Barbarella

Na jutubie trafiłam na bardzo przyjemny w odbiorze filmik, prezentujący wykonanie galicyjskiej specjalności, znanej pod nazwą empanada.

Empanada to jest placek z ciasta, bardzo ciekawego w odbiorze, bo trochę listkuje, troche jest kruche, ale jednocześnie wilgotne i przechodzące smakiem nadzienia – nadziany czymś pysznym. Klasyczna galicyjska to (jak na filmie) tuńczyk z duszoną cebulą, ale pchają tam wszystko: dorsza, krewetki, ośmiornicę, szynkę z serem, same sery, warzywa – wiadomo – taki placek ma nieograniczony potencjał. Empanady można kupić w dobrych piekarniach, są pyszne na ciepło, na zimno i drugiego dnia, idealne jako jedzenie do zabrania (np. na łódkę) (o ile się człowiek uprzednio nażarł biodraminy i fale nie przeszkadzają). W wersji mini mają kształt pierożków i nazywają się empanadillas (i nadal są pyszne).

Efektem ubocznym znalezienia filmiku jest groźba mojego męża, że w sobotę robimy empanadę. Jeśli tylko rozwałkuje ciasto – ma mój głos na „TAK”.

I jeszcze dwie rzeczy:

Cebula – na filmiku jakoś tak przemknęła, a duszenie cebuli jest bardzo ważne. Nasz przyjaciel twierdzi, że cebulę do empanady powinno się dusić ze cztery godziny, a nawet i sześc. Oczywiście – jak to on – przesadza, ale chodzi z grubsza o to, żeby ona już patrzyła w stronę confit, a nie tylko, że zemdleje, zmięknie i już.

Druga sprawa – ta kobitka, co robi empanadę ma na imię AFRICA. Imiona hiszpańskich kobiet to jest w ogóle osobna historia, Africa to jeszcze nic. Oni potrafią dać dziecku na imię „Immaculata Conception” (w sensie, córce – „Niepokalane Poczęcie”). I to nie kiedyś tam, w średniowieczu – kobieta starsza ode mnie może z 5 lat. Że nie wspomnę o np. takiej, jakże popularnej „Dolores”, czyli ból, rozpacz. Halo?… Ale już chyba najgorsze, co może być, to „Soledad” – samotność. Jak można dać dziecku w prezencie na początek życia na imię SAMOTNOŚĆ?… Z tego wszystkiego już bym wolała Afrykę albo Poczęcie („Dzień dobry, zastałem Niepokalane Poczęcie?” – „Wyszła ze śmieciami”).

Z facetami jest łatwiej, 80% ma na imię Manuel.

(I znowu cebula! Pamiętam, jak kiedyś mój blog przechodził okres robaków – co notka, to jakieś były – a teraz nastała widać era cebuli. Jak u Picassa!) (No – prawie).

Smacznego wszystkim zyczę.

Ustalmy może, że jestem nie tylko psycho-, ale również meteopatką. Pogoda ostatnich dni zrobiła ze mnie średniożywą mątwę, raczej zwisającą z mebli, niż cokolwiek innego. Dobrze, że nie pracuję w banku, bo by było jak z tym kolesiem, co usnął, głowa mu opadła na klawiaturę i nosem przelał komuś na konto 222 222 222,22 euro.

No ale dziś już wyszło słoneczko, jest ciepło i normalnie aż się rozglądam za aniołem z trąbą, ogłaszającego koniec świata, bo JAK TO – jest ładnie tak PO PROSTU?… Niemożliwe.

Ewidentnie bym coś, bo mnie swędzą czubeczki palców. Ale nie wiem, co. Może tartę cebulową? Uwielbiam wszystko, co cebulowe (oprócz może ewentualnych perfum).

(A na razie muszę znaleźć, jak jest „przewód tłoczny” i „komora rozprężna” po angielsku, a najlepiej to po hiszpańsku. Oraz zdecydować, czy na pewno potrzebuję tych japonek w margerytki).

O, świetnie, wciągnęłam nosem topolę.

