Barbarella

Dobrze. To teraz proszę się ustawić w rządku, bo będę przesłuchiwać – KTO ODPOWIADA ZA TO, że do przedwczoraj nie oglądałam „The Good Wife”! I nie migać się, bo i tak odkryję, kto – znajdę i będzie musiał(a) za karę jeść oset.

Przecież to jest z Nurse Hathaway w roli głównej, więc powinnam się na niego rzucić, jak fetyszysta na używane rajstopy, od pierwszego odcinka! W dodatku, Big z Seksu w wielkim mieście siedzi w pierdlu za prostytutki – więc TYM BARDZIEJ. A, może się bałam, że to polityczny serial, nienawidzę. Okazało się, ze prawniczy – tez nie lubię, ale taki trochę inny, fajniejszy. No i jest Will, o którym wszyscy mówią, że to dwulicowa świnia, ale na razie jest dobry dla Carol Hathaway, a jak się uśmiechnie, to aż się człowiekowi robi miękko w dołku. I Kalinda, złośliwa jak osa i śliczna jak obrazek, ale od kolan w górę, bo nóżki musi mieć raczej takie sobie, skoro cały czas pakują ją w kozaki.

Dokładnie czegoś takiego mi brakowało w palecie serialowych smaków (tylko czy ona nie jest za dobra przypadkiem? Musi tak wszystkim wybaczać i być taka MIŁA I SZLACHETNA? Dam jej czas tak do połowy drugiego sezonu).

A córka sąsiada, ta, co ma jutro ślub, to chyba cały czas ma stres z powodu pogody. Bo niby się trochę ociepliło i nie musi sunąć w kożuchu do ołtarza, ale jednak na cała sobotę zapowiadają szalejące burze. Nie ma to jak zmoknąć jak kura w ślubnej sukni albo widowiskowo pożegnać się z welonem, jak trochę mocniej powieje. Ale co tam, młoda jest, niech się martwi – ze stresu się chudnie, a każda panna młoda się odchudza.

Nigdy nie rozpakuje tych pudeł z książkami. W zeszłym tygodniu trafiłam na stare wydania „Iskier” z radziecką fantastyką (Związek Radziecki miał dwie dobre rzeczy: kwas chlebowy z beczkowozów, co się go kupowało za jakieś grosze – nigdy później już nie piłam tak dobrego kwasu – oraz powieści i opowiadania science fiction). Teraz znowu całą stertę thrillerów medycznych Cooka i „Fale tłumią wiatr” Strugackich. Przecież ich nie odłożę na półkę tak po prostu, bez przeczytania. Więc reszta pudeł stoi i czeka na natchnienie.

Oraz, drogi pamiętniku, mam taki etap w życiu, że wszystko mi śmierdzi. Wędliny (ale to już od dawna) i kosmetyki. Jak mi strasznie śmierdzą kosmetyki!…

Nigdy nie przepadałam za balsamami do ciała, ale teraz nie mogę używać już większości żeli pod prysznic. Ze wszystkich przebija mi taki drażniący, chemiczny smród. Mowy nie ma, żebym kupiła jakieś biszkoptowe czy watę cukrową – fuj, fuj, fuj. Czekoladowe mi śmierdziały już wcześniej. Daje radę wyłącznie olejek do kąpieli i hipoalergiczny „Biały Jeleń”.

Z perfumami to samo. Od jakiegoś czasu używam minimalnie, odrobinka na nadgarstek, inaczej zaraz boli mnie głowa. W dodatku nie mogę znaleźć sobie zapachu. Matko kochana, przecież ja się kiedyś perfumowałam „Venezią” czy „Amor Amor” i szłam w miasto! Teraz bym zemdlała po kwadransie. Prawie wszystkie perfumy na rynku mają od jakiegoś czasu taką drażniącą nutę, tę, co zostaje najdłużej – nie wiem, zmienili bazę na tańszą czy co, zamiast wieloryba używają tyłka szczura – pojęcia nie mam, ale mnie drażni nie do wytrzymania. W dodatku pojawiło się to nawet w zapachach, które kiedyś bardzo lubiłam – „White Linen” czy „Oui” – niby delikatne i BACH! Na koniec jadą tym szczurem. Jedyne, co mi jeszcze zostały i nie pachną tym czymś, to ogrody Hermesa i Loewe.

