Barbarella

Wczoraj nastąpiła kolejna zmiana jakościowa w naszym życiu w postaci Internetu z pudełka z niebieską lampką. Jedną z niedogodności życia na wsi jest bowiem to, że u nas Internetów nie można sobie wziąć ze ściany, jak w większości miast. Niestety. Mamy gwizdek do Internetu od dostawcy zwanego Polsatem i niech no się ta umowa skończy i NIGDY WIĘCEJ. Internet Polsatu przypomina bowiem witaminy: czasem jest, a czasem go nie ma. Można dzwonić i interweniować, jak ktoś ma każdorazowo dwie godziny wolnego czasu na taki telefon, a i tak pan w słuchawce poinformuje, że mają trzy dni na usunięcie awarii. No więc trzeba się było rozejrzeć za jakąś cywilizacją i podobno to pudełko sprawi, że O HO HO i że WEWOGLE. Normalnie nawet lodówka, słoiki i słuchawka prysznicowa się połączą z Internetem.

Po czym N. spędził czarujący wieczór wisząc na telefonie z konsultantem od pudełka, próbując podłączyć do Internetu swojego laptoka. Czego on nie musiał robić, jakieś ustawienia przeglądarek, opcji internetowych, no narobili się we dwóch z konsultantem jak dzikie osły. A najlepsze było to, że zanim się dodzwonił do call center, to mój Mac i wszystkie domowe ustrojstwa japkowe już w tym Internecie siedziały. Tylko ta biedna jełopa pecet, internetowo dysleksyjna, się nie mogła przebić.

Jak ten nowy chodzi to nie wiem, gdyż poszłam obejrzeć „Mentalistę”, a później spać.

Okropnie obłażę, drogi pamiętniku. Co zrobić, by nie obłazić? Zobojętnić ładunek chyba, ale jak? Wlokąc za sobą druciany ogon? To by mogło być nawet niezłe. Ciekawe, czy są na Allegro takie ogony. Pod sukienką by fajnie wyglądał.

Szkoda, że nie mam takiej tabliczki JEZDEM W TERENIE, bo bym sobie wywiesiła, bo byłam. W Gdańsku. Gdańsk jest (uwaga, będę okrywać Amerykę! proszę się trzymać poręczy) przepiękny. Zwłaszcza wieczorem (jak te światła tak się w tej wodzie… i w tym kieliszku… prawda…). No. A najgorsze, że w tylu fajnych miejscach człowiek by sobie coś pysznego pożarł, a tu tylko jeden żołądek!…

Najlepsze, że zajeżdzamy pod hotel “Biała Lilia” (bardzo fajny, dwa kroki od Starówki, w ślicznym kompleksie kamienic), a tam… A TAM AMBER GOLD! Cała jedna kamienica Amber Gold i biura ze wszystkich stron (bo to taki kwartał, cały zabudowany kamienicami). Z jednej strony, z drugiej i z trzeciej. A z czwartej klub erotyczny (mają karaoke we wtorki dla wymagających). Jednym słowem – nieźle.

Najbardziej w tych kamienicach mi się spodobało, że mają na drugim piętrze wyjście na patio. Taki jakby zaułek, uliczka z ogródkami, chodniczek, lampy… Na drugim piętrze. Bardzo fajna sprawa.

A w drodze z Gdańska widzieliśmy napis “Park ruchomych dinozaurów w Malborku”. Ja nie wiem, dziwni ludzie w tym Malborku mieszkają. Nie wystarczy im, że mieli Krzyżaków?… I to dość ruchomych, z tego co pamiętam?… Jeszcze koniecznie muszą mieć dinozaury do kompletu?

A teraz oddalam się pisać dysertację “Wpływ zjedzenia miski ziemniaczanych klusek z twarogiem Pod Mariaszkiem na obwód podmiotu lirycznego w strategicznych miejscach” (no kaman, w ilu miejscach w Polsce można zjeść ziemniaczane kluski z twarogiem?… a jakie mają chrupiące mazurskie okonki!…).

Oraz, szanowni państwo, dowiedziałam się, że w Polsce wychodzi miesięcznik branżowy pt. “Egzorcysta”.

PS. Naprawdę potrzebuję takiej metalowej opaski na gardło, jak się zakłada łabędziom, zeby sie nie przeżerały. Zebym mogła jeśc tylko papki i przeciery (choć znając mnie, to zaraz znajdę sposób, żeby sobie przetrzeć kurę z KFC).

