Barbarella

Drogi Pamiętniczku, u mnie totalnie nic nowego. Pies i rachunki.

Psu aktualnie raz dziennie przyżegam ziarninę. Jak usłyszałam u weterynarza, że mam przyżegać, to mało nie omdlałam na podłogę z hukiem. No przepraszam, ale mi się „przyżegać” kojarzy zdecydowanie brutalnie – z rozgrzanym pogrzebaczem albo lutownicą i miałam wizję przysmażania psa palnikiem do karmelizowania cukru. Raz dziennie. Jak już przestało mi we łbie dzwonić i powróciłam do świata żywych, to się okazało, że przyżegać mam gazikiem nasączonym jakimś medykamentem. To czerwone mięsko z rany robi się od tego smutno – szare i suche, jak schab na patelni – nic przyjemnego, ale jednak lepsze od przypalania pogrzebaczem. Pies znosi to wszystko ze stoickim spokojem, je jak niedźwiedź, skacze jak frank, a w nocy się niepostrzeżenie wyplątuje się z chirurgicznego ubranka jak Houdini.

Drugi sezon „Broadchurch” jest, w dodatku z Charlotte Rampling. Mniam.

No i właśnie tak wygląda zima w Galicji. Dziesięć stopni, huraganik i deszcz, nad oceanem do deszczu dochodzi jeszcze rozpylona wiatrem morska woda (i czasem kraby). Z tym, że u nich jednak pada więcej. W Galicji dopiero zobaczyłam co to znaczy, jak deszcz pada ze wszystkich stron. A i tak dziewczyny popylają w taką pogodę w balerinach na gołe nogi i w mieszkaniach nie ma ogrzewania.

Mam pierwsze postanowienie noworoczne: w tym roku wreszcie kupię i przeczytam “Rats, Lice and History”, bo tak się do tej książki zabieram, jak sójka za morze. Z opisu wynika, że jest to “Intriguingly fascinating and entertaining reading for anyone who is interested in how society copes with catastrophe and pain”. A wiadomo, że czytanie o katastrofach to mój konik (garbusek). Naprawdę dziwna była Abby z Ostrego Dyżuru, że nie chciała iść na randkę z Dubenko, kiedy on jej podarował na Gwiazdkę taką piękną książkę.

Teraz czytam “Kruchy dom duszy” Thorwalda i zaprawdę, zaprawdę jest to urocza lektura. Zwłaszcza początki operacji neurochirurgicznych, kiedy to dłubali w mózgu czym się dało, czasem drewnianą szpatułką, czasem  palcami nie do końca umytymi (nie każdy lekarz był zwolennikiem antyseptyki – zupełnie jak dziś). I czasem pacjent przeżył, choć zwykle notatki z takich operacji kończyły się na “Pacjenta żywego odniesiono na łóżko” – bez żadnej kontynuacji, ile czasu pacjent w stanie żywym na tym łóżku spędził (może jakieś pięć minut) i czy kiedykolwiek się z niego podniósł. Skandynawskie kryminały przy tym to Reksio.

W tle męczę “Przebudzenie” Kinga i nie wiem o co chodzi, czy to przez okoliczności, bo zaczęłam czytać przy poszarpanym psie, nie mogłam się skupić i wszystko mi natychmiast wylatywało z głowy. Ale odnoszę wrażenie, że jak na Kinga, niewiele się dzieje (a jestem na 400 stronie) i że jakieś to wymęczone. A może bohater wyjątkowo mi nie leży – uprzejmy i dobrze wychowany heroinista z wielodzietnej kochającej się rodziny, no zaraz się porzygam. Nie chcę się czepiać, ale trochę ciągnie flaka.

Dobra, bo czas ugotować psu risotto (pod groźbą kar cielesnych muszę wydłubywać pora z mrożonej włoszczyzny, bo ona nie lubi – zje, bo jest super grzeczna, ale marszczy swój śliczny nosek i N. mi każe usuwać zielone piórka co do centa). Jak sobie zaraz nie przygarnę czegoś na pocieszenie w Mango, to chyba zwariuję.

