Barbarella

Mary Roach świetna. W dodatku część materiałów do pracy zbierała w Wageningen, dokąd kiedyś jeździłam na bardzo dekadenckie konferencje i seminaria unijne, były płonące torty lodowe i tańce do białego rana (oraz, oczywiście, O CZY WIŚ CIE, bardzo merytoryczne i wyczerpujące sesje naukowe, hm, hm, ekhm).

N. się zawziął i produkuje meble. W tym celu nawiązał kontakt ze stolarzem, wyśmienitym fachowcem, artystą wręcz, który ma jedną cechę charakterystyczną – rzadko trzeźwieje. Świetnie się zna na drewnie, nie sprzeda deski ot tak, trzeba mu odpowiedzieć na serię szczegółowych pytań (“Po co to panu? Co pan z tego będzie robił? O nie, to ja panu nie sprzedam dębu, tylko topolę”). Wszystko pięknie, tylko N. co chwilę wpada do domu “Szykuj plaster. Mały. Dłuto”. Za chwilę “Duży plaster. Hebel” i ja się trochę martwię. Oczywiście, bez palców też go będę kochać tak samo, ale czasem jednak palce się przydają. Że nie wspomnę, że w niedzielę muszę go pilnować, bo za grosz nie ma wyczucia i tu odświętnie odziani, wykrochmaleni sąsiedzi kroczą do kościoła, a on ze swoją piłą na całą wieś ZZZZZZZZZZZZ! ZZZZZZZZZZ! Uzgodniliśmy, że w czerwone dni w kalendarzu (oraz wtedy, kiedy ŻONA TAK MÓWI) tylko unplugged. (Czy on co pół roku musi, ale to MUSI mieć nową pasję, Drogi Pamiętniczku?).

Zalęgły się nam dwa wielkie, niebieskoszare gołębie, w ogóle się nas nie boją, a nawet mają w dupie i są obrażone, kiedy wychodzimy na taras i IM PRZESZKADZAMY, bo one są u siebie. N. zaczął napomykać, że w Hiszpanii się na takie gołębie poluje (a nawet kilka razy się oblizał). U Ćwierczakiewiczowej w razie czego chyba jest przepis na rosół z gołębia?… Zresztą – o wielka mi filozofia, największy kłopot będzie ze skubaniem (depilator?). Krety, bezczelne gołębie, a zaraz się zacznie sezon na robale. Ach, ta nasza cudowna, delikatna i wrażliwa przyroda.

Strasznie mnie bolą wszystke żebra, wczoraj Zebra zrobiła bardzo dobrego tatara oraz deser z lodów i gorących bananów. Pół nocy spędziłam na wsłuchiwaniu się w dyskusję bananów z wołowiną w moim żołądku i ten. Herbatka z bardzo małym sucharkiem dziś. I jutro.

Pięć nowych kopców wczoraj przybyło (5). Nie wiem. Bruzdy w mózgu mi się pogłębiają, jak patrzę na ten trawnik. Mam ochotę wyciągnąć tego małego pracowitego skurwysyna spod ziemi za tylne nóżki i zlać go po tyłku klapką na muchy. Ciekawe, czy ktoś kiedyś emigrował przez kreta.

A propos tej diety w komentarzach, to ja jestem bardzo za, bo lubię jeść osobno. W ogóle nie przepadam za potrawami, w których jest zmieszanych dużo składników, dlatego tak lubię tapas. Bezboleśnie mogę wejść w takie jedzenie – z jednym wyjątkiem: kanapka z jajkiem. Lub pastą jajeczną. Mogę nawet wyeliminować mięso (aż dziw, jaka się ostatnio mało umięsowiona zrobiłam), ale nie kanapki z jajkiem. Jajko z pieczywem musi zostać ( i pomidorek z pieczywem też, ale to chyba wolno). A łeb przestał boleć sam z siebie – po prostu pogoda się ustaliła, taka jestem pogodynka na stare lata. Może zacznę wróżyć w miejscowościach uzdrowiskowych?

Przyszła Mary Roach, więc chwilowo mogę być nieobecna duchem*.