Jak wszyscy wiedzą, jestem osobą, która najchętniej spędzałaby czas w ciemnym kącie, przykryta dla niepoznaki burym kocem, jedząc kurz z podłogi i rozmawiając z muchami. Ponieważ jednak los jest nieprzewidywalny, to CIĄGLE COS i na przykład w tę sobotę mieliśmy bardzo wytworne imieniny.

Imieniny jak imieniny, w pięknym miejscu, wspaniała pogoda, grafik rozpoczynał się od artysty estradowego, który na cześć pani domu zrobił jednoosobowy festiwal w Sanremo. Pani domu zachwycona, ja sobie strategicznie usiadłam na krzesełku z tyłu i w kącie, jak Kłapouchy i byłam lekko tylko wściekła, bo trochę wbijała mi się jedna szpilka od koka ORAZ póki co niczego nie zdążyłam się jeszcze napić. Kiedy więc artysta estradowy wyciągał VOLAREE!!! – to delikatnie wizualizowałam sobie pękający sufit, który NAGLE zaczyna się walić, ale wszystkim udaje się uratować (oprócz artysty estradowego). Niestety, artysta rzucił hasło coś a la, że teraz wszyscy do kółeczka i będzie twist. NOOO, NIECH SPRÓBUJE – wyprostowałam się – niech spróbuje mnie WCIĄGNĄC DO KÓŁECZKA, a będzie taka rzeź, że kingowska CARRIE okaże się kinderbalem. Niech spróbuje mi kazać TAŃCZYC TWISTA w kółeczku przed pierwszą bombą wina!

Na szczęście okazało się, że artysta estradowy jest fachowcem zaprawionym w bojach i WIE, kogo wolno, a kogo ABSOLUTNIE NIE NALEŻY do kółeczek zapraszać. Poza tym jakoś tak miękko zza węgła pojawił się pan domu i wciągnął nas do saloniku w piwnicy. Odetchnęłam, bo w piwnicy było cicho, nastrojowo, pachniały piwonie, nikt nie śpiewał po włosku, za to owszem, wjechało na stół znakomite wino. Dobra nasza, będę żyła.

Z rąk pana domu wpadliśmy w ręce gospodyni, która oczywiście obstawiła nas znakomitym winem i zaczęła przedstawiać pozostałych gości, tak do jedenastu pokoleń wstecz, bo to bardzo ważne, żeby mieć ogólny zarys więzów rodzinnych. Przyniosłam sobie do tego wina talerz chrupiących okonków i PRAWIE już wszystko zapamiętałam, kiedy mój mąż (trzeźwy, bo prowadził), mrucząc coś o nieodpowiedzialnych pijaczkach, zgrabnie ustawił mnie na trajektorii do drzwi wyjściowych i nadał moment pędu. W samochodzie rozplątałam ten cholerny kok i próbowałam kulturalnie porozmawiać z moim mężem o tym, które wino było najlepsze, ale dziwnie jakoś na mnie prychał.

A od tej uwierającej szpilki mam na głowie regularnego guza.

W dodatku nie dał mi spokojnie odcierpieć kaca w niedzielę, o nie, tylko wyjął z lodówki schab i zaczął nim wywijać. Za oknem szalała burza, a ja ledwo powłócząc nogami i mózgiem musiałam mu smażyć schabowe do mizerii i młodych ziemniaczków! Jeden piorun to walnął tak ze trzy chałupy od nas. Bardzo było surrealistycznie, tym bardziej, że widziałam wszystko na błękitnofioletowo ORAZ skończyła mi się tarta bułka. Więc usmażyłam schabowe w tempurze (mówię wam, mózg na kacu to jest coś wspaniałego).

Oczywiście, aktualnie nie piję wina do końca życia. I zostały mi już tylko dwa odcinki „Raising Hope” – i CO TERAZ BĘDZIE?…

A może by tak hodować żaby? Bo co innego w taką pogodę? (Tylko po co te żaby? Na żabie udka? Dla bocianów? Nieeee, to zbyt okrutne… Halucynogenne! Są takie żaby, co wytwarzają jakiś narkotyk – „Pierwszorzędne Żaby do Lizania, sp. z o.o.”).

