Barbarella

Siedzi w piecu.

Skończyłam "Trupią farmę" i mam trochę niedosyt. Za mało o samej farmie – książka to głównie opis spraw, które były przełomowe dla autora i stanowiły kamienie milowe w jego badaniach nad rozkładem zwłok. To niesamowite, ale w sprawie, która dała początek Trupiej Farmie, Bill Bass pomylił się w stwierdzeniu czasu zgonu o ponad sto lat. Miałam nadzieję na więcej informacji na temat samych badań nad zwłokami – ile ciał rocznie, w jakich warunkach je trzymają, jakieś statystyki. Ale oczywiście pozycję zaliczam do obowiązkowych dla każdego wielbiciela kryminałów z trupem.

Co do "Zaraza i ja" Betty MacDonald nie mam uwag ("The plague and I"). Jest to książka o tym, jak stwierdzono u niej gruźlicę i spędziła prawie rok w sanatorium. W latach 20-stych XX wieku gruźlica była jak rak, a może nawet gorsza dla pacjenta, bo izolowano go od rodziny. Przez pierwsze kilka miesięcy leczenia autorka leży. Mam na myśli – LEŻY. Nie wolno wstawać nawet do łazienki, nie wolno czytać, pisać listów, rozmawiać. Chodzi o to, żeby zwolnić funkcje życiowe organizmu, puls, tempo oddychania i dać płucom maksymalnie odpocząć. Raz na tydzień można wstać na kąpiel, raz na miesiąc – na mycie włosów. W sanatorium jest ciągle zimno (lepiej się leczy gruźlicę w zimnie, niż w cieple), nawet jedzenie jest zimne (choć są go potworne ilości i wszyscy rokujący pacjenci tyją). Oczywiście, czytając o tym u Betty, płacze się ze śmiechu, bo gruźlica gruźlicą, ale sąsiadki, pielęgniarki i szpitalne zwyczaje, opisane z jej bezlitosnym poczuciem humoru, są po prostu ucztą (sama też nie była najłatwiejszą pacjentką, co radośnie przyznaje).

Wieeeelkie uznanie dla księgarni ABE-IPS, która wytropiła mi wszystkie powieści Betty MacDonald, bo się ich nie wznawia, więc przetrząsnęli magazyny chyba na całym świecie i mam komplet. Choć niestety, napisała ich zaledwie cztery (z czego na język polski przetłumaczono tylko "Jajko i ja", za to wszystkie literackie kupy Danielle Steel i tym podobne – jak najbardziej). 

No i Muppety są po prostu wspaniaaaaałe, dowiedziałam się na przykład, że muzyczka z "Żądła" to piosenka z tekstem – "The Entertainer" ("Żądło" to chyba mój ulubiony film) (oprócz Gwiezdnych Wojen) (i Aliena) (i Indiany Jonesa) (NO DOBRA – mój ulubiony film, który w całości dzieje się na Ziemi, aktorzy grają ludzi i nie ma elementów science fiction). A dowcipy z Muppetów powinny być w Sevres ("Zakończył się spór o spadek po śmierci pani Mary Jakiejśtam pomiędzy jej synem Charlesem i kotem Cutykitty. Wygrał Charles i odziedziczył cały spadek: dziesięć tysięcy gumowych myszy").

Ten w piecu zaczyna pachnieć. Nie ukrywam, że dość bosko. Hm.

Mam najmądrzejszego i najgrzeczniejszego psa na świecie. I najpiękniejszego.
Wiem, że wszyscy tak mówią o swoich, ale akurat ja mam rację.

Wczoraj na dzień dobry nawrzeszczała na dwie suki pony (czy
pona? Jak to się powinno odmieniać?). Dobrze, że one są takie dość refleksyjne
i zareagowały zdumionym „aleosochodzi?”, więc nie było większej draki. A
później była taka dzielna przy trymowaniu, że pani fryzjerka ja co chwile
całowała, na koniec dostała w prezencie suszony filet z kaczki i piszczącą
bułkę (bułka przestała piszczeć za dwie minuty, ale to wiadomo).