Od Nowego Roku pralka mi chodzi po łazience. Do tej pory stała w miejscu i nagle ruszyła zwiedzać. Nie wiem, co ma na myśli – może się wybiera na dół, do pieca, może kupiła tanie bilety lotnicze przez internet albo naoglądała się Disneya o uciekających tosterach. A może ona chodzi jak ta figurka w kościele w Jeżowie, co jak dojdzie dokądśtam, to ma być koniec świata?… Na razie obserwuję zjawisko, dopóki pierze i nikomu nie dzieje się krzywda, niech sobie chodzi. Raz na kilka prań odprowadzam ją na miejsce pod ścianą i już.

Znalazłam nowe wyzwanie intelektualne w postaci kładzenia rur na fejsbuku, zaniedbałam nawet spadające koty i kurczaki, tylko te rury kładę i nie mogę się oderwać. Pierwszego dnia machnęłam dziewięćdziesiąt siedem plansz i N. musiał mnie odczepiać od laptopa po jednym palcu, zupełnie jak ten nazista Indianę Jonesa, co wisiał na lufie czołgu. Rury mnie całkowicie pochłonęły i chyba minęłam się w życiu z powołaniem, powinnam bowiem była zostać hydraulikiem. Nie dość, że niezdrowo mnie podnieca udrażnianie zlewów i umywalek granulkami i żelem, to jeszcze teraz to. Może jeszcze nie jest dla mnie za późno?… Może się przekwalifikuję, kupię sobie torbę i klucz francuski, kufajkę, beretkę oraz spodnie obowiązkowo odsłaniające w przykucu połowę dupy i rozpocznę nowe życie?

Z gatunku „a myślałam, że nic mnie już nie zdziwi” – na Taiwanie można iść do restauracji, która się nazywa Modern Toilet Restaurant. Zamiast krzesełek siedzi się na sedesach (przykrytych różnokolorowymi deskami), a jedzenie dostaje w ślicznych miniaturkach muszli klozetowej. Ciekawe, czy pozwalają tam przewijać niemowlęta przy stolikach.

PS. W tej restauracji dają lody czekoladowe w kształcie kupy w malutkich pisuarkach!… AAAAA!….

Jest taka akcja, że pies przyjechał do biura. Razem z budą (zwaną Grotą Łokietka). Trochę jest grzeczna, a trochę się drze, w każdym razie – żywa i dziarska w swoim żółtym ubranku. Za to ja owszem niewyspana i wymięta. Na nic przepiękne cienie Urban Decay, wyglądam jak małpi tyłek. O. Taki początek roku. To zjem pączka wiedeńskiego na pocieszenie.

No i się zrastamy. Zastrzyki robi Zebra, bez której nie wiem, co bym zrobiła, opatrunki robimy na spółę (mój mąż wtedy wychodzi z domu, więc dostał zaszczytny tytuł miękkiej fryty). Pies chodzi w golfie z białej gazy jak Słowacki albo młody Werter i generalnie już by sobie coś ukatrupił dla rozrywki, ale nierozrywkowi państwo pilnują i nie pozwalają z dziurą w szyi ganiać kotów po deskach.

Rok rozpoczęłam bardzo interesującą rozmową o larwach much plujek. Na protokole dyplomatycznym uczyli nas, żeby zawsze umieć dostosować small talk do okoliczności, a zatem skoro lecznica, puszczające szwy, martwica, to wydało mi się stosownym zagadnąć o tych larwach. No i się dowiedziałam MASY ciekawych rzeczy. Że tylko w serialach medycznych to tak uroczo wygląda, że przyjdzie sobie biały robaczek, zje martwą tkankę i będzie przepięknie. Tak naprawdę jest to podobno szalenie ohydny widok, jak powłażą w ranę i trzeba ją opracowywać. W całej lecznicy  tylko jeden pan weterynarz jest na tyle twardy, że bierze się za rany z muchami (za to podobno niestety nie jest w stanie dotknąć się do wrośniętego paznokietka, czyli każdy ma swoje słabości).

Plecy mnie bolą z nerwów i żałuję, że nie lubię wódki, bo bym zrobiła pół litra i padła nieprzytomna chociaż na pół dnia, a tak to co.

Jaka wielkość noża, hm. Myślę, że wystarczyłby mi nożyk do obierania owoców i mimo, że jestem leniem potężnego kalibru, to chwilowo spokojnie przerobiłabym nim wieloryba na gulasz.