Wczoraj się ostałam za kierownictwo budowy i było miło i spokojnie (tzn. co 40 minut burza, chłopaki schodzą z dachu, wchodzą, za 40 minut – burza, schodzą… ale poza tym, to spokojnie), dopóki jeden nie zaskrobał nieśmiało do drzwi… Otwieram – czy by mógł prosić plasterek… Patrzę, a on obejmuje jedną ręką ZAKRWAWIONY KIKUT DRUGIEJ! Dzwonię załamana do N., żeby mu to opowiedzieć, a on „Ale czego ty wyjesz? To on w końcu ciebie tym młotkiem walnął?” – no i tak to z tym dachem.

W tak zwanym międzyczasie udłubałam firaneczkę. Prawda, że ładna? Mam jeszcze drugi kopersztych z innymi wazonami. Zresztą te wazony można dowolnie mieszać i przestawiać, bardzo fajny wzór.

A zatem pomalowałam paznokcie u nóg na chocolate chiffon i ruszyliśmy na wystawę kolekcji Banku Santander do Wrocławia. Nie wiem, dlaczego wydawało mi się, że pogoda pozwoli na wystawienie palców u nóg na widok publiczny, ale skoro tak, to trzeba je mieć pomalowane, bo z niemalowanymi czuje się NAGA (albo i gorzej, niż naga, bo one mi wtedy przypominają takie gołe różowe robaczki typu krewetka bez skorupki). Tylko niestety nie na pastelowo, bo z pomalowanymi na pastelowo to pierwsza lepsza kontrola zdrowia publicznego każe mi się udać do najbliżej położonej kostnicy („Proszę sobie wziąć czarny worek na suwak i ułożyć się na tamtym stole”), tak czarująco bowiem mój odcień skóry wygląda w zestawieniu z pastelami.

Do muzeum – kolejka. Kolejki do muzeów pozwalają mieć nadzieję, że nie wszystko jeszcze stracone na tym świecie. Stajemy zatem, wystawa na parterze, w kilku małych, pozaginanych salkach, trochę a la jelito grube. Czymś czego KOMPLETNIE nie rozumiem, są trzy piętnastominutowe przerwy, podczas których publikę się wygania ze środka (nie wiem, obrazy musza odpocząć? Wietrzenie, nawilżanie? W całym Wrocławiu nie było powierzchni wystawienniczej, z której nie trzeba by wyganiać zwiedzających? Pierwszy raz w życiu się z czymś takim zetknęłam i lekko wydaje mi się to idiotyczne). Druga rzecz: sale są małe, oświetlenie pod sufitem, w związku z czym po płótnach latają bliki i żeby światło nie przeszkadzało, to obraz można oglądać tylko z jednego miejsca, pod określonym kątem. W takich małych salkach, z taką ilością ludzi to jest dość trudne, poza tym – może jestem upierdliwa i się nie znam, ale chyba powinno się móc oglądać płótno, stojąc CENTRALNIE pośrodku przed nim. A tam się nie da, bo np. Sorolla w miejscu głowy ma lampę.

Kolekcja – zacna; jeden Zurbaran, dwa van Dycki, jeden mały Miro, jeden Picasso („O rany, musiał to namalować na ciężkim kacu i chyba palcami” – jęknął mój mąż, ja się nie wypowiadam, różne rzeczy robiłam na kacu, ale nigdy nie malowałam obrazów, więc nie mam porównania), jeden El Greco (uwielbiam El Greco prawie tak, jak Boscha, jego kolory prosto z kostnicy i proporcje ciała, sugerujące któreś z kolei stadium rozkładu, bo tak się przecież nie układa żywa tkanka). No i portret ówczesnej niezłej flądry, Cleo de Merode, co podobno nawet miała romans z królem. Na portrecie jest bez biżuterii, że niby taka skromna, i ma zbolałą minę (N. twierdzi, że dlatego, że etola z norek jej się rozpruła).