Ale za to wino w ogóle mi nie śmierdzi! W ogóle – mogłabym się w nim kąpać i perfumować (gdyby to nie była taka marnacja).

A szwagier się popukał w głowę na widok mojego pięknego etui na telefon z króliczymi uszkami i puchatym ogonkiem. Ogon lekko przeszkadza, ale jest na przyssawkę i można go odczepiać. Po ostatniej wymianie szybki jednakowoż obiecałam N., ze kupię sobie etui ochronne. O walorach estetycznych nie było mowy.

Tym razem wyszłam z Biedronki z MOTYLEM SOLARNYM (w kolorze niebieskim). Było to w piątek, kiedy – jak pamiętają najstarsi Górale – świeciło jeszcze słońce. Motyla złożyłam, wetknęłam w ziemię i zaczął popierniczać w kółko – z zachwytu aż przysiadłam i, oczywiście, natychmiast pożałowałam, że nie kupiliśmy ich więcej, z dziesięć! Niestety, kiedy następnego dnia NASI KOCHANI MĘŻCZYŹNI ogarnęli się na tyle, że byli w stanie wybrać się do Biedronki, to motyli prawie już nie było i przywieźli nam z Hanką jeszcze tylko po jednym. W dodatku słońce się skończyło i motyle zwisły (“Ej, Anka! Motyle ci zgniły!”).

Spoko. Jeszcze wyjdzie słońce i dadzą czadu (ja chcę tego więcej!).

(I kocyk. Motyl solarny i kocyk w paski, podobno w stylu gruźliczego sanatorium z lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia).

W sobotę rano przy śniadaniu zapytałam, kto rozlał wino na podkładkę pod talerz, bo była plama.

– Ty – odpowiedziała Hanka znad artykułu o tym, jak kobiety przejęły gangi narkotykowe w Irlandii, zatrudniły bezrobotne babcie, zakazały zabójstw w miesiącach letnich, bo trzeba jechać z dziećmi na wakacje, i wprowadziły opiekę dentystyczną dla dilerów. – Piotrek się spytał, czy nie przydałyby ci się jakieś zajęcia z panowania nad agresją. Chlusnęłaś w niego winem, a potem goniłaś go z nożem i darłaś się, że coś mu się chyba pomyliło, bo ty nie masz żadnych problemów z agresją.

Po południu wpadła Zebra z mężem i dzieckiem. Szybko odnalazły wspólny temat z Hanką – dziecko zapchały ciastem, a same zaczęły sobie opowiadać, jakie oglądają reality shows. Obie przyznały, że nie dają rady oglądać Kardashianów, ale poza tym jadą WSZYSTKO. Kiedy zaczęły sobie streszczać najlepsze odcinki serialu “Wstydliwe choroby”, to się zapowietrzyłam. Strasznie im zazdroszczę, serio. Bardzo bym chciała MÓC to oglądać, ale nie mogę. Po trzydziestu sekundach podnosi mi się ciśnienie, dostaję piany na pysku i oczy mi się przekręcają wgłąb czaszki. Nie wiem, dlaczego, ale potwornie mnie denerwują i potwornie, strasznie się wstydzę za tych ludzi (więc najchętniej bym ich wszystkich zabiła łopatą).