Ja mam po tej operacji skafander, który wygląda tak, jakbym
od dwudziestu lat doglądała w nim hodowli królików angorskich, ale to
absolutnie nie szkodzi, ważne, że Szczypawka jest piękna. (A skafander już odwiesiłam,
bo przecież była taka piękna wiosna, ale wyjęłam, bo przecież znienacka się rozpętała
jakaś chujnia z syfilisem).

Mam indyka. Wybrałam najmniejszego z całej chłodziarki (taki
pomysł na telewizyjne show – zawodnicy przerzucają mrożonki; bardzo się
ubawiłam podczas tej pracy), a i tak waży 5,5 kilo. Czyli tyle, co Zebry córka.
Jak czytam, że sukinsyna trzeba piec tyle godzin, ile ma kilogramów, to robi mi
się słabo. I chyba jednak kupię na wszelki wypadek kotlety sojowe na sobotę,
gdyby COS POSZŁO NIE TAK.

Oprócz indyka mam jeszcze dwa następne pawie i pięć kłębków
nici. To cześć, do zobaczenia na jesieni.

Dobra, już wiem, jak z tymi kaczkami jest. Informacji udzielił nasz pan menedzer od trawników – otóż mają gniazdo z jajkami, on wie, gdzie, ale nie powie (i słusznie). I karmione są na bieżąco. Kaczor odwiedza trawniki, w ogóle się nie boi ludzi i chętnie przyjmuje poczęstunek. 

Porządki robię przed świętami (acz bez nadmiernej przesady) i wczoraj na przykład odkryłam, co było w metalowej puszce po cukierkach "Dona Jimena". Myślałam, że nic. Okazało się, że piernik z Bożego Narodzenia! N. jak to zobaczył, to się zapowietrzył i powiedział "O Jezu, o matko, mogę TEMU zrobić zdjęcie i powiesić na fejsbuku?". Czyli jakiś lipny ten piernik był, bo PRAWDZIWY piernik może leżeć kilka lat i nic mu się nie dzieje. 

Oraz obejrzałam sobie horror. Bardzo dobry, "Udręczeni" ("Haunting in Connecticut"). Oczywiście, puściłam go, póki jeszcze było widno, bo bez przesady. Na ekranie pokazał się napis, że oparte na faktach, a za moimi plecami grzmotnęła zewnętrzna żaluzja BEZ POWODU. 

Bardzo zacny horror oparty o klasyczną horrorystyczną logikę – syn nastolatek chory na raka, matka nie chce go męczyć dojazdami na leczenie do szpitala, więc wynajmują dom w okolicy. Niedrogo, bo rodzinie się nie przelewa. Znajduje się takim dom, w którym – upsi dejzi – był zakład pogrzebowy. Spoko, dzieciak chory na raka w eks – domu pogrzebowym. No ale jest niedrogo. W dodatku mamusia mówi "Wybierz sobie sypialnię, synku" i synek wybiera – W PIWNICY oczywiście, gdzie w dodatku za oszklonymi drzwiami jest w pełni wyposażone pomieszczenie do balsamowania zwłok (i nie tylko balsamowania, jak się okaże). W ogóle nikogo nie odstrasza fakt, że po całej chałupie walają się wiktoriańskie fotografie post mortem,  w lustrach odbijają się BYNAJMNIEJ nie tylko członkowie rodziny, a dzieci znajdują szkatułkę pełną ludzkich powiek. Ususzonych. I wielkie zdziwienie, że chłopak się od tego robi lekko nerwowy.

Spoko, drugą połowę filmu oglądałam przez palce, zza kanapy, do góry nogami i na czterokrotnym przyspieszeniu. Bardzo dobry horror.

