Archiwum autora: Barbarella

“Cieżki jest żywot kataryniarza w poscie, kiedy mu papuge do wojska wezmą”
(by Leon Jerzy)

A z ciasteczek – to tylko i wylacznie holenderskie polslodkie z warstewka mlecznej czekolady…

Marks i Spencer wpadl na ciekawy pomysl. Umiescil na wystawie swoich klientow.

Czuję, że ten patent ma szanse się przyjac.

Niepokoi mnie natezenie makabry w moim zyciu w ciagu ostatnich kilku dni.

Zaczelo się osmego marca. Nigdy nie widzialam prawdziwych zwlok w worku na zywo, a tego dnia trafily mi się dwa takie przypadki. Jeden – naprzeciwko SGH, na przystanku tramwajowym w strone Centrum (czarny worek), drugi – na Katowickiej przy wyjezdzie z Raszyna (bialy worek).

Wczoraj – godzinna reanimacja Huberta Wagnera zakonczona niepowodzeniem POD MOIM OKNEM sluzbowym.

Naprawde – dziekuje bardzo za te reality show! Nie polecam przebywania w moim towarzystwie (slyszysz, Marcys, ryzykancie?). Bo jeśli wlaczylo się prawo serii, to może jeszcze potrwac.

Z tego wszystkiego rozbolaly mnie zle przeczucia.

Tak – to była wycieczka w czasie. Logicznie pomyslawszy, kiedy oglasza się przetarg na szkolenie i wygrywa oferta najtansza, to ta oferta nie jest najtansza, ponieważ szef firmy wlasnie przeszedl na buddyzm i wyzbywa się dobr doczesnych, prawda? Oferta jest najtansza, bo firmie udalo się znalezc betonowego dinozaura, w którym czas zatrzymal się w roku 1977 i ani kroku dalej.

Ja bawilam się WSPANIALE. Jakos nie uwlacza mojej godnosci chleb z dzemem na sniadanie, tym bardziej, ze pieczywo było pyszne, a duzo nie jadam, ale uwazam, ze nad herbata mogliby jeszcze popracowac. Podawali osobno zaczyn (esencje czy jak mu tam – no jodyne generalnie), a osobno – wrzatek w dzbanku. A POWINNI w JEDNYM dzbanku i to FIRMOWO POSLODZONA. Kolezanke X. skrzywdzila w dziecinstwie szynka, w zwiazku z czym ona się nad biedna wedlina strasznie znęcała. Zapytana, odpowiedziala, ze po pierwsze, mamy się od niej odczepic, bo się przesiadzie. Po drugie, nie lubi, jak jej zyly zgrzytaja w zebach, a po trzecie – zawsze chciala być chirurgiem plastycznym.

Odpowiednio do nastroju, wpadlysmy w nastroj kolonijny – szosta klasa podstawowki. Tylko fajniejszy, bo nie trzeba pic adwokata z butelki pod lozkiem, ze strachu przed “panią”, tylko normalnie można zastawic stol winkiem i piweczkiem. I nie trzeba biegac na papierosa do kibla – wrecz kibel był jedynym miejscem w pokoju, wolnym od dymu. W tak napredce zaimprowizowanej sympatycznej melinie prowadzilysmy dlugie i do glebi przejmujace rozmowy o zyciu z refrenem “bo faceci to są!” (czemu nie da się zaprzeczyc, bo przeciez SĄ!). Schiza kolonijna trwala także na sali wykladowej – zaczelysmy nawet pisac do siebie lisciki, zamiast pracowac w grupach, w zwiazku z czym na wezwanie “A TERAZ GRUPA PIATA” zmuszeni byliśmy oznajmic, ze niestety posel sprawozdawca nam się upil.

Wszyscy nas podejrzewali (CIEKAWE DLACZEGO! Przez te SPONTANICZNE SMSy o pierwszej w nocy?) o jakies straszne opilstwo, dlatego o malo się nie przewrocilam ze smiechu jak wracalysmy z deptaka i Gosia odebrala telefon:
– Yhy… Yhy… Halo?… Yhy… Nie, nie jestem pijana, yhy… tylko ide pod gorke!!!

A na koniec straszliwie się na mnie zemscil szaszlyk zbojnicki z pieczonymi ziemniakami, zezarty w karczmie regionalnej TUZ POD OKNAMI Adama Malysza. Ktos mi szaszlyka pozalowal, a serowy sosik do ziemniaczkow był PYSZNY, ale… Ale jak wysiadlam obolala z samochodu i N. czule mnie przytulil, to powiedzial tak slicznie:
– O… Jedziesz czosnkiem…
I tak było. Jechalam.