I jeszcze coś, co trochę wstrząsnęło… Może to za duże słowo – ale delikatnie puknęło w moje postrzeganie świata, ot, taka ryska na zderzaku. Bo ja się upieram, że raczej rozumiem słowo pisane (z małymi odstępstwami, typu książki Janusza Leona Wiśniewszkiego, Malwiny Kowszewicz i te pe). A wczoraj przeczytałam treść SMS-a, jakiego wysłała pani Magda Gessler do kierownika hotelu i jakbym dostała w splot słoneczny. Uwaga, cytuję, wrażliwi niech założą maski tlenowe najpierw sobie, a następnie dziecku:

“Proszę o pilny telefon. Nie warto nikomu z nas zachowywać się bez poczucia sympatii dla ludzi nietuzinkowych”

NO??? Ktoś wie, co to znaczy i w jakim to języku?… A ja przeczytałam i zrozumiałam nawet poemat dygresyjny “Beniowski”, i to w liceum!

I na zakończenie chciałabym zacytować przepiękną maksymę:

“Alkohol nie może być szkodliwy dla zdrowia, bo ludzie by go nie pili!”

Amen to that, brothers and sisters. Gdzie mój kieliszek.

No. To mamy upał, mole w szafkach i robotników na dachu (czy ja mogę zastosować roszczenie regresywne wobec kuny, cholera jasna?), niezapominajki, stokrotki i bez PRAWIE JUŻ (więc od soboty apiać leje, prawda).

Robaki, to jest jedyne, czego mi zimą nie brakowało. Zimą nic nie wychodzi z odpływu się przywitać, nie śmiga po ścianie i nie krąży namolnie nad głową. Od kilku dni wygłodniałe komary koniecznie chcą mi zrobić morfologię i ja tu widzę niewykorzystany potencjał diagnostyczny i oszczędności dla NFZ. Niech pacjent zachowa komary, które go pogryzły, i okazuje lekarzowi przy najbliższej wizycie. Zdrowe, wesołe, o świecących oczkach – nic pani nie będzie. Smutne, ociężałe i bekają – podwyższony cholesterol. Leżą na plecach i machają niezbornie nóżkami – panie Józku, niech pan tyle nie pije. Pijawki się zaprzęgło w służbie medycyny, to komarów się nie da? Wszystko się da!

Tak sobie wczoraj przy zmienianiu pościeli dumałam nad naturą wszechrzeczy oraz nad zawijaniem prześcieradeł pod materac w hotelach. Po co się to robi, zawsze mnie zastanawia. To znaczy, na pewno po to, żeby pokazać gościom, jak personel dla nich ciężko tyra, bo takie zawijanie, żeby łóżko zostało gładziutkie, bez jednej fałdki, to jest straszna robota. W dodatku jak się człowiek kładzie, to pierwsze, co robi, to musi to wszystko dokładnie spruć – strasznie dużo szarpania. W ogóle, nie cierpię pościeli typu koc między prześcieradłami, zawsze mi się to w nocy pokotłuje, rano się muszę odplątywać, masakra po prostu. Zdecydowanie wolę powłoczki. (Mój pies często ląduje w nocy w powłoczce kołdry i też rano nie może wyjść, biedactwo. Widać u nas zaplątywanie się w pościel to rodzinne).