(Oczywiście natychmiast sprawdziłam w internecie te fakty, na których był oparty, NA SZCZĘŚCIE okazało się, że wspólny mianownik to owszem, rodzina z chorym synem i wynajmująca nawiedzony dom. W domu podobno w kącie lubił siedzieć duch i wymiotować demonami, które następnie gwałciły poszczególnych członków rodziny, ale TEGO CO W FILMIE nie było, uff).

I zgadnijcie, kto biorąc prysznic usłyszał kichnięcie w sypialni, dostał histerii, zaczął się drzeć i kazał staremu natychmiast przyjść do łazienki i pilnować. 

Już nie leżę w malignie, acz plecy wciąż mnie delikatnie
uświadamiają, ze nie powiedziały jeszcze ostatniego słowa i żebym sobie
uważała.

Najbardziej, a właściwie – JEDYNE, czego mi brakuje z
młodości, to umiejętności błyskawicznej regeneracji. Jak to się na studiach
balowało w Hadesie do czwartej rano, a później do domu i na ósmą na kolokwium z
angielskiego, świeża jak sałata. Albo po całonocnej integracji następnego dnia
robiło się za tłumacza i przewodnika eksperta z Banku Światowego albo
prowadziło warsztaty z finansów. Już tego nie mam. Padam na pysk o dwudziestej
trzeciej, a i tak najchętniej bym to odespała do dziewiątej. Bardzo szkoda, bo
tyle dobrego się marnuje, zamiast spać by człowiek pobalował, a tu ci masz. Jęki
w Sylwestra „O Jezu… Dopiero wpół do jedenastej?” i tym podobne.

Przyjeżdżamy do biura, a tu na patio kaczor. Siedzi na
trawniku i rozgląda się gospodarskim okiem. Mój mąż twierdzi, że wczoraj był tu
z zoną i o mało nie uwili gniazda w naszej irdze. Dziś gdzieś zapodział żonę,
drań jeden. Miałam go poczęstować bułką, no ale w TEJ SYTUACJI?…

Najpierw wysiadł mi kręgosłup do końca, normalnie przestałam umieć chodzić. Każdy krok mnie bolał, jak Małą Syrenkę. A później to już poszłooooo, boli mnie WSZYSTKO i od rana śpię jak pies. W nocy śniło mi się, że mam przeprowadzaną bardzo skomplikowaną operację na kręgosłupie i leżę na stole chirurgicznym rozpłatana jak śledź, a tu chirurg nie może mnie dalej operować, bo pobrudził ostatnią parę sterylnych rękawiczek.

Jak bym dorwała tę SUKĘ Z SAMOLOTU, tego rzężącego bezmyślnego babsztyla, to bym jej wsadziła w dupę wszystkie cztery stadiony na Euro i poprawiła autostradami. Niech cię babo obejdą wszystkie szekspirowskie robaki i obyś dostała gwałtownej sraczki w bardzo eleganckim miejscu z daleka od toalety (najlepiej ze trzy piętra po marmurowych schodach).

(Oooooo, ała ała ała, jak mnie napieprza w krzyżu, aaaaa)

W tej bezsilnej malignie wymyśliłam, że indyka upiekę na święta. Czy też raczej indyczkę, suczki są bardziej soczyste (taka prawda!). 

Na razie mam ochotę tylko zabijać w przerwach pomiędzy spaniem, więc lepiej, żebym jednak spała, bo mi przed oczami miga krwawa purpura i NIE BARDZO KOCHAM LUDZI chwilowo.

Okropnie mnie bolą plecy, bo było bardzo dużo chodzenia
(pierwszego dnia do zabytków… później już raczej bardziej w stronę barów, ale
to też się trzeba nachodzić, żeby zrobić dobry obchód). Przekonałam się, że
szopping to nie dla mnie (poddaję się w trzecim sklepie) i że Zara zatrudniła
jakąś wybitną świnię do zaprojektowania podeszwy w przecudnych sandałkach z
czerwonym obcasem. Niestety, noga trzeszczy już w momencie mierzenia ich, a są
takie śliczne, że o mało się nie popłakałam. Ale nie, to nie – kupiłam torbę,
torba człowieka nie zawiedzie, nie uwiera, nie obetrze i w ogóle torby są w
dechę.

