Barbarella

Sąsiad któryś okoliczny zaposiada psinę.

Ja tam nikomu przez płot nie zaglądam, niech sobie każdy ma co chce. Psy, koty, pieczarki, nietoperze, jeden ma lamy i osły – niech ma na zdrowie. Jeden indyki – jak się pokłócą, to na całą wieś słychać. No a ten sąsiad niedaleko mnie – psinę.

I pod wieczór, jak wraca z roboty, to ta psina go wita.

Każdy pies inaczej szczeka – wiadomo. Grubiej, cieniej, bardziej upierdliwie lub mniej. Ale psina tego sąsiada to jest po prostu mistrzostwo w swojej klasie. To nie jest szczekanie. To jest wrzask połączony z wyciem, połączony z ludzkim szlochem, przeplatany skomleniem i na to nałożone poddźwięki… Nie, tego się nie da opisać, i co wieczór taki koncert chcąc nie chcąc muszę odsłuchać. Może to nie psina jest, tylko jakiś zwyrodniały wilkołak, co się urodził z ogonem, trzymają go pod podłogą i wypuszczają pod wieczór, i on tak wtedy daje czadu. Albo nie wiem, może i PIES, ale ten pan się z nim dziwnie WITA jak wróci z tej roboty. Na przykład, trzy razy po nim przejeżdża samochodem. Albo zdziera z pleców kilka pasków skóry. Albo bierze za tylne nogi i rzuca na dach i czeka, aż spadnie. Albo i co gorszego mu robi, co to panience (nawet mężatej) nie przystoi się nawet domyślać. Taki to jest albowiem wrzask.

Wczoraj sobie siedziałam na tarasie i spokojnie wchłaniałam samoopalacz w oparach lekkiego smrodu, kiedy psina wystartowała. Zamyśliłam się akurat nieco i nie byłam przygotowana i tak mnie psi koncert zaskoczył, że przydzwoniłam kolanem w róg stołu, zobaczyłam gwiazdy, Pas Oriona, Galaktykę Andromedy i Syriusza z bliska. Żebym nie była taka leniwa i aspołeczna, to powinnam się wybrać z dyktafonem kiedyś i to nagrać. Sprzedałabym za gruby szmal jako gotową ścieżkę dźwiękową do thrillerow.

A zacieki na kostkach oczywiście, że mam. Ale przynajmniej na pierwszy rzut oka nie jestem taka trupiosina. To jest takie niesprawiedliwe z tym kolorem człowieka, N. na przykład ma bardzo przyjemny kolor i błyskawicznie się opala. A ja mam paletę barw pleśni z piwnicy. Ech.

Kuna była w nocy. Wyraźnie słyszałam ŁUP! – o dach i szuranie dachówkami. Dalej chyba nie wlazła, bo nie ma jak, po wzmocnieniu linii obronnej Maginota, ale już się czai, już krąży. Ja lojalnie uprzedzam, że DRUGI RAZ takiego poniżenia NIE ZNIESĘ. Nie dość, że robotnicy z rusztowania mi mówili DZIEN DOBRY! – od 6 rano, kiedy to niezbyt kompletnie ubrana szłam myć zęby (i po kilku dniach miałam nerwicę, polegającą na poruszaniu się po domu pod namiotem z koca), to jeszcze pieniędzy poszło tyle, że mi słabo, jak przeliczam na buty. Albo kiecki. Albo pierścionki z brylantem (tych szczególnie mi wychodzi masakryczna liczba, bo kocham się w wyszukanej biżuterii do 35 zł sztuka).

A więc – ochrona gatunku czy nie – następnej kunie wyrwę nogi z dupy i zaczekam na obrońców przyrody, którzy przybiegną jej na odsiecz. Następnie powyrywam nogi z dupy obrońcom przyrody i każę załatać dach ponownie.

Jeśli komuś się wydawało, że nie może być już większych korków w Warszawie, ponieważ zamknięto już wszystko, co było możliwe do zamknięcia, to się mylił. Z okazji początku wakacji zamknięto kolejne drogi dojazdowe i to, co się dzieje w stolicy, to już nawet nie jest korek, tylko jeden wielki postój. Zarządowi Dróg Miejskich tez bym chętnie zaoferowała usługę w postaci wyrywania nóg z dupy, z tym, że to niemożliwe, ponieważ od kilku lat pracownicy tej instytucji udowadniają swoimi działaniami, że intelektualnie znajdują się na poziomie świeżo podzielonej ameby. A ameby przecież nie mają nóg do wyrywania, chyba, że niby. Nibynóżki i nibygłówki.