Dlatego bardzo proszę – niech NIKT ode mnie nic dzis nie wymaga, bo się aklimatyzuje.

PS. Wyszlo, ze jestem jedna z ostatnich kobiet na swiecie, która nie farbuje wlosow.

Jako, ze na topie kuchnie miedzynarodowe, to postanowilam zrobic sobie sciagawke na wypadek wypadku – to znaczy, ja w skarpetkach frotte lubieznie przewracam strony kolejnej powiesci z serri “KAMELEON”, a tu nagle – pukanie do drzwi i kataklizm w postaci gosci zdrozonych, wiatrem wysmaganych, a ich zoladki glosnym burczeniem sugeruja ze POCZESTUNEK NIE BĘDZIE ZLE PRZYJETY.

I teraz wkraczam JA – wytworna i szarmancka pani domu, w sukience koronkowej i perlach, z naturalnym wdziekiem udaje się do kuchni i w 15 minut przyrzadzam znakomity, lekkostrawny i wytworny posilek, nie przerywajac w miedzyczasie konwersacji. Poczestunek będzie zgodny z wszelkimi trendami kuchennymi wszytkich babskich szmatlawcow z ostatniego miesiaca, ponieważ:

KROK PIERWSZY: BAZA
Bierzemy najwieksze talerze, jakie mamy w domu i na srodku kladziemy BAZĘ posilku (nie przesadzajac z jej wielkoscia) – np. plaster zoltego sera, kawalek kielbasy, pol parowki, cwiartke pomirdora, pol jajka na twardo – CO TAM KTO MA w lodowce nie przesadnie aromatycznego (czytaj: ZASMIARDLEGO).

KROK DRUGI: GARNISZ
Na brzegu talerza ukladamy cos bezsensownego, niekoniecznie jadalnego, za to atrakcyjnego z wygladu – może to być np. papryczka jalapeno, ladna i czerwona, fredzelki z salaty, gwiazdka z plasterka marchewki wpisana w okrag cebulki lub kilka listkow zerwanych z roslinki, która PRAWIE NA PEWNO JEST MIĘTĄ a jeśli nie to RACZEJ NIE JEST WILCZĄ JAGODĄ.

I tera – KLU! Czyli KROK TRZECI – kuchnie JAKIEJ NARODOWOSCI WYBIERAMY?
W zaleznosci od tego jaka narodowosc wybierzemy, posypujemy (polewamy) rzeczoną bazę nastepujacymi ingrendiencjami:
CHIŃSKA – sos sojowy
WLOSKA – bazylia i parmezan, troche oliwy z oliwek
INDYJSKA – kurkuma i szafran (można dorzucic troche zoltego ryzu)
GRECKA – czosnek i czubryca
HAWAJSKA – plaster ananasa
ŻYDOWSKA – rodzynki
AMERYKANSKA – keczap
TURECKA – jogurt

VOILA! Gotowe, a żeby było fikusniej, do jedzenia podajemy PALECZKI zamiast widelca (albo jeszcze fikusniej – PO JEDNEJ paleczce, tlumaczac, ze to ostatni krzyk mody kulinarnej – nie czytalas ostatniego VOGUE wydanie francuskie?…). Do picia – wylacznie woda w dzbanku (z kranu W OSTATECZNOSCI, no chyba ze chcemy się gosci pozbyc permanentnie – zalecam mimo wszysko Muszynianke) w ogromnych baloniastych kielichach, na których widac każdy paluch, jakby np. wpadla FBI to będą chlopcy mieli jak znalazl.

Skutek podwojny: goscie predko nie wroca, a rozglos pojdzie, ze jestem URODZONA Chef’d, wyrafinowana, oczytana i jaka sympatyczna…

A JA SE WROCE NA KANAPE z ksiazka z serii KAMELEON i w moich skarpetkach frotte…

Jestem TRZCINĄ, ale trzcina myslaca, do ciezkiej cholery.

Jest taka scena w “You’ve Got Mail” – na samym koncu, kiedy Meg czeka na Toma w parku, tylko jeszcze nie wie, ze to Tom, ten sam Tom, z którym się rozstala 20 minut temu. I najpierw wbiega Binky, znowu pokazana zdenerwowana Meg, a za chwile – widac faceta z psia smyczą w reku, który krzyczy “Binky!” – po tym Meg poznaje, ze czeka na niego, bo pisal jej, ze tak ma na imie jego pies. I wtedy Meg zaczyna plakac. Z ulgi. A Tom Hanks podchodzi do niej, obejmuje ja strasznie bezradnie i z odpowiednio glupia mina mowi “Don’t cry…”

Za to “Don’t cry…” wybaczylam mu WSZYSTKO. To, ze jest grubawy, to ze jest Forrestem Gumpem. To, ze polecial na ksiezyc, zostawiajac w domu zone i dzieci. Wszystko. To najpiekniejsze “Don’t cry…” jakie w zyciu slyszalam. Wcale się nie dziwie, ze po TAKIM “Don’t cry…” Meg zdecydowala się spedzic z nim reszte zycia… i z jego psem, naturalnie.