A z seriali, to przepraszam, ale już mi się odbija kryminałem i obyczajem i weszłam w lekkie, bezpretensjonalne science fiction pod tytułem “Warehouse 13”. Rzecz jest o ściśle tajnym magazynie gdzieś na bezdrożach USA, gdzie rząd trzyma wszystkie tak zwane artefakty, stworzone przez ekscentrycznych geniuszy albo przez cholera wie kogo, które mogą stanowić zagrożenie dla ludzi (np. spinka Lukrecji Borgii albo dynks do przechodzenia przez ściany). Nad magazynem czuwa ekscentryczny geniusz, pomaga mu lekko nawiedzona szefowa motelu, która odczytuje aurę, a artefakty odzyskuje i przynosi do magazynu para specjalnych agentów. Podoba mi się pomysł samego magazynu, który jest trochę jak INBADCZAM z “Poniedziałku” Strugackich, trochę biblioteką z Niewidzialnego Uniwersytetu, a trochę przechowalnią z pierwszego Indiany Jonesa. W każdym razie, te artefakty tam dość rozrabiają, strzelają iskrami, nie można się przy nich denerwować, mogą próbować uciekać i tak dalej. No, mówiłam – nieciężki i normalnie bym się nie miała do czego przyczepić, gdyby nie aktorka, grająca AGENTKĘ (na imię jej Myka, co oni wymawiają MAJKA, ha). No więc, ma napompowaną kolagenem górną wargę i w najbardziej gorących momentach nie mogę się skupić na akcji, bo cały czas obserwuję wargę. Ona biegnie – ja patrzę na usta. I zastanawiam się, czy już były eksperymenty z wargami napompowanymi kolagenem w warunkach nieważkości. On się tam powinien zbić w kulkę, prawda? Mogłoby to całkiem nieźle wyglądać.

Minister Nowak we “Wprost” świetnie zabija osy (oraz – prawda, jaki on na zdjęciach podobny do Lelanda Palmera? Aż mnie ciarki przechodzą, jak patrzę).

Dziś chciałam się wypowiedzieć w temacie alergii na ludzi. Ktoś, kto poczytał tak ze trzy notki mojego blogaska, wie, że mam alergię na ludzi jako takich, kropka. Ale lekką, bez bąbli i puchnięcia gardła.

Dużo, dużo, dużo większą mam na określone typy ludzi, na przykład:

– typ “mi się należy”, ze szczególnym uwzględnieniem i dedykacją dla tych, co “jak dają, to trzeba brać”;

– typ “bo pan(i) nie wie, kim ja jestem” – no właśnie, jeśli ja czegoś nie wiem, to znaczy, że tego w ogóle nie warto wiedzieć (że tak sobie pozwolę zapożyczyć poglądy Pana Ziemowita Fedeckiego);

– typ, który brzydko się odnosi do ludzi, zatrudnionych na stanowiskach typu: portier(ka), kelner(ka), kasjer(ka), ponieważ mu, temu typu, się wydaję, że to są ludzie stojący niżej od niego w jakiejś hierarchii;

Ale to wszystko nic.

Najgorszym skurwysynem świata tego i galaktyk ościennych jest dla mnie ktoś, kto wyrzuca śmieć na ulicę. Bez znaczenia, czy jest to pet, papierek po cukierku, czy pół zdechłego osła. A już w lesie, to po prostu powinno być wolno takiego nabić na pal bez sądu albo zetrzeć na tarce o małych oczkach. Tych, co nie w lesie, proponowałabym wlec na golasa po asfalcie, przywiązanych do samochodu.

Osobny krąg piekła powinien być zarezerwowany dla typów, co wyrzucają śmieci przez okno samochodu. Wczoraj minęliśmy na gierkówce stację benzynową, na której jest też KFC. I dosłownie kilkanaście metrów dalej, jeszcze się nie skończył ten pas do wyjazdu, leżało sobie kartonowe wiadereczko po kurczaczkach. Niemożliwe, żeby te kury z wiaderka pożarli w 10 sekund, bo tyle zajęło odjechanie od parkingu. Musieli je mieć puste już wcześniej. Więc dlaczego nie wyrzucili do kosza na stacji? Tylko na drogę? Ba – kiedyś na autostradzie wjechaliśmy na takie wiadereczko, turlające się rozkosznie środkiem pasa. Wjechał ktoś kiedyś samochodem o niskim zawieszeniu, z prędkością jakieś 120 (pusta, równa autostrada, przypominam) na sztywne kartonowe wiaderko? POLECAM. Doznania niezapomniane. Co takie chuje mają we łbach? Nie glizdy, to pewne – glizda jest o wiele bardziej inteligentna. Albo jazda za ślicznym, umytym samochodzikiem: buch! – chusteczka przez okno. Buch! – skórka od banana. Buch! – butelka po piciu. Wyprzedzamy – prowadzi tatuś, obok mamusia, z tyłu dzieciaczki. NIE POJ MU JĘ TE GO.