W Madrycie 38 stopni do końca tygodnia. I mogą sobie pójść na zimną cidrę. Ale im dooobrzeee!…

Humoru za dobrego po weekendzie nie mam, albowiem szwagier podprowadził mi długopis.

Nie jestem jakaś przesadnie skąpa, wieloma rzeczami mogę się podzielić. ALE JEŚLI CHODZI O ARTYKUŁY PIŚMIENNICZE, to jestem STRASZLIWIE terytorialna i nawet z własnym, rodzonym mężem potrafię się pokłócić o to, kto jest właścicielem i prawnym opiekunem długopisu. O notesy się nawet nie kłócę, tylko wszystkie zgarniam bez pytania. A szwagier mi beztrosko podprowadził długopis i uważa, że tak po prostu mu daruję, zapomnę, przeminie z wiatrem i w ogóle O CO CHODZI, przecież to tylko reklamówka z hotelu!… On jeszcze nie wie, co go czeka. Jak mi nie odda tego długopisu po dobroci, to nie ręczę za siebie, może być dość krwawo. Zrobię mu taką mechaniczną pomarańczę, że będzie miał mdłości na widok długopisów oraz zacznie pisać kredką świecową.

A drugi tom “Hyperiona” skończył się w dobrym momencie, jeszcze z pięćdziesiąt stron i nie dałabym rady, w dodatku i tak już miałam sen, w którym goniła mnie wielka, mechaniczna kombajno – żniwiarka, najeżona żelastwem, i płakała, że gdzieś jej zginęła maleńka córeczka. Dobry jest, naprawdę dobry, ale nie w ilości większej niż dwa tomy na raz. W dodatku autor należy do tych, którzy się znęcają nad bohaterami – chwilami aż za bardzo.

Następne tomy sobie poczekają, a teraz czytam “Śnieżka musi umrzeć”. Bardzo niezły niemiecki kryminał. Z niemieckimi kryminałami mam jeden problem – nie rozróżniam nazwisk bohaterów. Każde niemieckie nazwisko jest jak zamazana, szara plama w tekście i chwilami się gubię, muszę ich sobie jakoś kodować, ale poza tym – dobrze się czyta i nawet jeszcze nie jestem na sto procent pewna, kto zabił (str. 311 z 516).

Poza tym, nic mi się nie chce, ale to raczej standard, a nie jakieś novum.

PS. Ta “Rzeka” wygląda obiecująco, ale trochę się jej boję.

A tymczasem ktoś wszedł na mojego bloga, wpisując w wyszukiwarkę „Kupię świnię polską zwisło uhą” (pis. oryg.).

No i co, i co? Kupił(a) Pan(i)? Bardzo proszę o informację.

Oraz zabił mnie dialog z mięsnego, przeczytany na jakimś forum:

– Proszę pani, a dlaczego ta szynka się nazywa „szynka z nogi”?

– Bo jest z nogi.

– A zwykła szynka to z czego jest?

– Z dupy.

I tak oto mamy prawie koniec czerwca, boli mnie głowa i jestem gruba.

Te upały to już? Się nabyły? Więcej nie będzie?… Co za granda.

Wczoraj o mało nie dostałam wylewu, próbując połączyc ajfona z Makiem. Znalazłam mianowicie dzwonek, który piszczy jak R2D2 i naturalnie ani minuty dłużej nie mogłam bez niego żyć, to chyba oczywiste. Nigdy nie parowałam tych dwóch jakże sympatycznych urządzeń, bo mi to nie było do niczego potrzebne, ściągałam sobie z sieci i dobrze było, tymczasem ten dzwonek trzeba było przez komputer i iTunes i ni diabła inaczej. Trudno, myślę sobie, dla takiego fajnego dzwonka poświecę te trzy minuty.

Taaa. TRZY MINUTY. Po godzinie walenia ajfonem w stół, makiem w stół, ajfonem w maka i zabrakło NAPRAWDĘ sekund, żebym pierdolnęła krzesłem w ścianę… no więc po godzinie straciłam nadzieję na fajny dzwonek, te dwie mendy się NIE WIDZĄ nawzajem i zrób im coś. Nie i koniec. I to jest tak na maksa wkurwiające, że przecież normalnie i jedno, i drugie wykrywa wifi, hotspoty i blutufy z całej wsi, wystarczy żeby przeszedł po podwórku jakiś kot bardziej naelektryzowany, żeby się chciały do niego zaraz podłączyć. A siebie NIE WIDZĄ!