Z tą reklamą kontekstową na Facebooku, co wszyscy się jej boją, że muminki nas śledzą i kradną nasze wspomnienia i tożsamość, a później podsuwają reklamy ZŁOWIESZCZO, to jednak lipa. Dziś np. mam “VISIT NORTHERN NORWAY” – czyli gówno o mnie wiedzą, bo gdyby wiedzieli, to by podsyłali coś o Southern Africa. Albo o najbliższym wine bar. Har. Har.

Normalnie tak mnie swędzi ręka, że coś bym. Ale nie wiem co. Ale się rozglądam.

Ten detektyw – pijak z Irlandii mi nie podszedł. Trochę jest ZA BARDZO – że jak Irlandia, to wszyscy muszą chodzić pijani, a detektyw ma tylko dwóch przyjaciół na całym świecie, z których w pierwszym odcinku jeden ginie, a drugi jest mordercą. No LITOŚCI!…

Z rozpaczy oglądam pierwszy sezon Mentalisty (Van Pelt jest superpiękna) i mam taką refleksję – Jane kupił Teresie Lisbon na urodziny kucyka. Żywego. Co ona z nim później zrobiła?…

Aha, i może byśmy się zrzucili na nagrodę dla geniusza marketingu, który nazwał w sumie niegłupią i dość potrzebną małemu dziecku zabawkę edukacyjną “Garnuszek na klocuszek”?

(Po co firma Roxy włożyła mi do bikini 10 nalepek firmowych? Mam je sobie przyklejać na pośladkach celem zasłonięcia cellulitu czy jak?)

Martwię się o jednego pająka, nie je od trzech dni. W sensie nie, że anorektyk, tylko nic nie złapał, biedaczek. Jestem bliska złapania mu muchy i wrzucenia do sieci, choć to jest to oczywiście głęboko nieetyczne w stosunku do muchy (ale czy ktoś lubi muchy? I czy muchy są do czegoś potrzebne na świecie, oprócz oznaczania czasu zgonu na miejscu morderstwa?). Zawsze się dziwiłam autorom przyrodniczych filmów dokumentalnych, że tak potrafią – najazd kamery na małą foczkę i komentarz: „Oto mała foczka. Spójrzcie, jaka mała. Nie przeżyje zimy. O, jak się trzęsie. Jutro będzie miała zapalenie płuc” – zamiast, sukinsyny, przytulić foczkę, nakarmić i ogrzać kocykiem.

Tusz do rzęs musze kupić, bo już prawie cały zjadłam. Na lotnisku obwąchiwałam taki, co się ładnie nazywał „Doll Eyes”, ale opinie ma takie sobie („Doll Eyes! Ha ha, chyba laleczki Czaki!”). No i tak to z nimi jest, tymi kosmetycznymi cudami. Okazuje się, ze najlepsza była Celia, w którą się pluło.

Jakos tak szaro za oknem się zrobiło, to pójdę poczytać fajną jatkę na forum o tym, czy dawać jeść koledze, który odwiedził nasze dziecko (już 650 postów and counting). A później o tym, jak masoni, Iluminati i jaszczury z kosmosu zawiązały spisek przeciwko ludzkości w postaci obowiązkowych szczepień dla dzieci, a przecież wiadomo, że autyzm leczy się homeopatią, środkiem na robaki i analizą włosa.

Echh… Jak zwykle, jak zwykle. Ja we wszystkim jestem dobra W TEORII, a w praktyce słabiej.

Z tą moją emancypacją zaczęłam z wysokiego C i o mało nie zamówiłam sobie na dobry początek sukienki z napisem “I’M FREE BITCH”. Niemniej wycofałam się z transakcji, bo po pierwsze, nie była za piękna, a po drugie… Jeszcze ktoś by zrozumiał ten napis opacznie, albo co gorsza – DOSŁOWNIE, no i co bym wtedy zrobiła?…

Ponadto, co robi kobieta wyemancypowana, kiedy widzi wór śliwek? Niedużych, twardziutkich (prezent od znajomych łuczników)?…

NIC.

PRZEMILCZA JE.

(Może je też kopnąć).

A ja? Odruchowo zupełnie zrobilam je w occie. I to nie PO PROSTU w occie, tylko tak, jak robiła moja babcia. Czytaj – cztery dni zlewania, zagotowywania zalewy octowej i ponownego zalewania śliwek. Bilans jest taki, że:

– mam czarny paznokieć, a właściwie dwa, od wybierania pestek;

– wciągnęłam nosem owocówkę (dziki tłum latał nad garnkiem z octowym syropem)  – o mało się nie porzygałam;

– lepi mi się pół kuchni.