Oscara w kategorii “Don’t cry…” otrzymuje Tom Hanks.

Oscara w kategorii “najpiekniejsza scena rozplakania się wszechczasow” otrzymuje Emma Thompson.

Nikt nie placze tak pieknie, jak Emma Thompson w “Rozwaznej i romantycznej”.

Oscara w kategorii “najpiekniejszy żabi usmiech Hollywoodu” otrzymuje Gwyneth Paltrow. To chyba jedyna blondynka na swiecie, która wyglada rewelacyjnie w zielonym.

To te tulipany tak na mnie dzialaja. Jestem ZBYT podatna na tulipany.

Poszlam wczoraj do apteki po jakis homeopatyczny preparat na uspokojenie, bo laze od paru dni zdenerwowana i jakas niepozbierana, a tabletki ziolowe oprocz smierdzenia niewiele maja mi do zaoferowania.
– Nie mamy – mowi do mnie bardzo grzeczna pani – ale możemy zamowic i jutro już będzie.

Zgodzilam się, pozegnalam i wyszlam.

Dzis rano mi się przypomnialo w drodze do pracy – w zasadzie już lekko mi przeszlo, ale – jestem (glupia, wiec) konsekwentna. Poprosilam o zamowienie, to pojde i odbiore. I poszlam – za pietnascie dziewiata, przypominam.

Zajely się mna troskliwie DWIE panie aptekarki.
– Nie ma, ale PAMIETAMY – jeszcze nie było dostawy, kotku – może takie proszeczki z meliski?… Na pewno DZIS będzie, ale po poludniu… a takie ziolowe pani nie zyczy?…

Wniosek: Musialam wygladac jak psychopatka w zaraniu, która – jeśli NATYCHMIAST nie dostanie wsparcia farmakologicznego – wyrżnie z zimną krwią polowe pracownikow Gmachu, a zwloki porąbie na poreczne kawalki, popakuje do workow na smieci (bo w calosci się nie mieszcza) i będzie wyrzucala przez okna, natomiast pania z finansow zje bez soli.

I tak mysle – ISC po pracy (no bo w koncu ZAMOWILAM, nie?… i one już mnie PAMIETAJA, apteka jest naprzeciwko, drzwi szklane, zauwaza mnie i będą gonily po ulicy “PROSZĘ PAAANI! SEDATIF DLA PANI! PROSZĘ POCZEKAC!”)? Może lepiej NIE isc – a co, jeśli na wejsciu mnie zlapią w sieć, skrepuja pasami i owina w mokre przescieradlo?…

A chrzanie… Najwyzej będę się podawala w zakladzie za Cyryla i Metodego, żeby dostawac podwojne porcje.

– Kochanie MAM COS DLA CIEBIE! – w poniedziałek o 22 z groszami, wykrzykiwane od drzwi wejsciowych. Nastepnie odglosy uzerania się z kurtką, zrzucania butow, dudnienie na schodach i wreszcie… TAK!

Do sypialni wparowal N., rozsiewajac dyskretny aromat piwa ZYWIEC i rzucil się w moja strone z prezentem.

I tak oto, w poniedziałek o 22 z groszami, stalam się posiadaczka drewnianego, pomalowanego na krzyczace kolory, polmetrowego KOGUTA.

Nie miała baba koguta – TO JUŻ MA.

Dalej jest “NIE”. A co? Musi być zawsze “TAK”? Nie mogę jakos znalezc swojej umowy o zycie (nawet nie pamietam, zebym takowa podpisywala – z drugiej strony, umowe o prace podpisywalam i co z tego?), ale NIE WYDAJE MI SIĘ, żeby w tej umowie była klauzula o Dobrym Humorze i codziennym Byciu Rozowym Kroliczkiem (Bunny) z Puszystym Ogonkiem z Tylu.

(“Może malym druczkiem” – podpowiada mi Osiol ze Shreka).

Zycie mnie SAMO zwolnilo z optymizmu, bo nie dostalam doleczkow w policzkach (Pippi Langstrump). Wobec powyzszego – oglaszam, ze NIE JA tu jestem od puszczania baniek uchem – DO WIDZENIA! PA PA! Wypad z mojej samotni!

Na zyczenie publicznosci – bańke nosem pusci Marcys.