*A propos: szukając historii o duchach na forum Kafeteria, znalazłam jeden wątek o nieodpowiedzialnych mężach, którzy obrażają się z dziwnych powodów. Mąż jednej pani obraził się, kiedy dziecko miało wieczorem temperaturę i ta pani powiedziała, ze jak za godzinę mu nie spadnie, to jadą na pogotowie. Pan mąż obraził się wówczas, wyszedł z domu, trzasnął drzwiami i wrócił dopiero rano. Szczerze powiem, że łatwiej mi uwierzyć w duchy, niż że taki typ ma ludzkie DNA. Skąd się toto bierze?…

Ooo, jaka piękna wiosnaaaa! Żeby mnie jeszcze tak łeb nie bolał DZIEŃ W DZIEŃ, to już by było całkiem fantastycznie; przecież nie mogę w kółko żreć solpadeiny, bo wypali mi dziurę w żołądku i napoje i pożywienie będą wyciekać i plamić śliczny cfeterek z Mango (rozwleczony i postrzępiony na brzegach, najbardziej takie lubię).

Nie ma chętnego do sikania na kreta. Trwa zimna wojna.

PS. Czy taki ból głowy świadczy o tym, że w mózgu mam gniazdo pasożytów zwiniętych w kłębek wielkości piłki bejzbolowej? Czy w związku z tym mogę się bezkarnie zachowywać nieracjonalnie i kogoś zabić np. szpadlem?

Informuję, że mamy krety odporne na domestos. Pół ogródka zaminowane domestosem, a codziennie rano witają nas nowe, świeżutkie, pulchniutkie kopce. Nie wiem, co teraz. (Napalm? Dom na Fuerteventurze?). Może napcham sobie do gęby bandaża, zadzwonię do CBŚ i poinformuję, że odkryłam przemyt heroiny w kretach, a główny kanał przerzutowy idzie przez ogródek… i tu adres. Ile heroiny wejdzie do jednego kreta, hipotetycznie? Czytałam gdzieś kiedyś, że z jednej pani wyjęli na lotnisku cztery i pół kilograma.

Nowa książka Mary Roach wyszła! A ja taka nieuczesana. Chociaż w sumie to całe życie jestem nieuczesana, oprócz mojego ślubu, ale wtedy to trwało dwie i pół godziny, poszły trzy puszki lakieru i stanowiłam chodzące zagrożenie pożarowe. Oczywiście, bardzo podziwiam kobiety, które umieją się uczesać we fryzurę. A przepraszam! Jeszcze na komunię miałam tak zwane anglezy, koleżanki mi to ostatnio wypomniały podczas wieczorka towarzyskiego. Czyli dwa razy byłam uczesana. To idę zamówić.

Mam migrenę z taka aurą, że to już właściwie jest aureola. (To znaczy, migrenę to ma królowa Anglii, a mnie… itd.).

Miałam się zagłębiać w szczegóły sandałków z tzw. ankle cuff, bo widzę, że modne w tym roku, a mnie póki co jest dobrze z takim paskiem dookoła kostki, przynajmniej jeszcze kostka mi została z dawnych lat, no ale chyba musimy to odłożyć, bo buty sprzedają zazwyczaj w kompletach po dwie sztuki, a ja widzę pięć.

A z głupich dowcipów ostatnio to:

– Panie doktorze, wszyscy się dziwią na mój widok.

– A kto to do nas przyszedł???

O, teraz dobrze. Nie lubię esktremów, więc teraz jak pada, jest w porządku. Uczciwa wiosna, a nie jakieś tam… zrywy temperaturowe nikomu niepotrzebne. A w ogóle jest mi dziwnie, bo ta zima tak minęła nie wiadomo kiedy, nie zdążyła człowiekowi dokopać i PRAWIE miło ją wspominam. Prawie. Jak się wspomina zimy z rozrzewnieniem, jak Magda Umer w tej piosence, to świadczy to o tym, że człowiek jest sta… NIE, OCZYWIŚCIE ŻE NIE, fuj, tfu. Co ja gadam!

Obejrzałam “Wstręt” i Gatsby’ego. “Wstręt” bardzo w moich klimatach, Catherine taka ładna (zapamiętać: przerzucić się na czarno-białe zdjęcia) i całkowicie ją rozumiem. Też bym lekko odjechała, gdyby mi kazali mieszkać z obdartym ze skóry królikiem na talerzu w salonie. Zresztą gdziekolwiek, niekoniecznie w salonie.

Natomiast Gatsby… W Gatsbym nie pasuje mi Gatsby. Nawet Carey Mulligan kupiłam, ale Leonarda – nie. Ta różowa, lekko spuchnięta blond gąbka ma być Gatsbym?… Prooooszę, ja się kochałam w Gatsbym! Pan Spiderman jest całkowicie zrobiony na Ewana MacGregora z “Moulin Rouge”, są identyczni. Mimo całego kolorowego rozmachu, trochę jednak zostaje niedosyt – za mało jest klimatu tych szalonych lat dwudziestych, które za chwilę zeżre Wielki Kryzys. Jak w tym kawale o imprezie na Księżycu – niby wszystko było, alkohol, prochy, dziwki, ale zabawa się nie udała… bo nie było atmosfery. Tu podobnie. W ogóle spodziewałam się czegoś bardziej w klimacie “Romeo i Julii”, bo Gatsby to jest dość okrutne opowiadanie. Podsumowując: można popatrzeć bez nijakiej przykrości, ale dla mnie – najwyżej trzeci film pana Baza, po obu wymienionych.