Zadzwoniłam się poskarżyć Zebrze (no dobra… musiałam sobie pokląć na głos do żywego odbiorcy, a N. w delegacji), na co ona z siła spokoju mnie pyta, czemu tej małej mendy nie podłączyłam po prostu kablem do tej większej mendy.

Wiecie, że ręce mi opadły. Naprawdę od nadmiaru technologii człowiek głupieje. Podłączyłam małą mendę kablem do większej mendy i po dwóch sekundach miałam nowy dzwonek.

A dziś na stacji benzynowej widziałam Alieny w śluzie własnym w zamykanych probówkach, podpisane „Najlepszy prezent dla twojego dziecka!”. No, ja nie wiem. Z Archiwum X wynika coś dokładnie przeciwnego. Choć oczywiście spędziłam jakieś pięć minut przy stojaku, rozważając, czy by jednak nie wydać tych 19,99 na takiego Aliena z ciągnącym glutem, byłby w sam raz na następna imprezę, jak tematy do rozmów się wyczerpią.

Nie ma mnie, bo czytam Hyperiona. Myję zęby i czytam Hyperiona, siekam szczypiorek i czytam Hyperiona, zamiatam taras i czytam Hyperiona. JAKIM CUDEM nie wiedziałam, że jest taka książka?… Nawet Archiwum X zawisło chwilowo na kołku, bo czytam Hyperiona (cztery tłuste tomy, jestem w połowie drugiego). Dobrze, że Radkowiecki od dawna nic nie napisał nowego, to mnie podkusiło, żeby grzebać w archiwum (nikt tak pięknie, soczyście nie pisze o Gupocie Luckiej i nie tylko) i tam znalazłam Hyperiona.

A już myślałam, że nic mnie w życiu nie czeka, jeśli chodzi o literaturę SF. A tu proszę.

(Zalało nas dośc dokumentnie, chcąc nie chcąc mieszkam w krainie tysiąca jezior – właściwie, bajor. Hanka mówi, że będzie jak w “Invasion”, bo tam też mieli sporo wody, z której wychodziło UFO. Jeśli o mnie chodzi –  jestem za takim rozwiązaniem, wolę UFO niż komary).

Z tą cisza i spokojem na wsi to jest tak:

Syn sąsiada odkrył w sobie talent i teraz popołudniami ćwiczy na gitarze elektrycznej ze wzmacniaczem. Ćwiczy w swoim pokoju na piętrze, przy otwartym balkonie. Po czterdziestu minutach „Smoke on the water” doszłam do wniosku, ze KONIEC tego dobrego. Dotychczas to JA miałam monopol na imprezy tarasowe, śpiewy przy winie i puszczanie „The Best of 80’s” w okolicach północy i co? Mam teraz przekazać pałeczkę? Co to, to nie – kupuję mikrofony do Sing Stara na Playstation i ZOBACZYMY!… Haaaaaaahahahahahah!…

Około 23.30 zaczyna się jazgot psów, delikatnie sugerujący, że albo wylądowało Ufo, albo też okoliczna ludność przeprowadza aktualnie gwałt zbiorowy. O tej godzinie nie jestem zwykle zainteresowana ani jednym, ani drugim, bo próbuje zapaść w pierwszy sen.

Godzina 1.30 AM – SMS, za chwilę powtórka SMS-a. Za klika minut – drugi SMS i powtórka.

– Może być, że to zemsta – przyznał się N. rano. – Zapomniałem o różnicy czasu i wysłałem im wczoraj SMS-a, dopiero później się skapowałem, że w Chinach jest druga w nocy.

Godzina 3.15 AM: entuzjastyczna ptaszyna o bardzo zdrowych płuckach i gardziołku rozpoczyna sopranem koncert. Za chwilę przyłącza się do niej jakieś 450 zdrowych ptaszyn. Cieszą się, że wzeszło słońce. W sumie już nie udaje mi się zasnąć.

Rano, przyklapując podkładem fioletowe sińce pod oczami, rozmyślam sobie o naszym sielskim życiu w cichej, spokojnej, leśnej osadzie.

Za to dziś w drodze do pracy mijaliśmy dwa gniazda pełne (jak się nazywają te bocianie szczeniaki?) bocianiąt. W okolicy jest jeszcze trzecie (tego niezdecydowanego bociana, co rok temu się zakochał w plastikowej bocianicy, na szczęście w tym roku ją gdzieś schowali i znalazł sobie normalną, żywą babę i mają małe!).