Madryt jak to Madryt – nie zawiódł; pogoda była bardzo
przystojna (jak mawia mój znajomy Czech), w sklepach tez już lato, bikini i
kapelusze. Bardzo nam było miło oprowadzać przyjaciół po ulubionych knajpach
oraz prowadzić ożywione dyskusje na tematy bardzo kontrowersyjne, ale ponieważ
nikt nas nie rozumiał, to było fajnie. W szczególności mam przebitkę z jednego
baru, gdzie ryczało flamenco, tłum Hiszpanów gadał bardzo głośno, nasi faceci
krzyczeli cos na temat meczu, a nad tym wszystkim Hanka, waląc pięścią w drewniany
bar, wrzeszczała do mnie „Jak to nie widziałaś mięsnego jeża! Musisz koniecznie
obejrzeć mięsnego jeża!”.

Zauważyłam, że Madryt troszeczkę oszalał na punkcie
czekolady. W jednym sklepie znalazłam chipsy w czekoladzie. Tak, ziemniaczane
chrupki oblane czekoladą. Tak, też nie wierzyłam własnym oczom, sprawdziłam dwa
razy.

Następnie czekolada zaatakowała nas w Lizarran. Lizarran to
baskijska restauracja z kanapkami, przepysznymi i wymyślnymi; zwykle wlekliśmy
się na ostatnich nogach, objedzeni jak bąki i przysięgliśmy, ze nie tkniemy
niczego spożywczego przez tydzień, ale jeszcze na chwileczkę wstępowaliśmy do
Lizarran i kończyło się rajdem z talerzem dookoła kanapek. Zawsze mieli bardzo
dobre kanapki, z owocami, marmoladą z cebuli, bardzo zaskakujące zestawienia
smaków, ale anchois z czekoladą jadłam pierwszy raz w życiu (i było dobre). Oraz
– uwaga – kiełbasę z czekoladą. Konkretnie chistorrę. Wiem, jak to brzmi – ale była
NAPRAWDĘ dobra.

Na lotnisku czas oczekiwania do odprawy umilał nam Pan
Pisarz / Doktorant, a lot – Pani Gruźlica.

Pan Pisarz / Doktorant podszedł do stanowiska AlItalia zważyć
bagaż. Miał ogromna walizę, ogromny plecak, niemałą torbę na kółkach i torebusię
przewieszoną przez ramię. Oprócz plecaka wszystko bardzo markowe. Kładł na wagę
poszczególne elementy bagażu, wzdychał, rozpakowywał je i próbował upychać
rzeczy w innych konfiguracjach. Przy czym okazało się, że miał głownie książki
(dlatego doszliśmy do wniosku, że albo literat, albo doktorant). Oprócz książek
z toreb wyjechała jeszcze siatka z kiełbasą oraz siatka z brudnymi gaciami
(ZDECYDOWANIE literat albo doktorant, Hanka twierdziła, ze Niccolo Ammaniti). Z
nauk ścisłych, a w szczególności podstaw ważenia bagażu jednak nie był dobry,
bo na przykład wyjmował z jednej walizki 3 książki – walizka ważyła mniej o 2 kilogramy i był szczęśliwy.
Upychał te ksiązki do plecaka, więc plecak ważył 2 kilogramy więcej, a
jemu opadały ręce, robił się smutny i wzdychał. Wyraźnie nie leżało mu prawo
zachowania masy. Przy czym skupił się na przekładaniu książek, a na torby z
gaciami i kiełbasą już nie miał pomysłu.

Pani Gruźlica siedziała przede mną i od pierwszej do
ostatniej minuty rzęziła gruźliczym kaszlem. Mokrym, głębokim, głośnym i
sugerującym rozprzestrzenianie zarazy. Przy czym leciała z córka i jej maleńkim
dzieckiem i tak siała zarazę na to maleństwo przez pięć godzin bez przerwy. I
na mnie, bo w nocy zaczęłam kaszleć. Jeśli ktoś uważa, że filmy o globalnej epidemii
to science fiction, to niech się przeleci z taka Panią Gruźlicą.

