Barbarella

Nie no, ja rzucam takie filozoficzne tematy jak jajko przenoszone tyłkiem, a te o przylepce!… (czasem moja prababcia mówiła “dupka”, ale piętkę też znam tylko z literatury).

Głowa mnie boli GDYŻ PADA DESZCZ, prawda, wcale nie dlatego że wczoraj byliśmy na przyjęciu – tego się nie da inaczej nazwać. Ja nie wiem, gdzie i u kogo są te imprezy nowoczesne, co to chipsy, coca cola i słone paluszki – jakoś nigdy na taką nie mogę trafić, za to zawsze, ale to ZAWSZE na uginający się stół. Na dodatek do pieczywa podane było mięciutkie masełko, ułożone w filuterną piramidkę, co N. mi wypomina od samego rana, bo u nas masło w lodówce i zawsze zimne.

Stół stołem, ale gospodarz puścił koncert Madonny, który trzeba było wyłączyć, ponieważ MÓJ MĄŻ JAK ZAHIPNOTYZOWANY NIE MÓGŁ ODERWAĆ OCZU OD TYŁKA MADONNY. Nie reagował na bodźce (z wyjątkiem nalanego kieliszka wódki), tylko się gapił na jej tyłek! A już jak wyszła w takim czarnym gorsecie i kabaretkach, to prawie zapomniał oddychać! Nie wiem, czy się załamać, czy cieszyć, że leci na starsze panie. A tyłka nie ma rewelacyjnego, o nie, trochę jej obwisa, mimo, że miała przy tym gorsecie takie fikuśne poddupne szeleczki. Bez tych szeleczek to spokojnie ładnych kilka jajek by przeniosła (stwierdziłyśmy złośliwie, że mendel, co oczywiście było małostkowe z naszej strony). Na wniosek większości nastąpiła zmiana repertuaru, bo niestety dupa Madonny wpływała negatywnie na towarzyską dynamikę przy stole.

No i tak. Nie wiem, skąd nagle u moich koleżanek prawie dorosłe córki, z którymi można pogadać i się powygłupiać, tylko że odnoszę wrażenie, że TROCHĘ SIĘ Z NAS ŚMIEJĄ pod nosem. Zwłaszcza, kiedy padają propozycje, że kupię w końcu te mikrofony do Singstara i wtedy pokażemy, jak się powinno Abbę śpiewać. Albo jak gospodyni nagle zaczyna wyciągać wszystkie zdjęcia pod hasłem “A pamiętacie mojego męża, kiedy wyglądał JAK POR?”. Czujecie to?… Jesteśmy “ci walnięci starzy”, z których się młodzież śmieje. Kiedy to się stało?… A w sumie… Niech się śmieją, śmiech to zdrowie. Madonna ma 60 lat i lata z gołą dupą w kabaretkach, więc najwyraźniej w dzisiejszych czasach wiek jest kwestią umowną.

Ale miło mieć kaca w taką pogodę, jak dziś, bo gdyby było piękne słońce, to by się człowiekowi przypętały jakieś wyrzuty sumienia albo co.

Książka o pijących mamusiach czyta się lepiej, niż przypuszczałam. Jakie tam one pijące, zresztą. Spotykają się na drinka w barze w piątek. Praktycznie abstynentki. Ale wyczytałam dwie rzeczy, obok których nie mogę przejść tak całkiem obojętnie:

– narratorka ma powracający koszmarny sen o tym, że zjada swoje szkła kontaktowe; z bogatej gamy koszmarnych snów, jakie mnie nawiedzają regularnie albo jednorazowo, nigdy, PRZENIGDY nie przewinął mi się wątek jedzenia szkieł kontaktowych. Owszem, czasem mam sen, że nie założyłam szkieł i nic nie widzę, albo że idę spać w jakimś hotelu, a nie mam pudełka na kontakty. Ale zjadanie? Aż mnie zazdrość lekko dziabnęła.

– narratorka z koleżanką wspominają panieńskie imprezy, na których rzeczona koleżanka w ramach zakładu przenosiła z jednego krzesła na drugie jajko. Tyłkiem. Przenosiła jajko używając wyłącznie tyłka. Chyba pół godziny nad tym rozmyślałam (surowe? ugotowane? i nie zgniotła? w ubraniu? w sukience? w spodniach wykluczone, chyba że w legginsach, ale sukienka chyba tylko dzianinowa, bo przecież satyna… ). Nie, ja się stanowczo muszę przerzucić na podręczniki do filozofii albo astrofizyki, bo babskie powieści mi nie służą (a może powinnam poćwiczyć z tym jajkiem? może na początku na balkonowych fotelikach? w dresie? a może któraś z moich koleżanek ma namiary na dobrego psychiatrę?).