NO JA NIE WIEM.

Czy śliwki w occie psują imydż, drogi pamiętniku?

Ale bikini, owszem, zamówione.

(Głowa mnie boli – wpadli znajomi postrzelać z łuku i zostali na śniadanie. Ale to przecież mogłam nie pić  tyle wina, mogłam, prawda? Oraz nie musiałam na zakończenie wieczoru wypalić pół paczki wołków, odpalając jednego od drugiego, prawda? Kto w ogóle przywlókł te wołki i po co!)

Ale chciałam podzielić się moim manifestem, który wymyśliłam na okoliczność zbliżających się urodzin:

ZAMIERZAM SIĘ STARZEĆ BEZ GODNOŚCI.

Po pierwsze, nie mam najmniejszego zamiaru SPOWAŻNIEĆ. Bo jak na moje lata jestem niepoważna i jest mi to WYTYKANE. No więc mam to w dupie.

Po drugie – nie obchodzi mnie, że w moim wieku NIE WYPADA. To chyba nawet dobrze, że nie wypada, bo jakby wypadło, to trzeba się schylać i podnosić.

Po trzecie – mini, kozaki, szorty, dekolty, kabaretki? Dopiero się zaczną! I w ogóle wszelkie ekstrawagancje.

Tak mi dopomóż Kajetano Alba i mamo Sylwestra Stallone.

Dokładnie jeszcze wszystkich zasad doprecyzowanych nie mam, bo dopiero omówiłyśmy z koleżankami z podstawówki założenia przy pysznej, tłustej pizzy (polecam – pizzeria “Romantika”, Żyrardów, kieliszek wina dają wielkości bomby zrzuconej na Nagasaki). Więc gdyby jeszcze ktoś miał jakieś propozycje, jak by się można było fajnie starzeć bez godności, to zapraszam.

To mówicie, że gdzie są najfajniejsze przecenione bikini?…

Podbudowała mnie ta soja z racami wczoraj, a na dodatek jeszcze taksówkarz mi śpiewał całą drogę do fryzjera. Nie wiem, czy miał zepsute radio, czy po prostu lubi klientom pośpiewać – nucił przedwojenne tanga, prawdziwy dżentelmen. A ja z taksówkarzami mam różne przygody, np. jeden przez piętnaście minut słuchał z namaszczeniem audycji o kolonoskopii. Ze szczegółami niestety, jak ta kolonoskopia wygląda, a nawet wypowiadał się jeden pan lekarz o badaniu per rectum. Ile palców i jaką techniką powinien wkładać lekarz i na co zwrócić baczną uwagę. Wyszłam z tej taksówki na światło dziennie z silnym przekonaniem, że jakby co, to umiem zrobić takie badanie (oraz tracheotomię długopisem BIC – ale to mi zostało po serialu “Ostry dyżur”). Jeszcze jeden z kolei oznajmił mi przy wysiadaniu “Pani to jest taka śmieszna!”. Zważywszy, że był to kurs do Centrum Onkologii, nie byłam, kurna, specjalnie rozrywkowa podczas jazdy, więc nie wiem. Może miałam wielką dziurę w spodniach na dupie.

U fryzjera byłoby bardzo fajnie, gdyby nie to, że poleciały mi łzy kiedy trzymałam na głowie to aluminiowe rusztowanie. No, ale kto zabiera do fryzjera do poczytania “A Night To Remember”, jak idiota. W dodatku akurat dotarłam do rozdziału, w którym kapitan mówi “You’ve done your duty, boys. Now, every man for himself”. A ktoś na łodzi numer 13 wzdycha “She’s gone, that’s the last of her”.

Ale spoko, włosy wyszły w porządku.

A ja się chyba zapiję na śmierć gruzińską herbatą od teściowej. Wina gruzińskie są dość kontrowersyjnie pyszne, ale herbatę mają taką, że normalnie…

Ponieważ nie mogę się skupić przed fryzjerem, to może jakiś kontrowersyjny temat zastępczy.

Dobra, uwaga, rzucam:

Nie znoszę, kiedy facet mówi o swojej żonie per „ŻONKA”.

„ŻONKA” brzmi dla mnie jak coś, co się do dupy przykleiło podczas spaceru, a nie jak partnerka życiowa.

(No chyba, że oni, ci faceci, maja właśnie takie ŻONKI).

A teraz wraz z moim wewnętrznym dzieckiem wypijemy kawę zbożową, gdyż po normalnej nam lata serce jak opętany gerbil, i idziemy zmienić stylówę.

