Barbarella

Co za tydzień jakiś. Gdzie moja solpadeina (hiszp. „Donde esta mi solpadeina”) – gdyż bez wspomagaczy od trzech dni pełzam po meblach jak ta… kurzofretka (to z Allegro: „Kurzofretka niegroźna, szczepiona”).

Z przykrością odnotowuję, że chyba nie jestem w typie Wallandera (hipotetycznie, oczywiście, nie, że juz pakowałam bieliznę do koperty, żeby wysłać do Ystad). Niestety. Wallander lubi kobiety sponiewierane. Najpierw miał romans z tą, co ją mąż bił. Później poleciał na jedną, ale dopiero, jak mu pokazała oparzenie kwasem i torturowały ją ruskie służby specjalne. No i na koleżankę z pracy spojrzał łaskawszym okiem dopiero, jak dostała młotkiem w głowę i zapadła w śpiączkę. To ja dziękuję. Maksymalnie miałabym Wallanderowi do zaoferowania poparzone opuszki palców od obierania papryki ze skórki, ale to chyba by nie wystarczyło.

Tak, u nas znowu leczo. Zaleczę się. Trudno, perfekcyjnie mi ten smak pasuje do kończącego się lata.

Jack Taylor, mówicie.

No i pięknie. Kupiłam wczoraj w H&M, wydawało mi się, że szaliczek. Gdyż kocham ich szaliczki (i ich gacie biodrówki). Po czym w domu okazało się, że domniemany szaliczek jest zszyty. Intencjonalnie zszyty, oczywiście, nie jak zaszyte kieszenie płaszcza. Taka forma. Jakby szerokiej rury. I teraz zupełnie nie wiem, co dalej. Wieszam go na szyi jak korale? Na głowie nosić? Na jedno ramię, jak sari? (To by było praktyczne, na drobniejsze zakupy). Czy jest na sali jakaś TRENDZIARA, która by mi przybliżyła technikę i zamiar producenta? W ostateczności go rozpruję, bo bardzo ładny.

Pomidory w słoikach (w postaci troszkę podgotowanej pulpy do zjedzenia na szybko – bo nie będę pasteryzować! Nie będę!). Spędziłam uroczy wieczór: zrobić dwa rządki serwetki – zamieszać pomidory – zrobić dwa rządki serwetki – zamieszać pomidory – zrobić dwa… o kurwa, pomyliłam się! Cztery rządki do sprucia.

Jakaś podkurwiona chodzę, ale może to dlatego, że znam lepsze początki dnia, niż wyprawianie męża w delegację o 3 rano (plus telefony, czy zdążył na samolot – “Kochanie, z tobą NIE MAM SZANS nie zdążyć” – no i dobrze).

Aha – ostatnio wyłożyłam mu, na czym polegają zalety bycia na lotnisku DUŻO WCZEŚNIEJ i dokumentnego zwiedzenia go. Otóż przynajmniej człowiek wie, gdzie znajdują się SEKRETNE, NIEOBLEGANE, ZAWSZE CZYSTE I PUSTE toalety. Tak właśnie.

Wczoraj przyszła burza i zjadła nam we wsi Internet. Ale dobrze, że przyszła. Lubię upał, ale dobrze, że przyszła.

Już wiem, dlaczego tak mi się Wallander BBC-owski podoba – bo jest podobny (w typie) do Tcheky Karyo, w którym się kocham, odkąd obejrzałam „Nikitę” (tę pierwszą, prawdziwą). Mam słabość do blond zakapiorów, okazuje się.

I odkryłam panią Iwonę Węgrowską. Pisałam kiedyś, że boje się Jarosława Kreta? No to chyba jednak wolałabym Jarosława Kreta, niż tę panią. Na oko wygląda, jak bohater filmów science – fiction typu B, który od początku wiemy, że nie jest człowiekiem, tylko nieudolną podróbą, i za chwilę się rozleci i zaczną z niego wyłazić wielkie kosmiczne lichy albo insekty.

Oraz sąsiad sprezentował nam skrzynie pomidorów, niby poczciwa dusza, a DRAŃ. Bo teraz musze je przerobić i upchać w słoikach, no bo co. Mają zgnić? Ja bym je może i zostawiła odłogiem, ale N. bardzo chce domowe przetwory. Męska szowinistyczna mafia. Na pewno są w zmowie z sąsiadem.

(Kiedyś jeden nasz sąsiad zwierzał się malarzowi czy hydraulikowi, co u nas pracował przez kilka dni: „On to wie pan, chyba jakiś sportowiec. A ona? Ona jest DZIWNA. Prawie z domu nie wychodzi” – i niech tak zostanie. Niech wszyscy myślą, że siedzę w ciemnym pokoju i żuję muchy).

(Właśnie wyprałam dwie zapalniczki. Obie działają. Mężu mój – przygotuj się, albowiem nie znasz dnia ani godziny, kiedy w końcu zrobię z ciebie puree selerowe za niespodzianki w pralce!)

W piątek podpisałam 600 stron kontraktu PO CZESKU. Zawsze to kolejny krok do przodu w moim życiu zawodowym – podpisywałam już w życiu różne rzeczy (najcieplej wspominam oświadczenie majątkowe), ale po czesku jeszcze nie. I to od razu sześćset stron. Ale co tam. Lubię Czechów, ich kuchnię, ich seriale, więc co im będę żałować! Nawet i dwa razy tyle mogę podpisać (ale wtedy nie jednego dnia, dobra?… I tak prawie musiałam przykładać mrożony groszek na nadgarstek).