A mięsny jeż… Faktycznie jest tak dobry, jak mówią.

Zimno mi.

PS. Aha, i jeszcze na lotnisku sterczałam rpzed księgarnią i mozolnie odszyfrowywałam tytuł ksiązki na wystawie, i doszłam do wniosku, że jednak KOMPLETNIE nie rozumiem hiszpańskiego, bo wyszedł mi tytul "Wiewiórki z Central Parku są smutne w poniedziałki" ("Las ardillas de Central Park estan tristes los lunes"). Jednak jestem głupia – zrobiło mi sie smutno. Wracam, sprawdzam w Merlinie i co? Są wiewiórki smutne w poniedziałki! Mało tego, to jest trzecia część, a zaczyna się od "Smutnych oczu krokodyla". Biorę.

Wczoraj wypadła mi soczewka (dobrze, że nie CO INNEGO, w moim wieku to się powinnam cieszyć, że tylko soczewka). Bardzo śmieszne to było, siedziałam przy biurku i rozmawiałam i NAGLE przestałam widzieć na jedno oko. Macanie biurka i okolic nie wniosło nic istotnego do postępowania. Oczywiście, trzy minuty po tym, jak wypadła mi soczewka, dowiedziałam się, że mam wziąć udział w BARDZO ważnym spotkaniu. Pierwszy raz w życiu zaliczyłam wizytę w Rossmanie, która trwała 30 sekund. 

A dziś od rana słyszę DZIWNE DŹWIĘKI w kuchni. Te wiecie, co ludzie je słyszą w różnych miejscach na świecie i nikt nie wie, czym one są. No to dziś od rana mam je w kuchni. Coś buczy. Nie lodówka, nie zmywarka, nie piekarnik, nie mój brzuch. Nie wiem, co buczy. UFO buczy. Chętnie bym z nimi nawiązała kontakt (jak już buczą, to może by mi umyli okna przy okazji?).

Chciałabym mieć do pomocy:

1) Kopacza w Dupę – czyli osoby, która kopałaby mnie w dupę, żebym się w końcu zebrała i zrobiła proste czynności, na przykład od listopada mam zamiar oddać kozaki do szewca celem wymienić fleczki, bo jeden mi odpadł. A takich "kozaków" mam ostatnio w życiu całkiem sporo i solidny kop by mi się przydał, oj przydał;

2) Asystenta przy Prasowaniu – zazwyczaj nie mam dużo prasowania, tylko przed wyjazdem, ale kiedy mam, to czuję się przy tej desce najsamotniejszą osobą na świecie i chciałabym mieć z kim prowadzić błyskotliwą konwersację. Mój mąż się nie nadaje – za nerwowy jest, wychodzi w połowie pierwszego rękawa;

3) Kogoś, kto mi będzie przypominał, że WARTO wygrzebać się spod koca, zmienić piżamę na ubranie i wyjść z domu. Czasem o tym zapominam.

Ale nie jutro. Jutro jedziemy do Madrytu. 

Ludzie to sa jacyś dziwni. Na przykład mój mąż; cały weekend
latał z grabiami. Bez sensu. Albo moja siostra Zebra. Przyjechała, dostała jakiegoś
amoku, wymyła mi stół na tarasie, wystawiła dziecięcie w wózęciu i wywlokła
mnie tam na herbatę.

Kilka stopni więcej i ludzie małpiego rozumu dostają.

A w niedzielę N. złapał kreta. Kuna sobie poszła, to kret
wrócił – no tak to bywa w spokojnych leśnych osadach, że się nam ekologia pcha
drzwiami i oknami. Tym razem kret zaatakował trawnik i mój mąż dostał krwawego
oka na widok ślicznego kopczyka. Zakupił cały dostępny arsenał środków
antykrecich, nasmrodził mu w chałupie i ta bidula wyszła odetchnąć świeżym
powietrzem. Na co N. ciach go na łopatę i ekspediował na łąkę w bezpiecznej
odległości od trawnika. 