Wczoraj kupiliśmy cudowny chleb, okrągły, z grubą skórą (uwielbiam), posypany mąką… po czym N. wieczorem odkroił sobie przylepkę i zeżarł. O MAŁO MNIE SZLAG NIE TRAFIŁ, bo zawsze, ZAWSZE przylepka należy do mnie. Wizualizowałam sobie tę przylepkę z poranną jajecznicą, a on ją normalnie wziął i zjadł! NA MOICH OCZACH! I jeszcze powiedział, że jestem psychiczna, bo to jest okrągły chleb i ukroi mi rano przylepkę z innej strony. Oooo, mój panie, tak to my się nie będziemy bawić. Przylepka jest tylko jedna (no dobra, dwie, ale ta pierwsza, oryginalna – tylko jedna). Jeśli on myśli, że teraz nie będę mu wypominać tej przylepki przez jakiś rok, to się sakramencko myli.

A z seriali prawniczych – tylko brytyjski “Silk”. Wszyscy amerykańscy twardziele odpadają przy Marcie Costello. Martha biega po sądzie z aktami spakowanymi do torby w kratę na kółkach, wszyscy prawnicy na rozprawie muszą mieć na głowie tego rozjechanego skunksa (przepięknie to wygląda) i w ogóle rozprawa jest bardziej na luzie. W brytyjskim sądzie można trzymać ręce w kieszeniach podczas przesłuchania? I świadek (czy tam oskarżony), i prawnicy? I można sobie przerywać, wtrącać i przysrywać (w tym – sędziemu). I kłaść się na tym drewnianym bufecie. Ale skunksy na głowach rządzą. W ogóle przez pierwsze trzy odcinki (miałam bez napisów) zastanawiałam się, o co im chodzi z tymi kolesiami od parzenia kawy. Cały czas było coś o baristach. Nie miałam pojęcia, że bariści są tak ważni w brytyjskim sądownictwie. Dopóki się nie kapnęłam, że oni mówią BARRISTER, nie barista.

Ale to jajko… Zaintrygowana jestem.

Mam po dziurki w pasku Tudorów. Za dużo książek o Tudorach na raz (a co mieli powiedzieć ówcześni mieszkańcy Anglii! Ja po kilku książkach mam dosyć, a oni się z Tudorami użerali ładnych parę lat). Ciekawe, jakby zrobić taką konfrontację – Tudorowie kontra Kardashianowie. Kto by kogo załatwił.

Natomiast od rana boli mnie głowa i nie znoszę sałaty. Konkretnie – myć sałaty, a właściwie suszyć. Sałata jest złośliwa mendą, a mokra sałata – wyjątkowo złośliwa mendą. Wirówki do sałaty nie kupię, bo nie znoszę bezsensownych kuchennych gratów. Podobno można suszyć metoda owinięcia w ścierkę i wywijania. Ja wczoraj zużyłam pół rolki ręcznika, a ta franca dalej była mokra. Sałata homini mokry lupus est.

W drugim sezonie Hannibala jadą dość grubo. Dobrnęłam do pani patolog w gablocie, a tym samym do paja z nereczki. Jak za jakieś dwa – trzy odcinki pojawi się ludzka stonoga, to wcale się nie zdziwię. Ale jak dziś od rana postaliśmy czterdzieści minut w korku na autostradzie, to chyba trochę rozumiem i sympatyzuję z tym panem, co powlekał ludzi pokostem i zszywał. Nic się nie dzieje bez przyczyny. Jeszcze ze dwie główki mokrej sałaty i kto wie, co policja znajdzie u mnie w garażu (z tym, że ja ich raczej obszydełkuję mereżką, niż zszyję).

A bociany? Trzech bocianów nikt nie skomentuje? (Już jest OK, jechaliśmy wczoraj i jest przykładne rozwojowe stadło w liczbie sztuk dwóch, to widać był taki przelotny flirt albo teściowa z wizytą).