A propos seriale. Drugi sezon “30 Rock” jest jeszcze lepszy niż pierwszy, ale w moim sercu od kilku dni rządzi niepodzielnie Kurt Wallander. Nie wiem, czy Grzesiek House się nie będzie musiał nieco posunąć. Serial oczywiście wynalazła Hanka – mówię wam, i jej też mówię, żeby się zajęła dystrybucją, bo ma rękę lepszą niż Gutek. No więc przykazała mi obejrzeć tego Wallandera i wsiąkłam. Oczywiście, tego blondyna to bym mogła posadzić na kanapie, czesać i karmić winogronami, ale ta Szwecja! Jaka piękna jest Szwecja! O mało nie wyrwało mi się na głos “kochanie, pojedźmy tam!” – na co mój mąż tylko czyha, bo przecież WSZYSCY jego znajomi jeżdzą do Szwecji na ryby. Ale nie nie nieeee, o nie, TAM JEST ZIMNO, wyjazdy nasze wspólne muszą się ograniczyć do kierunku W DÓŁ GLOBUSA, a nie w górę.

Z obserwacji pająków dowiedziałam się, że one siedzą w tej sieci i każdą łapą trzymają jedną nitkę, jak lejce. Taki monitoring. Od czasu do czasu sobie poprawiają chwyt, a raz jednego nakryłam, jak się przeciągał. No PRAWIE go pogłaskałam! Ale zaraz zobaczyłam, jak jego kolega obok je obiad i mi przeszło.

Wczoraj była setna rocznica urodzin Julii Child. Kto jadł masło z tej okazji? Bo ja owszem! Na imieninach mamy Zebry.

Bardzo się udały, np. wprowadzałam Zebrównie nabiał do diety w postaci kuleczki mozarelli. Mała była przeszczęśliwa, trochę mniej szczęśliwa była Fuga, która skakała na półtora metra w górę, bo też chciała koniecznie wprowadzić sobie nabiał do diety. Ale mała była szybka, mówię wam, jeszcze z niej wyrośnie florecistka – nie ma lepszego ćwiczenia refleksu niż wychowywanie dziecka z wiecznie głodnym psem.

Mój mąż zrobił mi awanturę, bo nie mógł porozmawiać ze wszystkimi na temat reklam ubezpieczeń po śmierci, a to dlatego, że ja mu wyłączam telewizor. (No błagam, OCZYWIŚCIE, że wyłączam telewizor, bo on włącza i WYCHODZI DO GARAŻU, cwaniak. I co, i ja zostaję w towarzystwie prostat, hemoroidów, wzdęć, krwawiących dziąseł i zdzir telewizyjnych. Puszczam wiąchę i wyłączam, no bo co).

A i tak najlepsza była babcia, która opowiedziała o zięciu pani Cynarskiej, który był obibokiem i dopiero hrabia de Lazzarini zatrudnił go w swoim majątku. Oraz o tym, że kiedy do pani Cynarskiej miała przyjść w gości pani Porazińska, to babcia musiała zdjąć pościel, która się wietrzyła na trzepaku. W 1939 roku to było.

(Oczywiście, bo w 1939 roku pościel na trzepaku była nieobyczajna, teraz można zawiesić macicę z przyległościami i nikt się nie przejmie).

(Swoją drogą, ja prawie nie pamiętam nazwisk ludzi, z którymi studiowałam, a babcia pamięta, kto przyszedł w gości w 1939 roku. Na pewno taką pamięć ma się od masła!)

No i poza tym co. Ugotowałam gulasz, ale lekko przedawkowałam przecier i wyszła raczej pomidorowa z krową. I chyba znalazłam fajny serial – “The Listener” – o ratowniku medycznym, który słyszy myśli ludzi. W dodatku aktor, który gra głównego bohatera, nazywa się Olejnik.

N. dziś w Białymstoku. Dostał polecenie – przywieźć mi parzaki w prezencie.

No i przywiózł! Parzaki:

Byliśmy kiedyś z N. na Bali.

I tam był taki nietoperz… Wielkości – bo ja wiem – kota sporego…

PS. A takie KHAKI lepiej?…

1. Jest mi słabo.

2. Ogłaszam konkurs na POZYTYWNE skojarzenie “CO MI PRZYPOMINA TEN KOLOR”. Zabraniam porównań z kostkami domestosa. Może być niebieska mozarella. O własnie! Może to niebieska mozarella?…

3. Boli mnie stopa. Na szczęście nie cały czas – tylko jak chodzę, haha. Była już kiedyś jedna, co tak miała – nazywała się Mała Syrenka, ale ona wcześniej miała ogon. A ja nie miałam ogona! To niesprawiedliwe. Chociaż może u mnie zachodzi proces odwrotny, poboli mnie stopa i urośnie ogon. I co, i będę się bujała na falach Zatoki Puckiej i z racji otłuszczenia nie mogła zanurzyć?… I obsrają mnie kormorany?… A przecież idzie zima! Nieeee chcęęęęę!…

4. Zrobiłam leczo i było takie pyszne, że zaraz zrobię następne (nie jadłam leczo ładnych kilka lat – DLACZEGO? Bo głupia cipa jestem, oto dlaczego, oraz – bo zapomniałam). Moim zdaniem, teraz jest najlepsza pora na pomidory. Są najładniejsze, najdojrzalsze, ślicznie pachną i fantastycznie smakują – ZUPEŁNIE JAK KOBIETY PO CZTERDZIESTCE, żeby to było jasne.

5. A może jednak skoczyć z mostu?…

– O, kurwa – że sobie tak dyplomatycznie westchnę na przywitanie nowego systemu.

Nie wiem, jak dodać linki. Nic kurwa nie wiem. Chcę coś tłustego do zjedzenia i na tydzień do psychiatryka za te moje nerwy.

I specjalistę od szablonów w wordpressie też chcę!…