukał? Albo obmacał? Albo w ogóle chciał, żebym się tłumaczyła?… Ochroniarz z Sefory popatrzył na mnie i powiedział "Eeeee…. Pani se w domu na spokojnie sprawdzi torebkę" (cytat dosłowny z przytoczeniem źródła). Pan ze Stradivariusa (macie fajnego pana w Stradivariusie tam w Manufakturze) spojrzał na torby i powiedział "A to pewnie w Seforze pani coś przykleili". No to kupiłam dwa szaliczki i okulary (kocham wchodzić do Stradivariusa dla zapachu; nie wiem, co rozpylają, ale uwielbiam ten zapach i zazwyczaj kupuję coś, żeby to później wąchać). 

Wniosek z tego jasny – muszę wyglądać na mega trąbę, której się o nic nie podejrzewa. Trochę mnie to boli; wiem, że żadna ze mnie femme fatale, ale błagam, żeby do tego stopnia wyglądać na pipę?… No ale trudno, skoro tak, to proszę bardzo – mogę się wynająć do napadów jubilerskich, bankowych i jakich tam kto wymyśli (tylko nie sprzęt AGD lub fortepiany, bo nie lubię dźwigać). Wchodzę, zgarniam kolie do torby, piszczę na bramce, wszyscy machają ręką, a ja pobieram swoje piętnaście procent i wszyscy są zadowoleni (oprócz jubilera, no ale coś za coś i kwi pro kwo). 

A obiadek zjedliśmy u Gesslerowej; ma kurczaka po polsku, z nadzieniem z chałki i wątróbki i był pyszny (niestety, podają pół kurczaka; małego, ale pół, masakra, a znam takich, co twierdzą, że "Jeszcze nikt od Gesslerowej nie wyszedł najedzony" – ja wczoraj wyszłam na, a nawet przejedzona). Kurczak bdb, wystrój jak to u Gesslerowej – trochę przeładowany, ale fajny żyrandol z filiżanek i czajniczków do herbaty, no i śliczne łazienki. Acz chyba skorzystałam z męskiej – jedna była wymalowana w czerwone maki, a druga w białe. Wybrałam białe i N. twierdzi, że jestem psychiczna, bo to była męska toaleta. Faceci to się do wszystkiego przyczepią, naprawdę. 

A zatem,  jaki z tego wniosek?… JESTEM OKROPNIE GRUBA.

Kursuje taka obiegowa prawda ludowa, że nikt tak nie zaszkodzi kobiecie, jak inna kobieta. I to jest prawda najprawdziwsza, bo – spójrzmy prawdzie w oczy – faceci się nas jednak boją.

Boją się strasznie, bo jesteśmy DZIWNE. Mamy różne tajemnicze gadżety, typu macica albo tusz do rzęs, i posiadamy tajemniczą wiedzę o tym, gdzie znajduje się w domu dany przedmiot (oraz – jak umyć sedes). Są to rzeczy nie do ogarnięcia przez mózg męski i w ich oczach jesteśmy jak Zakon Templariuszy albo jak jakaś wiedźma z kociołkiem, która, jeśli będzie miała akurat taką fantazję, to może go zamienić w trytona (co jest zresztą prawdą, może nie w trytona, ale np. w trąbę zamieniamy po mistrzowsku). Przerażamy ich anatomicznie, psychologicznie i intelektualnie – więc lepiej nam nie podskakiwać za wysoko, i oni to wiedzą.

Ale baba babie – uh! To już jest waga ciężka, z tym, że ja bym to jeszcze nawet bardziej doprecyzowała: nikt nie jest większym wrogiem kobiety, niż ona sama. Jak kobieta sobie coś wkręci, to światowe towarzystwo neurochirurgów jej tego nie będzie w stanie usunąć. Ja sobie na przykład wkręciłam, że ROZCHODZĘ TE KOZAKI, które są bardzo piękne, ale zupełnie nie na moją stopę, zakleszczają mi się na kostkach i na dobrą sprawę zdejmuję je prawie razem ze stopami. Gdybym musiała w nich przejść jeszcze kilka metrów, to skończyłabym jak pirat do kwadratu, bo z dwiema drewnianymi protezami zamiast nóg. No przecież gdyby jakiś facet za karę kazał mi nosić te buty, to by dostał nimi przez łeb. Ale nie, sama świetnie sobie radzę z okaleczaniem kończyn.

Naprawdę bolą mnie nóżki i normalnie muszę iść gdzieś podymić na jakimś forum, żeby sobie ulżyć. Ale spoko, rozchodzę te kozaki. Już ja znajdę na nie sposób.

PS. Faktycznie, jako Pytia piłkarska się nie sprawdzam, być może dlatego, że mam ten sport w tym samym miejscu, co larwa chruścika.

Dziś dla odmiany (bo różnorodność w życiu jest bardzo potrzebna) chciałabym być larwą chruścika. 

(Kiedyś zbiorę do kupy wszystkie zwierzęta i rośliny, którymi chciałam być w życiu; mam niejasne wrażenie, że wszystkie były gnuśne i / lub łakome).

Egzystencja larwy chruścika bardzo odpowiada moim poglądom. Siedzi sobie w rurce i ma wszystko w dupie. Jak utyje, to porzuca rurkę, robi sobie drugą, większą, i dalej siedzi i ma w dupie. 

Ja tam ją rozumiem. Też bym tak chciała, pod warunkiem, że jednak w ciepłej wodzie. 