Święta święta, majtki na tyłek i do roboty. Trzeba się zabrać za te krety na poważnie, bo się tak rozbestwiły, że chyba nam budują podziemny garaż. Trzypiętrowy. Wczoraj w Castoramie N. zgarnął z półki czarną butelkę z namalowanym sympatycznym krecikiem, który leży na trawniku i wygląda na lekko oszołomionego – czyli dokładnie to, o co nam chodzi. W kolejce do kasy przeczytałam nalepkę na odwrocie. “SUBSTANCJA CZYNNA: OLEJEK LAWENDOWY”.

Z jednej strony, trochę się uśmiałam – domestosa zignorowały, a niby ma je olejek lawendowy przepędzić? I co, może jeszcze pójdę je popryskać moim Hermesem na nadgarsteczkach na do widzenia? Chociaż… Ile razy miałam ochotę wydrapać sobie oczy i urwać nos, kiedy los mnie rzucił w pobliże (albo i nie pobliże, to jest najgorsze) pani, która nigdy nie słyszała o tym, że perfumy się nosi tak, żeby ich zapach był wyczuwalny najwyżej na odległość wyciągniętej ręki. A może, a nuż?… Ale karbid też kupiliśmy. Będzie się działo. (Kret po hiszpańsku nazywa się “topo”).

Kupiliśmy banany z Kostaryki. Dziwne. Trochę krótsze, wcale nie mączyste, ale okropnie słodkie. Jednak najbardziej mi smakują kanaryjskie platany. A już naj, naj, najbardziej to kanapka z sobrasadą (i kaszanka z Leon).

PS. Któryś sąsiad w okolicy ma nowego psa. A nowy pies fantastycznie szczeka – brzmi tak, jakby sześcioletnie dziecko ktoś jednocześnie rozdzierał na pół i przypalał gorącym prętem. Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam, zanim wezmę widelec i pójdę zaproponować zwierzątku tracheotomię.

No więc.

(Mam zdrętwiały cały tyłek, muszę chwilę pomyśleć) (ciekawe, czy od myślenia mi oddrętwieje?).

No więc pierwszy raz w życiu wyjechałam z domu na święta. Ha. Do wyboru miałam – zwariować, więc wybraliśmy opcję wyjazd. Do Świnoujścia.

Oczywiście, na wyjeździe szliśmy ze święconką, aż taka wyzwolona nie jestem. Zatem z domu jechał koszyczek z oprzyrządowaniem, serwetką, barankiem oraz jajka (a wiadomo, jakie wy tam macie jajka na północnym zachodzie?) (oraz półmetrowy sękacz, żeby nie było smutno). W sobotę od bladego świtu jajka się ugotowało, umaiło bukszpanem i jazda, do kościoła. A tu tak zwany świąteczny zonk! ŚWIĘCĄ OD DZIESIĄTEJ!

Nie wiem, jak u kogo, ale u nas przed święceniem nic się nie je, to raz. Dwa – trzeba znać mojego męża, żeby wiedzieć, jak u niego wygląda “NIC SIĘ NIE JE”. Wściekły diabeł tasmański to mało przy moim małżonku w wersji GŁODNY. Zatem może się walić i palić, a my zwykle byliśmy z koszyczkiem na najpierwszej możliwej zmianie, żeby się dobrać do tej kiełbasy z ćwikłą. A tu – OD DZIESIĄTEJ!

Jakoś do tej dziesiątej wytrzymaliśmy, łaska Boska i skrzypce. Druga dziwna rzecz – nie było stołu do postawienia koszyczków! Każdy sobie siedział w ławce i trzymał na kolanach swój, zwykle malutki. Nasz był chyba największy w całym kościele, chociaż u nas, na Mazowszu, to jest wielkość średnia, że nie powiem – skromna. U nas przez to stawianie na wspólnym stole każdy targa w koszu do poświęcenia dwutygodniową dietę całej rodziny, umajoną pieczoną gęsią i dynią Hokkaido, żeby wszyscy widzieli. W jednym koszyku mieli kiedyś nawet litrową butelkę cocacoli. Tak że proszę, jakie mi niechcący wyszło studium socjologiczne. Wpływ obyczajów poświętniczych na wielkość i zawartość koszyczka.