Podsumowując: nie znam się na malarstwie, ale lubię sobie popatrzeć. Popatrzyłam sobie i było mi przyjemnie. Gdyby jeszcze nie wyganiali widowni, byłoby nawet przyjemniej, ale może mi się w dupie przewraca po takim Prado czy Thyssenie, gdzie naprawdę nikt mnie nie ganiał i nie wypędzał na kwadrans z sali, a też wisi El Greco, nawet większy.

Zjedliśmy obiad ze znajomymi w pięknym miejscu nad rzeką, naprzeciwko Uniwersytetu, przepiękny kawałek Wrocławia. I ile mostów! Jak w jakiejś Europie normalnie (za to droga do Wrocławia – straszna, zwariować można z tymi TIR-ami sunącymi przez wsie).

A śniła mi się Królowa Elżbieta, siedziała w limuzynie i dosiadłam się, żeby z nią o czymś porozmawiać, wypełnić formularz, i pożyczyła mi długopis. Oczywiście, oddałam długopis Jej Królewskiej Mości, bo tak mnie wychowano. (Co za idiotyczny sen, przecież zawsze wszyscy pożyczają długopisy ODE MNIE, bo noszę ich w torbie dwieście). Królowa była czarująca i miała prześliczną garsonkę z żakietem z rękawami ¾, w kolorze weneckiego różu ze wzorem paisley. (Do psychiatry nie potrzeba skierowania, prawda to?).

Dziś chciałabym się wypowiedzieć o sprawiedliwości na świecie oraz krążeniu. Bo na temat działania strony banku nie będę się wypowiadać, bo mnie szlag trafi, od pół godziny próbuję zlecić sześć przelewów, a w moim wieku to już trzeba się oszczędzać. Nerwy szczególnie.

No więc. Jeśli chodzi o sprawiedliwość, to – jak wiadomo – jej nie ma na świecie. Zgodnie z powyższą zasadą, mój mąż spędził urocze dwa dni na delegacji w Gdańsku, gdzie obżerał się rybnym garmażem u Kubickiego, a jeśli chodzi o rybny garmaż, to poważam dwa miejsca w Polsce: bar u pani Basi w Kątach oraz Kubickiego. No więc on tam emablował galarety i tatar ze śledzia, a ja z rozpaczy ugotowałam sobie kalafiora, bo – jak wiadomo – człowiek z kalafiorem w środku jest piękny i dobry (w każdym razie ładniejszy, lepszy i spokojniejszy od wersji tego samego człowieka BEZ kalafiora w środku). I co? I oparzyłam się parą! I jak tu się nie denerwować?…

A krążenie też kiedyś jakieś miałam, kiepskie bo kiepskie, a teraz już chyba nie mam wcale. Na pewno nie mam w kończynach (w kadłubie może jeszcze coś krąży). Ręce zawsze miałam zimne, ale teraz na dodatek przybyły mi fioletowe paznokcie, natomiast stopy jak pingwin. Nie rozgrzewają się nawet, jak założę dwie pary skarpetek. Wieczorem, jak je przytykam do osobistego męża celem ogrzania, to jest straszny wrzask i awantura. Kiedyś był tylko komentarz, jak można mieć tak zimne glony zamiast stóp, a teraz jest regularna afera, bo to podobno NIEMOŻLIWE, żeby ludzkie ciało miało ujemną temperaturę. Jak słowo daję, wyjadę na Saharę i będę się wynajmować karawanom jako wkład termiczny do lodówek z napojami.

Taka była rano ładna pogoda i pan Mann przywitał mnie, komunikując swym ciepłym głosem, że słoń gej stracił ząb, a jednak przyszły chmury i znowu kropi. Czarno widzę truskawki w tym roku. I ogórki, te pryszczate.

PS. A co powiecie na to, że Carey Mulligan zagrała Daisy Buchanan? Bo ja szczerze mówiąc trochę jestem w kropce. KOMPLETNIE mi się Daisy nie kojarzy z Carey i vice versa. Carey kiedyś nie lubiłam, a później polubiłam po „Never let me go”, ale jako Daisy?… No bardzo jestem ciekawa.