Dlaczego przy takim kryzysie finansowym mandat za śmiecenie w miejscu publicznym nie kosztuje 10 tysięcy złotych, ja się pytam? Plus VAT, naturalnie.

No. To się powściekalim, a teraz pójdę zapolować ministrem Nowakiem na mola spożywczego, skoro tak się świetnie na osie sprawdził, bo ZNOWU JE MAM. Znowu z czegoś wyłażą. Ręce opadają. Nie wiem, w czym siedzą. Może w winie – a wina przecież nie wyleję!

Jest ta wiosna wreszcie. Są mrówki (we włosach), Szczypawka pojechała do lekarza z pierwszym kleszczem, a ja w OSTATNIEJ chwili wyjęłam sobie z pyska pierwszą, nieśmiałą, tegoroczną muszkę owocówkę, która się poczęstowała winem. Ale tam, wiosna srosna! Nie lubię jej w tym roku, bo ma fochy jak lekko przeminięta polska artystka estradowa. W sobote wieczorem lekko mi się Internet poprawił, więc całą niedzielę, calutką, caluteńką przesiedziałam jak zombie, oglądając wspaniały, świetny, przegenialny serial „Top of the lake” (dzięki, Abnieszka!).

Serial jest napisany, wyreżyserowany i wyprodukowany przez Jane Campion; muzyczka na napisach początkowych brzmi jak z „Fortepianu”; gra w nim Holly Hunt – ma wspaniałą rolę, choć niedużą. Dzieje się w Nowej Zelandii, na lekkim zadupiu nad zimnym, morderczym jeziorem. Akcja zaczyna się, kiedy dwunastoletnia dziewczynka chce się utopić, bo jest w ciąży – z kim, tego nie chce powiedzieć nikomu – a następnie znika. Żeby było weselej, jest córką szefa narkotykowego gangu, który trzyma w garści całą miejscowość i policję na dodatek. Psychologicznie nie ma w tym serialu łatwych tematów. Każdy ma brzydkie rozdrapy z przeszłości, wszyscy ze wszystkimi mają skomplikowane relacje. Na dodatek, na okoliczne łąki sprowadza się feministyczna komuna, w której kobiety po ciężkich przejściach chcą sobie poukładać życie przy duchowym wsparciu charyzmatycznej GJ. Wychodzi im średnio (troszeczkę mam wrażenie, że Jane Campion z nich odrobinke nabija, tym bardziej, że na koniec Holly Hunt – GJ – stwierdza „Kiedy jest następny lot do Reykjaviku? Byleby uciec od tych pojebek”).

Szkoda, że to tylko siedem odcinków (choć oczywiście, dlatego jest taki dobry, bo nie ma niepotrzebnego wleczenia flaka i wypełniaczy).

A nad prysznicem wisiała TAKA pajęczyna, ze jak ją zobaczyłam, to nalałam sobie wody do ucha, no ale cóż- są w zyciu priorytety („Top of the lake”) oraz kwestie mniej istotne (sprzątanie pajęczyn).

To teraz „Broadchurch” (w końcu pajęczyny są bardzo eko, prawda?).

Od tych okien ledwo ciągnę, padło mi na kręgosłup i wątpia. Internet postanowił się przyłączyć z czystej sympatii i też ledwo ciągnie. Horoskop mi się ładuje pół godziny, o serialach mogę pomarzyć. Więc oglądam to co mam na DVD, ze szczególnym uwzględnieniem filmów z akcją umieszczoną na Południu USA (właśnie – gdzie moje “Przeminęło z wiatrem”?). Chciałabym być córką plantatora bawełny, w taką pogodę zwłaszcza. A tak, to chodzę owinięta w koc, klnę i po co to komu.