A w temacie “Żony idealnej” to chwilowo nic nie powiem, bo cały czas mi oko lata.

Z uwagi na obrzydliwie ładną pogodę, zabrałam wczoraj Szczypawkę na spacer. Poszłyśmy odwiedzić Zebrę – trochę miałam obawy, bo te Zebry koty, no ale przecież pies na smyczy, w domu są drzwi, które można zamknąć – idziemy. Pogoda piękna, samochody pędzą jak wściekłe, wójt mógłby mieszkańcom zbudować jakiś chodniczek, skoro już wywalił księdzu kilkukilometrową, luksusową asfaltową drogę od kościoła do cmentarza (cmentarz za wsią w totalnym polu) z podwójnymi chodnikami po każdej stronie, no ale idziemy. Na miejscu mała konfrontacja – koty na tarasie, Fuga też, wszystkie cztery zwierzaki kiwnęły sobie głową na przywitanie, napiły się z jednej miski i psy pobiegły do psiego Disneylandu, za który chwilowo robi sterta desek pod płotem. Szczypawka – kompletne dezinteresmą, jeśli chodzi o koty. Trąciła nosem i poszła sobie.

Siedzimy z Zebrą na tarasie i z podziwu nie możemy wyjść. Taki zajadły pogromca kotów I NIC? A my takie wizje kociej apokalipsy snułyśmy, a tu proszę, można spokojnie robić imprezki w jednym lokalu z całym towarzystwem, skoro się tak dogadują, a raczej ignorują, no zupełnie się tego nie spodziewałyśmy. Słońce świeci, ptaszęta świergolą, psy wspinają się na deski, puszczamy bańki, a szwagier uczy swą córkę pić rozchodniaczki z nakrętki od butelki z wodą – po prostu sielanka. Jest uroczo, jak w tych horrorach, zanim z piwnicy wyjdzie pan z nożem albo z laboratorium wymknie się stuprocentowo letalny wirus grypy.

I NAGLE spod desek wyłania się mała kudłata główka z podejrzanie błyszczącymi oczami. Coś jej zatrybiło – “Koty? Koty? Aaaaa, KOTY!”. Nie wiemy, czy któryś kot się najeżył, czy prychnął, w każdym razie – zdetonował ukryty ładunek i POSZŁOOOOOO! Bonanzaaaaaa! Mały włochaty pocisk do kotów, koty w powietrzu! Zdarta trawa i obłok kurzu! Za chwilę jeden kot siedzi na lodówce i na zmianę syczy i jodłuje, drugi (Janusz, który jest straszną jałopą) trochę nie wie, o co chodzi, ale za chwilę się dowiedział, jak go Szczypawka zapędziła w kąt i po przyjacielsku zaproponowała obdarcie dupy z futra i urwanie ogona. W tym momencie poczułam, że chyba powinnyśmy zakończyć wizytę, bo tak mnie uczyli na protokole dyplomatycznym (gdy nasz pies zaczyna obdzierać z futra koty gospodarza – czas się pożegnać). I jak głupia byłam, tak jestem – dlaczego nie rzuciła się na te koty od razu? O co chodziło? Może coś jej powiedziały złośliwego, jak to koty. W każdym razie, wizję zbiorowej imprezki musimy z Zebrą chwilowo odłożyć.

A papużka…

W sklepie zoologicznym siedziała sobie w dużej klatce mała, samotna papużka i jakoś tak wyrwało mi się spod serca, bo ja jestem empatyczna (cokolwiek by nie mówił mój mąż), że ta papużka chyba nie jest zbyt szczęśliwa. Na co właścicielka sklepu:

– Proszę pani! Ona jest szczęśliwa! TERAZ jest szczęśliwa, jak została sama! Wpuszczaliśmy jej towarzystwo – wszystkich zatłukła! Samca zagryzła, koleżanki zagryzła, nie uspokoi się, dopóki nie zostanie w klatce sama z lusterkiem! I dopiero wtedy jest szczęśliwa!

Na co N:

– TO ZUPEŁNIE, JAK MOJA ŻONA!