Oczywiście, pooglądałam sobie kreta na łopacie, bardzo
przyjemne stworzonko, ma taki wzruszający ryjek i różowe rączki (i pan kret
gwałci panią kret w ciemnym korytarzu – tak, tak, PAMIĘTAMY, krety rozmnażają
się przez gwałt!), i bardzo czyste futerko, i BYŁ TŁUSTY. Co za dom, jak słowo
daję, nawet kreta mamy tłustego! I jak ja mam schudnąć?… (pytanie retoryczne –
naprawdę już się nie łudzę, że w ogóle kiedykolwiek).

Oglądam Muppety, od pierwszego odcinka. Wspaniałe są, mimo,
że tyle lat minęło, w ogóle nie ma takiego wrażenia, kukiełki są tak
perfekcyjnie animowane, że żadna technika cyfrowa nic tam nie poprawi. Czas widać
tylko po ubraniach zaproszonych gości (i po samych gościach, których w
większości zupełnie nie kojarzę). Na początku Muppety były trochę inne – na przykład,
często występuje garderobiana Emma i woźny George z mopem. Kremit jest od
początku taki, jak zawsze, ale na przykład Miss Piggy ma ZUPEŁNIE inną twarz i
w pierwszych odcinkach dubbinguje ją facet! (Natomiast zauważyłam, że Piggy chętnie
nosi kreacje z dekoltem typu woda, też na to wpadłam jakiś czas temu, że
świetnie maskuje nadwagę). No i nieśmiertelne drętwe kawały misia Fozzie („Nowy Jork
jest tak zatłoczony, że nawet na cmentarzach mają tylko miejsca stojące!”).

A jak wyjeżdżaliśmy z Leroya (z całym bagażnikiem środków na
kreta), to tam na murze był taki napis: „Czarna dziwko! …ty już wiesz, co!”. No
dobrze, może ona wie, ale JA nie wiem i teraz mnie to męczy!…

Dzień Dobry! Tu żywy dowód na to, ze Pan Bóg czuwa nad
wariatami. Wczoraj albowiem zapukał do mię (pacjent – przepraszam, ale to jest
bezwarunkowy odruch) jakiś mężczyzna z rozbieganym okiem, który powiedział, że
spisuje wodomierze. Byłam akurat trochę zamyślona („Trupia farma” na warstacie),
więc nie dość, że pana wpuściłam, to jeszcze radośnie oświadczyłam, że nie
wiem, gdzie mam w domu wodomierz i jeśli sobie poradzi, to powodzenia. I
poszłam czytać dalej (Bill Bass chwali mrówki za pomoc w odszukaniu
indiańskiego cmentarzyska).

Dopiero, kiedy zamknęłam za nim drzwi, to lekko się jorgnęłam,
że na dobrą sprawę mogłabym teraz leżeć, schludnie wypatroszona i rozczłonkowana,
na kupce pod ścianą. A pan tańczy nago wokół salonu, usmarowany krwią,
powiewając i furkocząc moimi jelitami, którymi obwiązał sobie szyję. A na
kuchni skwierczy moja grasica (gdzie człowiek ma grasicę, tak na marginesie?)
(jadł ktoś w ogóle grasicę? Niekoniecznie ludzką, nie będę się upierać; i co,
faktycznie jest taka pyszna?…).

Skończyło się jednakowoż zapłaceniem za wodę (67,20 PLN).

Wchodzę z wiosną w steampunk, nie ma to tamto. Gibson nic
nie pisze nowego, to się trzeba było rozejrzeć za jakimś wypełniaczem i wua la –
mam „Kościotrzepa”. Także ze względu na tytuł (a może przede wszystkim). Ciekawe,
jak mi się „Kościotrzep” przegryzie z Muppetami.

Bardzo to wszystko transcendentalne.