Córka sąsiadów za mąż wychodzi za dwa tygodnie. Ha, ha, mam nadzieję, że się zaopatrzyła w futrzaną etolę i mufkę, bo jak ma kieckę na gorsecie, to może się lekko zdziwić, jak jej ręka odpadnie przy zakładaniu obrączki.

Czuję się jak zimny, tłusty ślimak bez skorupy i duszę cebulę na tartaletki (COŚ musiałam udusić, a cebula była pod ręką).

Mimo mojego naukowego podejścia i długotrwałego eksperymentowania, brud niestety nie chce osiągnąć takiego etapu, że sam odpada z okien. Bardzo to smutne, bo muszę JEDNAK ruszyć do boju.

Z tego wszystkiego obejrzałam “Wojnę i pokój”, bo mam jazdę na Audrey Hepburn, oraz w tym filmie komuś jest zimniej, niż mi – mianowicie wojsku Napoleona. No niestety, nie przemawia do mnie, że można się kochać w Melu Ferrerze, kiedy obok jest Henry Fonda.

PS. Nie mam rękawiczek lateksowych. Ojejku tam, skóra na dłoniach jest przereklamowana.

Deszcz. Martwiłam się, że będzie padał deszcz. Nie przyszło mi do głowy – zupełnie nie wiem, dlaczego – że złapią nas śnieżyce. Trzy regularne śnieżyce, w Hiszpanii, 27 i 28 kwietnia.

Wylądowaliśmy w Madrycie o czasie, przywitało nas słońce i wynajęty samochodzik, problem był z wyjazdem z parkingu: na lotnisku coś remontują, jest lekutki bałagan, oznakowanie poprzestawiane, po trzecim kółku (przy czym w połowę alejek wjeżdzaliśmy pod prąd, inaczej byśmy tam tkwili do dziś) doszliśmy do wniosku, że WYJAZD z parkingu NIEOZNAKOWANY, a król Hiszpanii jeździ na Majorce motorynką na dziwki!…

Na szczęście, poza parkingiem wszystko było świetnie oznakowane (ale król Hiszpanii podobno naprawdę jeździ motorynką na dziwki. Na Majorce. Monarchia schodzi na psy, i to nierasowe).

Tym razem padło na zwiedzanie Kantabrii, bo to ostatni region na północy, którego nie znaliśmy. Cóż mogę powiedzieć – jest piękna, jak cała północna Hiszpania. Bardzo, bardzo zielona, bardzo górzysta, dość przemysłowa (mija się takie fabryki, że nasz Bełchatów wygląda przy nich jak makieta z klocków). Nad samym oceanem też są góry, tylko niższe – takie Bieszczady nad morzem.

Spaliśmy w Santander, które jest właściwie dwoma miastami w jednym: ma część letniskową z plażami, willami i ogólnie letnią rozpustą, która wygląda jak Saint-Tropez (tylko ładniejsze i większe), i część portową – też z pięknym deptakiem, ale przede wszystkim z knajpami, winiarniami, tapas barami – czyli tym,  co w życiu chodzi najbardziej. Ooo, bardzo się wieczorem przyjemnie robi tak zwaną ruta del vino i tapas (czyli rajd po barach). W barach mają przystawki i kanapeczki zupełnie jak w Kraju Basków, dla mnie po prostu raj. Ceny przystępne bardzo, w Bodegas Mazon za dwa wina płaciliśmy 1,30 euro (choć to już było ekstremum), do wina gratis dostaliśmy kanapeczki z tortillą, dwa kubki rosołu i oliwki. Wspaniały jest bar El Diluvio – chwalą się, że mają tam najlepsze pinchos w całej Hiszpanii i może to być prawda, minihamburgery z wołowiny kobe były przepyszne. Canadio też bardzo w porządku. W ogóle można oszaleć od samego patrzenia na te kanapki. Aż żal kłaść się spać (w okolicach północy, nie wcześniej) – ale niestety, żołądek jest jeden… Smutne.