Co jest oczywiście pomówieniem oraz potwarzą – owszem, lubię być sama, ale nikogo jeszcze nie zagryzłam. No, czasem wyrzucam niektórych gości, jak za długo siedzą albo są nudni. Ale zagryźć? Nigdy! No i nie lubię się w lustrach przeglądać.

A i tak mówi do mnie od wczoraj “papużko”. I taki to u nas początek wiosny.

Dogodziłam sobie tymi flamingami w stopniu znacznym. W opisie było, ze „ozdoba do doniczki lub na trawnik”, cena niewysoka, zamówiłam pięć i przyszło pudło wielkości PIANINA. Lekko zbladłam. Ta doniczka mnie zmyliła! Chyba każdy myśląc „doniczka” ma przed oczami… no nie wiem, fiołek alpejski? A te flamingi mogą być do doniczki, owszem – takiej z PALMĄ albo BAOBABEM. Jedna sztuka flaminga jest wielkości kury w kolorze bardzo wściekle różowym. Zapowiada się nadzwyczaj usłane flamingami lato (Matko Boska, myślałam, że je przycupnę w kątku pod jałowcem i że one są wielkości ozdoby na długopis!…).

Kilka dni temu trafiłam na ten oto filmik i prawie się popłakałam z tęsknoty:

Bardzo dobry instruktaż, z tym, że:

– na Mercado san Miguel nie jest tanio – klimatycznie, ogromny wybór, ale nie jakoś szczególnie tanio;

– po co psuć dobre kalmary, wpychając je w bułę?

– te churros z czekoladą wysadziły mi wątrobę w powietrze, oraz

– koleś, o co ci chodzi z tym misiem?…

Ale piękny początek wiosny. Aż się nieswojo czuję, bo normalnie nie ma się do czego przypierdolić.

Czy dziś jakiś Światowy Dzień Bez Kierunkowskazu i Niepatrzenia na Światła jest? Bo straszne rzeczy się na drodze działy od rana, chociaż w sumie najbardziej to w Żyrardowie, a wiadomo, ze w Żyrardowie nikt nie używa kierunkowskazów NIGDY, bo się zużywają. A przecież każdy jest u siebie i wie, dokąd jedzie, to po co ma włączać. A czerwone światło to tylko taki symbol umowny, jak się człowiekowi spieszy, to wszak jest ważniejszy od jakiegoś tam światła.

W nawiązaniu do komentarzy pod poprzednim wpisem, to:

– kopytka z żółtych ziemniaków wyszły pyszne i bardzo łatwo się zagniotły – nie wiem, dlaczego u mnie w domu ziemniak musiał być biały, babcia się zawsze krzywiła, że ktoś tam na targu jej sprzedał ziemniaki, co nie były śnieżnobiałe jak puch, a tu się okazuje, że te żółte nawet lepsze! Nic już nie wiem, okazuje się, że w kwestii odmian ziemniaka jestem lajkonikiem;

– pomysł z domestosem na kreta – N. się bardzo zainteresował, a ja się martwię, czy po wpuszczeniu tego do gleby nie uschną roślinki? Bo to jest jednak dość skoncentrowana chemia przecież;

– karmel mi się owszem przypalił, bo gotowałam go pierwszy raz i nie wzięłam poprawki na to, że on ma dużą bezwładność – jest tak gorący, że zdjęty z ognia dalej się gotuje. Coś w stylu „masło jest gotowe mniej więcej na minutę przedtem, nim zacznie tak wyglądać”. Ale teraz już się nie boję karmelu i jeszcze mu pokażę! (Co nie zmienia faktu, że w życiu nie umiałabym się karmelem depilować, bo on albo ma tysiąc stopni, albo jest twardy, halo?);

– śpioszki w żyrafki nosiła nieodżałowanej pamięci Calineczka, po tym, jak nieodżałowanej pamięci Melania odpruła jej skórę z połowy brzucha (poszło o kiełbasę) i trzeba było ten srebrny brzuch ze szwami czymś zasłonić. Próbowaliśmy wsadzać psa w obcięte nogawki od piżam, ale wycinanie dziur na łapy i ogon było dość trudne, śpioszki z lumpeksu okazały się najlepszym rozwiązaniem. A że przechodnie się przewracali na widok jamnika w żyrafy, to już ich problem;

– ptaki ogólnie nie maja zbyt pięknych czy myślących oczu, może z wyjątkiem sów (a sowy nie są tym, czym się wydają – i koło się zamyka).

A propos wątków z forum, to czytałam, że jednej pani teściowa mówi, że księża noszą kolczatki.

PS. Może przestałam się bać karmelu, ale nadal bardzo, bardzo się boję ciasta drożdżowego.