Z ostatniej chwili: wyszło słońce i zobaczyłam moje okna. DOSŁOWNIE ZOBACZYŁAM. Nie wiem, czy kombinować coś z myciem, czy od razu wymienić na nowe. 

PS. To jak, zakładamy się, ile nam dzis Portugues wkropią? Obstawiam siedem do jaja 🙂

Sąsiad nasz, ten od psiej rodziny Fritzli (tylko na odwrót,
bo tam syn własną matkę panie tego) ma takie okienko na klatce schodowej, które
ja z kolei dobrze widzę ze swojego miejsca przy stole, jak czytam i wypisuję
głupoty w Internecie. No więc to okienko, jak zapada zmierzch, robi takie CYK! I
zapala się w nim światło. I za każdym razem, ale to za każdym, przechodzą mnie
ciarki, bo to okienko jest identyczne jak to z Freddy’ego Krugera – że niby
nana, nana, złapali Freddyego, zakopali, spalili, a i tak na samym końcu, w
ostatnim kadrze, w nawiedzonym domu zapala się światełko w oknie. CYK!

Identycznie jak u moich sąsiadów.

W dodatku przez jakiś czas miałam gulę w gardle, że tam w
tym oknie ktoś stoi i mnie obserwuje. Normalnie, jak ten z Psychozy, stoi w
oknie, stoi, stoi, aż któregoś dnia odwiedzi mnie z nożem, jak będę brała
prysznic. Normalna rzecz w sąsiedztwie przecież. Ile razy się czytało w różnych
Superekspresach „Pan Ireneusz (46) był bardzo lubiany przez sąsiadów, kosił im
trawniki, robił drobne zakupy i nikomu nie przyszło do głowy, ze w jego lodówce
policja znajdzie głowy czternastu zaginionych robotników drogowych”.

Więc któregoś dnia przeprowadziłam wnikliwe śledztwo przy
pomocy lornetki N. i okazało się, że to tylko Matka Boska Gipsowa. Uff.

Ulżyło mi nieco, choć osobiście wybrałabym na dekorację
model świecący. Moja prababcia miała taką figurkę, bardzo starą, pokryta chyba
fosforem, święciła w ciemności, a ja się napatrzeć nie mogłam, taka była
piękna. Oraz jeszcze były takie, sprzedawane na odpustach – tez niezwykle
piękne, w szklanych rurach z wodą i zatopionymi plastikowymi kwiatami. Błagałam
matkę, żeby mi taką kupiła, a ona z zimną stanowczością odrzucała moje prośby.
I tak oto nie zostałam właścicielką Matki Boskiej Zatopionej (ale za to mam
gipsowego anioła, siedzącego na kuli ziemskiej, ale to zupełnie inna historia).

Ale odbiegłam od meritum, a mianowicie: po jaką cholerę od
miesiąca noszę w torbie buteleczkę z esencją waniliową?…

Ponieważ teoretycznie każdy dzień jest pierwszym dniem reszty naszego życia, to rozpoczęłam dziś resztę życia bardzo zdrowo. Bardzo. Zdrowo. Kubeczkiem bardzo zdrowego mielonego siemienia lnianego, bo to zdrowe. Na żołądek i ogólnierozwojowo.  Bardzo.

Ten pyszny zdrowy napój sprawił, że jedna moja taka DOSC DALEKA ZNAJOMA, w ogole nie znacie, zaczęła nim częstować codziennie rano swojego męża przed wyjściem do pracy; i ten mąż, imaginujcie sobie, nauczył się wstawać i wymykać do pracy BEZSZELESTNIE, żeby jej tylko nie obudzić i nie otrzymać kubeczka bardzo zdrowego siemienia. W normalnych okolicznościach jest to nie do nauczenia przez faceta, nawet jeśli w grę wchodzi kopanie prądem.

Tak oto rozpoczęłam dzień i tydzień – dobrowolnie pijąc wielki smark z niebieskiej filiżanki.

Czemu ten zdrowy tryb życia, a w szczególności żywność, są takie OHYDNE. A w najlepszym przypadku bezbarwne (ale to już w naprawdę najlepszych). Tak zwane zdrowe potrawy są przy pysznych potrawach jak ich bardzo, bardzo, bardzo ubogi krewny, dogorywający w przytułku. Albo jak bardzo, bardzo brzydkie dzieci, które pytają mamę "Mamo, mamo, dlaczego tatuś wypędził nas z domu?…". Nie, nie pytają mamy o to, ponieważ tatuś wypędzając je z domu zastrzelił mamę, żeby już nigdy więcej nie urodziła kolejnego dziecka, tak były brzydkie.

I po co jeść to gniecione zboże, zaprasowane w tekturę bez smaku, i popijać sokiem z trawy, i żyć dłużej, skoro dłuższe życie oznacza dłuższe jedzenie tektury. 

Muszę być naprawdę uczulona na cokolwiek zdrowego, bo ta jedna jedyna filiżaneczka wytwornego lnianego smarka sprawiła, że mam ochotę dziś od rana jeść krowy żywcem, zagryzać masłem, palić kubańskie cygara oraz wioski, grabić i gwałcić. Ach, zapomniałabym o alkoholu, gapcio ze mnie. I popijać wódą, taką prosto z kranu, jeszcze nie do końca przedestylowaną. Niech nic bez co najmniej pięciu "E" na etykiecie dziś do mnie nie podchodzi*. 

* – okej, może być bez konserwantów, pod warunkiem, że wywołuje fenyloketonurię.