PS. Nie, no nie wytrzymię – horoskop na Gazecie: “Dzisiaj będziesz nie do pokonania. Bez względu na to co mówią i robią inni, Ty i tak udowodnisz soją racę” – naprawdę, SOJĄ RACĘ? Nie mam ani soi, ani racy do udowadniania! Soję moge naprędce nabyc w spozywczaku na rogu, z racą gorzej. (Gazeto, zainwestuj w jakąś minimalną korektę może, bo juz naprawdę).

(Na niczym się nie mogę skupić, bo po patio chodzą sobie trzy czarne kociaki. To znaczy, czasem jeden, czasem dwa, w porywach do trzech. A mi się licznik kotów włączył i nie mogę przestać monitorować. N. najpierw stwierdził, że je zastrzeli, a następnie wybiegł do nich z twarożkiem. To się nazywa wysyłać sprzeczne sygnały).

Jestem okropnie wymacerowana przez sny ostatnio. Zwykle mam sny przygodowe, UFO, mordercy, alieny, takie tam. I w porządku. Natomiast dziś śniło mi się, że musiałam pilnować bardzo małego psa. Takiego beżowego mini pudelka. Nie był mój, ale musiałam go pilnować. Oczywiście, ze mi spierdzielił. Obudziłam się nieco zaryczana.

Ale i tak najgorszy jest sen, który mnie prześladuje od kilku tygodni, mianowicie o pączkach. Śnią mi się pączki. Pączki, po które stoję w kolejce i ZAWSZE przede mną stoi okropna baba, która te pączki wykupuje CO DO JEDNEGO. I ja lecę do następnego sklepu po pączki… I znowu baba przede mną w kolejce! Czy to znaczy, że ktoś zabiera mi sprzed nosa wszystkie pączki mojego życia? I jakie to ma znaczenie, skoro i tak wolę kalmary albo kurczaka z KFC?… Drogi pamiętniczku, weź coś powiedz, bo zwariuję.

I niech mi ktoś powie, o co ta afera z tyłkiem księcia Harry’ego. Z drugiej strony, jak zerknęłam na to zdjęcie, to musze przyznać, że po Rodzinie Królewskiej jednak spodziewałabym się lepszego tyłka. Pochodzenie zobowiązuje. A tu takie smutne, blade pośladki. Smętne nawet, powiedziałabym. Smętne i płaskie. I te pośladki są w kolejce do tronu?… Które z kolei?… Mam nadzieję, że przynajmniej w linii żeńskiej królewskie geny pośladkowe są łaskawsze.

PS. Z OSTATNIEJ CHWILI: kotów jest pięć. Cztery małe i mamunia. Jeden zrobił kupę pod tują. Gdzie moje relanium.

Strasznie było w weekend przez ten Onet. Chyba będę pisać tylko o szydełkowaniu. Szydełkowania nie wieszają na onecie?… No więc jeśli chodzi o dodawanie okienek na końcu rzędu…

Po kilku nerwowych próbach udało mi się podpiąć gugla analyticsa (rozgryzam tego wordpressa… jak Szczypawka piłeczkę…) i zajrzałam w słowa kluczowe – jak zwykle się nie zawiodłam! Proszz:

– “Spotkania przy winie” (oczywiście!)

– “Bomba na pchły” (hm)

– “Czy mężczyźni lubią kobiety wamp” (a to musiałaby się wypowiedzieć kobieta wamp – Wampi, prosimy!)

– “Czy można utopić kreta” (NIE MOŻNA! Zabraniam!)

– “Jak sprać plamy z przecieru” (ja osobiście pralką)

– “Krew z nosa podczas nurkowania” (właśnie!)

– “Kwiaty doniczkowe rozczochrane” (też nie poradzę – u mnie zazwyczaj kwiaty doniczkowe MARTWE)

– “Papryka wędzona” (jestem za!)

– “Robak na borówce” (jestem przeciw – a i tak włażą)

– “Rozmnażanie kretów” (przez gwałt)

Ale moim absolutnym numerem jeden zostaje fraza:

“Bujała się ciotka na drzwiach od wychodka”

Przepiękny dwuwiersz, chociaż nie wiem, co JA mam z nim wspólnego (nie bujałam się na żadnych drzwiach, choć ciotką owszem od jakiegoś czasu jestem).

Zapisałam się do fryzjera. Może sobie piergolnę borsuka alboco, bo normalnie bym coś SZALONEGO zrobiła, a nie tylko te serwetki i serwetki.