No to tydzień zaczął się pogrzebem – nie jakaś tam tragedia, przyjaciółka mojej babci, lat słuszne osiemdziesiąt z dokładką, kolej rzeczy. Pojechać trzeba było, bo bliższa była niż niejeden z tak zwanej rodziny. Zawsze przywoziła mi i Zebrze czekoladę (nawet, jak już byłyśmy grubo po trzydziestce) i przenigdy nie wolno było jej podać zupy pomidorowej, bo nie lubiła. (Znacie kogoś, kto nie lubi zupy pomidorowej?…). Z jeszcze jednym małżeństwem przyjaźnili się tak skromnie licząc od lat 50-tych, ale do końca wszyscy się do siebie zwracali per “pan” i “pani”. Koniec pewnej epoki – jak zauważyła jej córka.

Zmarzłam w kościele przeniebotycznie i grzechotałam jak mrożony królik w zamrażarce w Kauflandzie. Jakoś wydawało mi się, że skoro to KONIEC MAJA, to JEDNAK wystarczy, że mam grube dżinsy, koszulę, skórzaną kurtkę i szalik. Nie wystarczyło. A w dodatku zamknęli nam cukiernię Sowy, w której zamierzałyśmy z ciotką nabyć kostkę hiszpańską (ona) i rogaliki z wiśnią (ja) i dopieścić poziom cukru we krwi. Niestety, z przyczyn technicznych była zamknięta. AKURAT WCZORAJ.

Siedzę, kicham i MAM TEGO DOSYĆ – chcę dom na Wyspach Kanaryjskich, chcę wracać umęczona upałem do domu z pracy (w supermarkecie), chcę wstawać rano i mówić do N. “I znowu to cholerne słońce! Kiedy pojedziemy do Polski na urlop, pooglądać deszcz?”, na co on: “Chyba zwariowałaś, ja nawet nie mam długich spodni, wolisz dziś na kolację kalmary czy doradę, bo nie wiem, jaką wziąć przynętę”. Kalmary, zawsze wolę kalmary.

Kolekcja Banku Santander we Wrocławiu mnie kusi niezwykle. APSIK.

Odkąd mój mąż usłyszał w Trójce, że tornado w USA atakuje jakieś 1200 razy w roku, mówi do mnie per “tornado”. Podobno atakuję go z podobną częstotliwością, zwłaszcza rano, kiedy to on jeszcze nie zdąży otworzyć oczu, a już ma wbite żądło.

Tłumaczę mu, że to wszystko dla jego dobra. Miałam ukochanych pradziadków, którzy dożyli 96 lat, a prababcia codziennie robiła pradziadkowi awanturę. Żeby mu krew dobrze krążyła w żyłach (a pradziadek dbał o to swoją drogą na własną rękę, chowając przed prababcią spirytus w szafie i codziennie jadł tłusty boczek i popijał tym spirytusem – to tak na marginesie dzisiejszych diet prozdrowotnych, co to ani grama tłuszczu i alkoholu). Do końca swoich dni obydwoje byli szczupli i bystrzy. Gdybym nie robiła afer, to by mu się krew zastała, a tak – ma świetne krążenie i czuje, że żyje.

A w ogóle to zwiał na zawody łucznicze, więc nie mam kogo zębem drasnąć, za to cały weekend mogę pouprawiać domową filozofię niższego rzędu, zagryzając krakersami chlebowymi (trochę się zakochałam się w krakersach chlebowych – a jakie są pyszne do wina!… ach).

Wspaniała pogoda w ten weekend. Wymarzona i najlepsza – dla trawników. Tylko CZY JA JESTEM TRAWNIKIEM?… Nie jestem. Jestem spokojną obywatelką w wieku niebezpieczie zbliżającym się do średniego, ze skłonnościami w kierunku lenistwa i czerwonego wina, i żądam ciepła, bo zwariuję i będą ofiary – nie tylko w komarach. Tornado będzie.