A tak w ogóle to jakaś masakra, za chwilę się czerwiec skończy! Pół roku gdzieś świsnęło, nawet się nie zorientowałam! Co robicie w Sylwestra?

No ale czy NARESZCIE nie jest wspaniale? Można stać pod chłodnym prysznicem i masować się kawowym mydłem od Sistermoon  (RE-WE-LA-CJA, powiadam paniom), a nie – dygotać, rozcierać się ręcznikiem, wbijać się we flanelę i przemykać. I przyszywać palce, które w międzyczasie poodpadały z zimna.

(Tylko te komary. U nas rzeźnia, a Zebra dzwoni znad morza i mówi, że ani jednego, nawet w parku. Obie uwielbiamy do siebie dzwonić i mówić rzeczy, które tamtą drugą wkurwią, tak już mamy. Lubimy podrażnić tygrysa patykiem).

Taką gęsią skórę, jak mam, kiedy pan mówi “Previously on The Killing” to miałam chyba tylko, jak wgłąb ekranu leciał pochylony napis “Long time ago, in a galaxy far, far away” (i to zanim dokręcili operę mydlaną z Madam Padam). Trzeci sezon straszny. Znaczy – świetny, ale straszny. Ruda zmizerniała. Te swetrzyska, w których cały czas chodzi, są prawie puste w środku, a rozpacz w oczach ma jeszcze większą, niż poprzednio (choć to niemożliwe przecież). Naprawdę byłam bliska popłakania się, kiedy pokazali ją na promie, taką zrezygnowaną, chociaż ja płaczę przecież tylko na kreskówkach.

I zgadzam się – “The Fall” bardzo dobre. Agentka Scully jako zimna sukowata fą fatal – bardzo miło czas się z nią obszedł, no i wszyscy jak mówią, to mają taki ładny, irlandzki zaśpiew (pozdrawiam Fana z Belfastu). Lubię, kiedy Irlandczycy mówią i kiedy tańczą, zwłaszcza dziewczyny – prościutkie, z rękami założonymi do tyłu. (Może niekoniecznie, kiedy mordują, ale nawet ten morderca tak jakoś dobrze zrobiony, żonę ma taką fajną, ładnie rysuje i w ogóle).

A tak ogólnie, to jak jest?

Cofam to, co powiedziałam o mądrzeniu z wiekiem.

Mój ukochany i jedyny mąż w niedzielę wymyślił, że pojedziemy na przejażdżkę. Ze znajomymi. Do lasu nad rzekę.

Jakoś w ogóle został w tym całym planie pominięty fakt, że wszędzie w okolicy stoi woda. I wszyscy byli BARDZO zdziwieni, kiedy okazało się, że nie ma jak dojechać do rzeki z powodu wspaniałych, śmierdzących zgnilizną i krowią kupą gliniastych BAGIEN, w jakie zamieniły się leśne drogi. W dodatku jak człowiek wysiadał z samochodu przy tym bagnie, to rzucała się na niego chmura wściekłych, oszalałych, wygłodniałych komarów. Po pół godzinie wyprawy wszyscy do kolan byliśmy utytłani w śmierdzącym błocie, pogryzieni przez komary i poparzeni przez pokrzywy (ja) (ten mały odcinek rzeki, do którego MOŻNA było podjechać w miarę blisko, był porośnięty pokrzywami wysokimi na dwa metry, a ja byłam w japonkach) (na koturnie!). N. nawet już był chętny do przejeżdżania przez to bagno, ale mu przypomniałam (wrzeszcząc), jak sobie kiedyś przejechał przez bagno koło Biebrzy i całe szczęście, że nadjechał chłop na traktorze i nas wyciągnął. A tu kurwa jednak trzeba by spory kawałek IŚĆ do potencjalnego chłopa z traktorem, w dodatku przez podmokły las, w obłoku wygłodzonych komarów. Serio, tych komarów było TYLE, i TAK głodne, że nie zwracały uwagi na opędzanie się, były w amoku, byleby dopaść skóry, obsiadły fotele w samochodzie i próbowały z nich coś wydoić.

Po raz kolejny MOJE NA WIERZCHU – przyroda jest straszna. I chyba mój pies podziela to zdanie, bo po przyjeździe do domu wskoczyła na kanapę, przytuliła się do mnie i puściła tak potwornego bąka, że o mało mi nie pękły oczy. Ja nie wiem, jakim cudem taki malutki śliczny piesek jest w stanie wyprodukować taką chmurę iperytu.