W Santander mało kto chodzi po ulicy bez psa. Lub wchodzi do baru bez psa. Takiej ilości psów naraz to chyba nie widziałam nigdy. Pod każdym stolikiem czy barowym krzesłem zwykle coś się kłębiło. Nie muszę chyba wspominać, że psiej kupy – ani jednej. A może to są roboty.

Żeby nie było, że tylko chlałam, to zwiedzaliśmy wybrzeże. San Vincente de la Barquera, gdzie trzeba pojechać, bo tam jest prześliczne ujście rzeki do oceanu i miastko – cukiereczek. Comillas, gdzie trzeba pojechać, bo znów – miasteczko średniowieczne i piękne, ale przede wszystkim – El Capricho, pałacyk Gaudiego, taki śliczny, że chce się polizać te kafle ze słonecznikami. A w ogóle wygląda jak zamek Czerwonej Królowej, zupełnie zwariowany i bardzo malutki w środku – rzeczywiście, kaprysik. Santillana del Mar – chociaż wcale nie jest nad morzem, trzeba pojechać zwiedzić Altamirę, jaskinię z paleolitycznymi bizonami na ścianach. I na koniec na rybę do Suances – słońce jak dzikie, stolik nad oceanem, eee, na pewno ta prognoza pogody się myli. Za ciepło jest, żeby się ochłodziło.

No to od piątku rano lało.

Pojechaliśmy do Castro Urdiales (wieje tak, że zrywa ze mnie wiatrówkę, ale jeszcze dość ciepło). Znowu śliczne miasteczko, na samej granicy z Krajem Basków, więc od przystawek w barach kręci się w głowie. W porcie na skale stoi zamek i kościół. Wieje, kropi deszcz, więc KONIECZNIE musieliśmy tam wleźć po mokrych, śliskich, kamiennych schodach. Na szczęście zaraz zeszliśmy do labiryntu podcieni i uliczek z barami i miałam kulinarne objawienie. Jadłam najlepszą rybę świata i nie wiem, czy kiedykolwiek jakaś ryba ją przebije. Wątpię.

To miała być sola meuniere, z tym, że w Hiszpanii za solę uchodzi lenguado – nie jest taka plaskata, jak niektóre gatunki, tylko długa i wyższa, ma grubsze filety niesamowicie białego mięsa. Taka ryba na maśle jest zawsze pyszna, ale tu przynieśli mi dzieło sztuki: masło musiało być gotowane jak masa na kajmak, bo było lepkie, gęste i pachniało toffi i cytryną. I w takim niesłodkim kajmaku były usmażone filety, całe nim oblepione, po brzegach chrupiące. N. się wystraszył, bo wzięłam do ust pierwszy kęs i zastygłam, pewnie myślał, że zeżarłam ość. Zostawiłam mu jeden filet i też zastygł, kiedy spróbował. Takie cuda tam robią w kuchni z trzech składników. Ech.

W sobotę rano wyruszyliśmy do Segovii i po drodze w górach złapała nas pierwsza śnieżyca. Nie trzy płatki śniegu, co zaraz topniały, nie. Zamarzły nam wycieraczki, po autostradzie jeździły pługi i solarki, znaki drogowe były oblepione śniegiem. No ale dobra, w końcu to góry, 1400 metrów. W Segovii będzie ciepło.

W Segovii się zwiedza rzymski akwedukt, który przecina miasto i wygląda to niesamowicie, jak Colosseum w Rzymie, tylko bardziej monumentalnie (i czyściej). Na placu pod akweduktem stała najbardziej czaderska karuzela, jaką w życiu widziałam, od dawna tak nie zazdrościłam smarkaczom. XIX-wieczna stylistyka, można się było przejechać na gigantycznej ośmiornicy, szkielecie dinozaura, ogromnym pasikoniku, w rakiecie (która startowała w górę), w łodzi podwodnej, w dwupłatowcu, na pirackim statku… Facet ledwo nadążał puszczać to cudo, a klientela piszczała i zabijała się o miejsca w rakiecie i łodzi podwodnej.