Ale później było już bardzo, ale to bardzo w porządku. Zamiast siedzieć za stołem albo w samochodzie – spacerowaliśmy. To jest jedyna forma ruchu, jaką lubię. A już spacer plażą – nie ma nic, ale to nic przyjemniejszego. Trochę wiało nad morzem i jednak trzeba było tę ciepłą kurtkę mieć, ale i tak było wspaaaniale. W dodatku – wszystkie lokale na promenadzie jechały na pełnej… wroć… były czynne  we wszystkie dni, więc jak normalny europejczyk człowiek wytarmoszony morskim wiatrem mógł sobie usiąść na kieliszek wina (i jedną rurę z bitą, przyznam się, tym razem odpuściłam sobie gofra, ale rura mnie złamała i musiałam jedną zeżreć). I wzięliśmy bezpłatny numer gazetki “Świnoujście”, w którym napisali, że pirania Kasia ma nowe akwarium (w Muzeum Rybactwa). Kasia waży osiem kilogramów, najchętniej jada serca wołowe, ale nie pogardzi bananem i jabłuszkiem. No.

Daję wyjazdowi jakieś 96 punktów na 100, a byłoby 100, gdyby ksiądz wcześniej wstawał (przepraszam, ale miejscowe panie w eleganckich żakietach i z trwałą ondulacją też odchodziły od drzwi kościoła z komentarzem “Jak to tak, od dziesiątej żeby święcić!”, więc chyba jakaś nowa moda).

A promowy na Karsiborze dziś miał trudny poranek, chyba go jeszcze okowita trzymała czy co, bo do doku nie mógł trafić, prom się odbijał o te opony przy brzegu cóś ze cztery razy, zanim w końcu zacumował.

Wracamy, A TU na bocianim gnieździe w Wiskitkach (na cmentarzu, przy zjeździe z autostrady) – trzy bociany. TRZY BOCIANY! Ładne rzeczy, na chwilę człowiek z domu wyjedzie i już sodoma z gomorą się pleni!…

PS. Zapomniałam nadmienić, że wieczorami oglądaliśmy porucznika Borewicza. Hanki chłopak nam pożyczył. N. się wyraźnie ożywia na scenach pościgów samochodowych (gównie polonezy i duże fiaty), a także scenach z lokali nocnych. Teraz kobiety już się tak pięknie nie ubierają do lokalu, jak wtedy, ech.

A jak mąż mówi do żony na przemian “Malwinka” i “Sebulba”, to o czym to świadczy, Drogi Pamiętniku?

„Pijani jechali furmanką przez miasto. Wieźli kradzione drewno” – znaczy się porządni ludzie, żeby ukraść drewno, musieli się upić, bo na trzeźwo mieli opory. Poza tym, jak jechali furmanką, a koń był trzeźwy, to wszystko w porządku.

Która mnie tu kazała oglądać „Utopię”? Skończę w domu wariatów przez was. Oglądam! Bardzo porąbany serial, ale dobry.

Co do kryminałów – nie czytam, bo nie mogę już, po prostu nie mogę, po iluś-tam przeczytanych każdy następny jest taki sam, naprawdę. Zastanawiałam się, czy by nie wejść w Dorothy Sayers – wiktoriański kryminał to mogłoby być TO, ale mało jest przetłumaczone, a diabli wią, jak u mnie z wiktoriańską angielszczyzną. Więc na razie zamówiłam nowe powieści o Tudorach Philippy Gregory, o kolejnych po Annie Boleyn żonach Wesołego Heńka oraz o Marysi Stuart, zwanej Krwawą (i podobno nie chodziło o sok pomidorowy). Czekając na paczkę z Tudorami, wyciągnęłam stare powieści Ann Tyler i się delektuję. O trupach będzie dopiero, jak dostanę tę książkę o wyprawie Diatłowa i infradźwiękach (tak, zamówiłam -uprzedzałam, że jestem miękka cebula w tych kwestiach).

I odkryłam pyszne chrupki, okrągłe i niby o smaku pomidorków cherry. Pomidorków my ass, ale dwie paczki już wciągnęłam. W końcu nie po to schudłam, żeby nie obżerać się chrupkami, prawda? No i poziom E w organizmie też trzeba czymś uzupełniać.

 * – taki żarcik.

Mój pies po fryzjerze jest małym hipopotamkiem o fakturze najbardziej miękkiego i delikatnego aksamitu świata. Tak, wiem, jamnik nie powinien przypominać figurą hipopotama. Nawet bardzo małego hipopotama.