Zatem dezynfekuję bąble po komarach i jadę pierwszy sezon Archiwum X, który jednak ciutkę się zestarzał, odrobinkę, szczególnie w zakresie nowoczesnych technologii (inteligentny budynek KTÓRY ZABIJA – KŁI! KŁI! KŁI! – trochę litości). Ale za to ten psychopatyczny koleś, co się ożenił z tą 18-latką, co wygląda na 45, a w Archiwum ma żółte oczy, umie się zrobić DŁUGI, chodzić kanałami i raz na trzydzieści lat zjada ludzką wątrobę – palce lizać. Potworne sklonowane dziewczynki – też bardzo zacny odcinek. Więc tak całkiem źle nie jest i się rozkręca.

Moje wnioski bieżące – nie przesadzajmy z przyrodą, zwłaszcza, jak jest mokry rok.  Nie po to Bóg dał nam seriale, żebyśmy z nich beztrosko rezygnowali na rzecz wycieczek w plener.

(Samochód oczywiście uświniony błotem po dach, a N. jest zbyt dumny z tego, jak wygląda, żeby go umyć. Nareszcie profesjonalne, offroadowe błoto).

Odkąd ograniczyłam kontakty ze społeczeństwem do minimum, jestem całkiem innym człowiekiem. Nie takim wkurwionym, jak byłam kiedyś, kiedy zaczynałam dzień od komunikacji miejskiej, pracowałam w biusze o natężeniu ludzkości po kilka osób na pokój… No krwawo było. Od jakiegoś czasu w tym zakresie mam posprzątane, świat oglądam zza szyby, zakupy robie w Internecie i jestem lotosem na tafli. Grubszym, ale spokojniejszym. I lepiej mi ze sobą na świecie. Choć może to też kwestia wieku (mimo wszystko, JAKOŚ człowiek mądrzeje, jeśli mądrością można nazwać to, że na coraz więcej spraw ma się wylane).

NIEMNIEJ JEDNAK (musi być jakiś zwrot akcji) od czasu do czasu zdarza się dzień, w którym się budzę i KILL’EM ALL normalnie. Mam ochotę ruszyć przed siebie i rozwiązać problem globalnego przeludnienia, wszystko jedno, jakim narzędziem. Długopisem nawet bym dała radę. Dziś tak wstałam – wkurwiona po prostu jak stąd do Nowej Zelandii, wszystko przez KLIMĘ w samochodzie, która śmierdzi i emituje grzyby i pleśnie, i to takie cmentarno – piwniczne odmiany, wilgotne i trupie, NIENAWIDZĘ klimatyzacji – a mój mąż uwielbia i puszcza, jak temperatura sięgnie 20 stopni. Ja nie potrzebuję klimatyzacji tak do 36 stopni (nadal chłodniej, niż ludzkie ciało), może dlatego, że jestem jaszczurką prawie bez krążenia. A już w samochodzie NIENAWIDZĘ, bo jedzie grzybem i zaraz mnie boli gardło. NO I BOLI! Od kilku dni mam cmentarną pleśń w gardle, w nocy mnie budzi kaszel… Więc od rana mam takie wnioski robocze, że jak np. kogoś zabiję i wypruję jego śliskie flaki, a najlepiej niech to będzie kilka trupów, to może mi się humor poprawi.

No.

Więc. Wchodzę do pracy, rzut oka na biurko i… ZEN. Totalne, całkowite zen. Na biurku spoczywa paczka, a w niej – DZIEWIĘĆ SEZONÓW „ARCHIWUM X” plus film pełnometrażowy. Nie będzie flaków. Będą kosmici! Yay! (jaki piękny, skarlały embrion ufoludka na okładce pierwszego sezonu). Czyli jednak to prawda co mówią, że kultura łagodzi obyczaje.

Świat jest piękny. Ale gardło mnie boli. Ale świat z UFO jest piękny.

(Bez polskich napisów, bo nie będę płaciła polskiemu dystrybutorowi 300% ceny za brzydkie, niechlujne wydanie, a i tak na bank tłumaczenie jest skopane, a na początku są nieprzewijalne reklamy sponsorów, które mnie tak wkurwiają, ale to TAK wkurwiają w przypadku normalnych, pełnopłatnych DVD – nie tych dołączanych do gazet, bo to jakby co innego – że głowa mała).

A w przyszłym tygodniu ma być 30 stopni! Cza cza cza!