Szczypawka wygląda jak piesek z “Frankenweenie” (kto oglądał? Ja od wypadku Sparky’ego do końca ryczałam, więc nie wiem, czy się liczy), ma codzienne wizyty na zastrzyle z antybiotyków i środków przeciwbólowych i teraz jeszcze mam jej to przemywać. Z przetoki się sączy, no po prostu “Ostry Dyżur” i turpizm pełną paszczęką. Przy czym ja się trzęsę, a psa interesuje głównie najlepsza wołowinka, którą pan zakupił i gotuje po kawalątku i ją karmi jak małego sępa (bo aha, nie wspomniałam, miała usuwane dwa wyłamane ząbki i było podejrzenie złamania żuchwy).

Ale jakby przyszli spryskać łazienkę i kuchnię luminolem, to byłoby jak w niezłym horrorze. Zaprawdę widok psa zamienionego w krwawy ochłapek i męża, który wygląda jakby wyjadał wnętrzności żywemu tygrysowi tygrysowi – bo nawet okulary miał we krwi i strzępach – to jest AKURAT TAKI widok, jaki każdy chce mieć pod powiekami na zakończenie roku. NES PA?… (Jego mać).

Drogi Pamiętniczku! Czy oszaleję?… (Ale kilogramów poświątecznych ubywa, że hej, bo kto tam ma czas i ochotę na jedzenie).

No to mamy Sylwestra – niezapomnianego. Mieliśmy jechać nad morze, ale wczoraj Szczypawkę pogryzł pies sąsiada. Wielki. Znały się od lat. Wczoraj cały dzień w lecznicy i pierwsza noc z małym, pozszywanym Frankenweenie (jak te czarne szwy jej sterczą!…). Naprawdę albo zaraz zwariuję, albo kogoś zabiję i wypatroszę.

Torebkę z biżuterią dostałam ja, a nie kochanka. Jej zawartość wskazywała na to, że od początku była przeznaczona dla mnie (a nie dla kochanki), ponieważ w środku był żółw. Duża, srebrna, ciężka zawieszko – broszka, trochę wiktoriańska, w kształcie żółwia z dużymi błyszczącymi kamieniami na skorupie. Uwielbiam takie cuda i kiedyś się zachwycałam tym żółwiem na wystawie biżuteryjnego i proszę, zapamiętał!… Wzruszyłam się. Tym bardziej, że książkę o Cayetanie też dostałam (w papierze Feliz Navidad, świeżutko z Madrytu).

(I sobie byłabym taka zachwycona moim mężem, po czym zaprosił mi gości na indyka na drugi dzień świąt – to jeszcze do przeżycia, bo i tak ktoś musiał tego indyka zjeść, a odkąd mam zmywarkę to jakoś mniej nienawidzę gości – i pyta się mnie “Czy ja mam wynieść te śmieci?”. Kubełek pod zlewem się przesypuje, a on pyta, czy ma wynieść. Nie, kochanie, zostaw, postawimy na środku salonu jak goście przyjdą, niech widzą, jakie się u nas rzeczy wyrzuca! Hej! Inni by wyjęli z kosza, wymyli i wystawili na Allegro, a my wyrzucamy! Naprawdę z tymi facetami to czasem trudno precyzyjnie określić, o co chodzi. W każdym razie są dziwni i niejednoznaczni).

Poza tym chwilowo jestem najzasobniejszym w kapustę gospodarstwem domowym na bardzo dużym obszarze. Gdyby nagle zamiast złotówki wprowadzono jako walutę kapustę (z grzybkami), to jestem lokalnym szejkiem (naftowym, nie mlecznym).

Zaczęło się od mamy Zebry.

– To ja ci przyniosę kapustę do tego indyka, bo tyle ugotowałam, kto to zje. A do obiadu się przyda.

– To przynieś – zgodziłam się.

To przyniosła.

Wchodzi babcia z wielkim mega słojem.

– Anusia, tu ci taką kapustkę przyniosłam. PYSZNA.

Czyli już jest nieźle, ale jeszcze teściowa przyjechała:

– No takiej kapusty jak moja to nie jedliście! – stwierdziła wręczając nam okrągły plastikowy pojemnik wielkości UFO.

W związku z czym mamy zapas na oko do marca. No i dobrze – kapusta jest zdrowa, smaczna, łatwo się przechowuje i przyrządza wyjmując ze słoika i nie zawracając dupy. I tego się trzymajmy.

I tak by było miło, to musiało, MUSIAŁO to białe gówno spaść i przywalić dziesięć stopni mrozu!…