Siła fachowa od dachu depcze mi niezapominajki (bardzo je lubię, bo same przylazły, same się wysiały i ślicznie kwitną, a ja nie musiałam nawet kiwnąć palcem – mój ulubiony rodzaj roślinek, zaraz po stokrotkach na trawniku). A mrówki zeżarły mi słoik miodu, ale niech im tam. Pół słoika, w zasadzie, a miód i tak był fałszowany. Kupiony przy drodze ze Świnoujścia, miał być malinowy i był – na chama wymieszany z malinowym syropem.

Bardzo mi dobrze robią na psychikę te wściekłe ulewy plus świadomość, że część dachu mamy aktualnie przykrytą tylko folią. Niby grubą i szczelną, ale jednak. Zawsze to lepiej martwić się o cos konkretnego, a nie sobie hodować we łbie jakieś fantasmagoryczne kiełbie, nie?

Poza tym, chyba zacznę spać w rajstopach na głowie, jak Sabrina. Próbujemy wieczorami nie otwierać okien, a i tak z zewnątrz do szyb przyciskają się głodne i wściekłe mordy komarów i cały czas mam wrażenie, że jestem obserwowana przez coś, co mi zniesie jaja w uchu natychmiast jak zasnę.

Albo przedawkowałam „Dobrą żonę”, albo akcja siadła po tym, jak się przespali. Przewijam odcinki i czekam na sędziego Abernathy albo chociaż na Virginię Chance w roli wrednej prawniczki, bo początek 3 sezonu smutny i flaczasty.

PS. Z ostatniej chwili: “Jak zrobic futerkowe paznokcie” (od Hanki, oczywiscie – ona wszystko wytropi, ostatnio mi pokazywała Gregory’ego Georgeous). W odróżnieniu oczywiscie od paznokci kawiorowych. (Ratunku?…)

Miałam sobie ponarzekać na ten lakier do paznokci, co się mieni jak mucha – na żywo niestety wygląda gorzej, jakoś tak trupio. Ale już nie będę narzekać, gdyż albowiem idąc do biura potknęłam się o schodeczek i rozwaliłam sobie elegancko duży palec. Nie zauważyłam tego, dopóki krew nie zaczęła chlustać z piptołka, jak u złej siostry Kopciuszka. Już wiecie, że naprawdę. Nie cierpię takich akcji, bo mi poplamiło ulubionego espadryla i muszę trzymać nogę na parapecie. Wiecie, jak się niewygodnie gra w kwiatki na fejsbuku z nogą na parapecie?…

W sobotę burzy na ślubie niestety nie było, N. twierdzi, że jestem straszna osobą, żeby czegoś takiego młodym życzyć, a ja tylko chciałam, żeby COŚ SIĘ DZIAŁO i żeby było co wspominać. Poza tym dostałam skrętu kiszek, kiedy młodzi wypuścili gołąbki. Dwa. Białe, a raczej takie ecru. Moja dusza złośliwej małpy boleje, że żaden gołąbek nikogo nie obesrał (a niechby i mnie dla dobra sprawy).

(I od razu mi się przypomniało, jak Hanka opowiadała o przepięknym popołudniu w Łazienkach, kiedy to świecilo słońce, pianista grał wzruszające utwory Chopina, wszystkim się ze wzruszenia szkliły oczy, a centralnie na środku żwirowej alejki gołąb zapinał gołębicę, aż kurz szedł).

Oraz, w kwestii Dobrej Żony, zbliżam się do połowy drugiego sezonu i co? I NIC. Moi drodzy, w normalnym życiu bardzo bym Alicie lubiła i podziwiała, ale to jest SERIAL. I jako widz – żądam skandalu i romansu w miejscu pracy. I TO SZYBKO. I nic mnie nie obchodzi, że trzeba rozłożyć napięcie i zwroty akcji na cały sezon. I moi państwo, ta dziewczyna Willa to przecież w „Chirurgach” miała operację plastyczną twarzy i nasikała Karevowi na kanapę, więc niech teraz nie zgrywa takiej nowoczesnej. Koniec tego romantyzmu i mydlenia oczu gangami narkotykowymi – widz prosi o surowe mięso! Tym bardziej, że jest ranny w palec i potrzebuje pocieszenia!