Taki piękny dzień się zapowiada, a N. wyciągnął z zamrażalnika wielki kawał mięsa nie wiadomo jakiego i niby ja mam z tego zrobić obiad. On najpierw kupuje straszne ilości mięsa, później to zamrażamy, a jeszcze później nie mam miejsca w zamrażarce i mówię mu, żeby coś z tego w końcu odmroził. No to odmroził i ja się teraz TEGO boję. Zamrażarki powinny być ZAKAZANE. Czy jest na sali ktoś, kto umie się posługiwać zamrażarką w sposób odpowiedzialny? Bo moja trochę robi za wehikuł czasu: wsadzam tam różne kawałki mięsa i ekspediuję w przyszłość (jak Walta Disneya). Bardzo rzadko coś wyjmujemy, najczęściej jest to lód na imprezie lub coś, co wypadło przy otwieraniu i uderzyło mnie boleśnie w oczodół. Reszta leży i czeka na rozwój medycyny. A ja czekam na oświecenie, co z tym ścierwem teraz zrobić (może homara thermidor?).

Nienawidzę mojej słabej woli, złamałam się i kupiłam w Zarze sandały. A tak mi dobrze szło, obraziłam się na nich za spodnie (nogawki każdych spodni się za mną ciągnęły pół metra! Dla kogo oni to szyją? Byłam w Hiszpanii i nie zauważyłam jakiegoś nagłego wysypu ludzi -żyraf, więc o co chodzi?). Sandały są z frędzlami, a ja mam słabość do butów z grzywką. Ale oprócz sandałów już nic, naprawdę. Nawet szaliczka.

Detektywa wreszcie skończyłam – tak ze trzy, cztery odcinki ze środka można by całkowicie wywalić, bez szkody dla całego sezonu (będzie następny?). Bardzo się pięknie poszarpali z mordercą na końcu i trochę nie wierzę, że można pozszywać do kupy kolesia, który tyle razy został dźgnięty nożem (po samą rękojeść!). W dodatku sam sobie ten nóż wyciągał z klatki piersiowej, a jak wiemy z seriali medycznych, nie wolno wyciągać noża, bo wtedy krwotok i pacjent podąża w stronę jasnego światła. No ale ja jestem fatalistką i np. utrzymuję, że Sandra Bullock na końcu Grawitacji umiera (halo? JEZIORO? astronauta po lądowaniu wychodzi na brzeg jeziora?).

A zresztą, detektyw srektyw – półmetrowy kawał mrożonego mięcha niewiadomego pochodzenia, to jest dopiero horror.

Skończyłam L-Word. Ale mnie te baby wymęczyły!… Tej małej z grzywką nie cierpiałam od pierwszej chwili, ale to, co ona wyprawiała na koniec, to naprawdę, naprawdę ludzkie pojęcie przechodziło przez most na rzece Kwai (tak na marginesie, gdzie jest rzeka Kwaja?). Gdyby one jej nie zatłukły, to ja bym to zrobiła – drewnianym młotkiem do kotletów i lutownicą. Aha, i dopiero tak gdzieś ze trzy odcinki od końca zorientowałam się, że ta piękna od dzieł sztuki to jest dziewczyna z Flashdance. Brawa, confetti, czapeczki w gwiazdeczki, siekierka i mini fala meksykańska na moją cześć.

N. zalatany, zaganiany, że nawet się go mało czepiam, bo jakoś nie mam serca, jak wraca taki zmordowany. Chyba, że wraca ŚMIERDZĄC CYGARAMI. Wtedy owszem. I on jest bardzo zdziwiony, kiedy się na niego drę, że PALIŁ! Skąd ja o tym wiem? Noooo, naprawdę, potrzeba całego laboratorium FBI, żeby to stwierdzić. Oni, ci cygaropalacze, nie zdają sobie sprawy, jaki to dla niepalącej osoby jest SMRÓD. Podobny aromat się roznosił, kiedy moje kochane jamniki przynosiły do domu jakąś wronę albo innego ptaszka, co zdechł parę tygodni wcześniej, a one go zakopały, żeby sobie dojrzał. No to te ich cygara tak samo śmierdzą, mało tego – palacz też nimi śmierdzi nawet po prysznicu i umyciu zębów. Ręce mi opadają i już nie wiem, jak go opierdalać, żeby COŚ DOTARŁO. Może też zacznę uprawiać jakieś śmierdzące hobby, tylko jakie? (Noszenie w torebce paczki  surowych flaków wołowych?)

A łazik na Marsie sfotografował światło. Obudziliśmy Ich!