Oczywiście N., ten niestrudzony potwór, pognał mnie schodami w górę jakieś 10 pięter (bo stare miasto jest wyżej), na plac z katedrą i jeszcze dalej, do Alkazaru, choć jęczałam i chciałam już tylko zakotwiczyć na winie. W barach były dzikie, przedzikie tłumy ludzi, wylewały się jęzorem na chodniki – okazało się, że piwo Mahou zrobiło promocję – konkurs tapas: za 2 euro w wybranych barach kupuje się małą butelkę Mahou i tapę, która bierze udział w konkursie. Są specjalne kartki – paszporty, gdzie się te tapas ocenia od 1 do 5 punktów, a bar przybija pieczątkę. Tych barów do zaliczenia jest trzydzieści. No czy nie zacny pomysł?…

Mój mąż zjadł w Segovii mocno nieletnią świnię (nóżkę kilkutygodniowego prosiaczka, niestety to ich specjał), a wieczorem spadł śnieg. Grubą, białą, puszystą kołderką. Całe miasto wyszło na wieczorne wino w futrach z norek i puchowych kurtkach. Doprawdy nadziałam na siebie wszystko, co miałam w walizce, a i tak zmarzłam.

W niedzielę rano jechaliśmy do Madrytu na lotnisko i śnieg w górach napierdzielał jak w “Doktorze Żywago”. Ja podkręcałam ogrzewanie, a N. śpiewał “słoneczna Hiszpania, ole!” i dawał nawiew na przednią szybę, żeby rozpuścić lód na wycieraczkach.

Obiecałam solennie już nie jeździć do Hiszpanii PRZED LIPCEM, bo to się trochę mija z celem. No dobrze, zjadłam najlepszą rybę świata, ale jeszcze nie wiem, czy nie mam odmrożonych kończyn. Na lotnisku w Warszawie przywitał nas miły, polski upał.

Wszystko przez tego króla Hiszpanii i jego motorynkę. No bo JAK to inaczej wytłumaczyć?…

A w domu przywitał mnie pomidor, który z tęsknoty górą wypuścił bujne, zielonoszare futro, a dołem trochę zupy. To mówicie, że co nowego w serialach?…

No więc jak już się upewniłam, że strajk Lufthansy nas nie dotyczy (wiem, że „upewniłam” to słowo bez znaczenia w odniesieniu do linii lotniczych, powiedzmy – sprawdziłam w dostępnych miejscach), to ledwo łażę od wczoraj.

Przewracam się, bo mi się w głowie kręci, oraz nie mogę skupić wzroku. CZYŻBY TYFUS? (od tyłu: sufyt). Wszystko dlatego, że wyszłam do ogródka w weekend. Zamiast gnić pod dachem i nie kusić licha przed wyjazdem!

To może policzę, co taniej wyjdzie – anulowanie rezerwacji czy transport ewentualnych zwłok z Santander. A nawet już dostaliśmy namiary na lokal z nóżkami kalmarów, najlepszymi w całej Hiszpanii!… Zapowiada się, że N. mi je przyniesie do łóżka w papierowej tytce.

A w „Siostrze Jackie” – O’Hara wyjechała do Londynu? NA ZAWSZE? Ja się nie zgadzam! I zamiast niej lata taka młoda, blada i mało rozgarnięta. I ma takie włosy, jak ja po tym tak zwanym wiosennym odświeżeniu.

PS. O mamo, jak mi się podobał Humphrey Bogart w „Sabrinie”. Tylko jak oni to zrobili, że nie sięgał Audrey do ucha?