Barbarella

Drogi Pamiętniku, dziwię się, że nie urosły mi dwa garby – jeden od obżerania się pintxos, a drugi od spożytego wina. Oraz skrzela od deszczu. Ale by była jazda, pokazywaliby mnie jak Atrakcję z Piwnicy pod Baranami.

Jednakowoż nie urosły. Może trochę szkoda.

W tamtą stronę dostaliśmy w samolocie każde swój rząd. I to nie, że prosiliśmy – kiosk do odprawy nam dał po dwóch stronach przejścia i nie chciał inaczej. Lecieliśmy jak nie przymierzając jakieś VIP-y.

Z lotniska pomknęliśmy prosto do Saragossy. Bardzo ładne miasto, eleganckie i widać, że bogate. Mają aż dwie katedry, zabytki z czasów Cezara Augusta i ogromny, przepiękny placo – deptak z podcieniami z jednej strony, prowadzącymi do miejskiego targu, też pięknego. Hotel mieliśmy drzwi w drzwi z Forum Cezara Augusta.

Co mnie jednak interesowało bardziej, to – nie ukrywam – zona del vino y tapas, ponieważ musiałam wreszcie spróbować migas. Migas to świetny sposób na wykorzystanie czerstwego chleba – lekko namoczony i pokruszony się przypieka z różnymi dodatkami. Ja oczywiście wybrałam z chistorrą, ale są i na słodko, z czekoladą, pomarańczą czy winogronami. Są PYSZNE. Jedną porcją najedliśmy się we dwójkę jak nadziewane prosiaki (o właśnie! one przypominają nadzienie), znakomite pod wino. Były również inne przysmaki pięknego regionu Aragonia, na przykład zwijane koźlęce jelita.

Następnego dnia wyjechaliśmy do Pampeluny, po drodze zahaczając o Huesca. To taki mały kurorcik z lotniskiem, gdzie się przylatuje, żeby jechać dalej na narty w  dzikie Pireneje. Starówka nieduża, akurat do przespacerowania, z romańskim klasztorem i gotycką katedrą. Po jakże wyczerpującym zwiedzaniu udaliśmy się do dzielnicy z barami, gdzie N. natychmiast namierzył lokal z gwiazdką Michelina. Wchodzi się z ulicy, siada przy barze i wybiera tapasy z menu – za trzy tapasy i dwa wina zapłaciliśmy 25 euro. Były, trzeba przyznać, naprawdę smaczne, chociaż proste – żadnego wędzenia kawioru z kapłona w aromacie cedru. Ja na przykład miałam jajko na karmelizowanej papryce z chrupkami z fioletowego ziemniaka, w dodatku leżało na plasterkach jakiejś białej, tłustej, ale pysznej w smaku ryby. Poprosiłam N., żeby zapytał, co to za ryba, bo bardzo smaczna. Poczekał drań aż skończę wyżerać wszystko z rondelka, żeby mi zakomunikować:

– Ta rybka, wiesz? To było świńskie podgardle.

No proszę. Znakomite.

W Pampelunie dopadł nas deszcz, ale jeszcze taki, z którym zwykła składana parasolka w miarę sobie radziła. To już północne miasto – z tego ich charakterystycznego kamienia, brukowane wąskie uliczki w górę i w dół; przeszliśmy drogą pędzenia tych biednych byków – to musi być niezła jazda, przypilnować żeby te byki się nie rozlazły po całym mieście i poszły na zakręcie w dobrą stronę. Jak oni tam jeszcze dodatkowo mieszczą gapiów, to nie wiem. Za to mają przepiękną katedrę, no i jedzenie – to Navarra, czyli jesteśmy już u Basków. W dodatku w Navarra robi się znakomite różowe wino, chociaż w Bilbao jeden barman się z nami pokłóci, że różowa rioja jest lepsza.

Po drodze do Bilbao zawadziliśmy jeszcze o Haro – to jest bardzo, ale to bardzo eleganckie miasteczko, otoczone winnicami, do którego przyjeżdża się zwiedzać bodegi (kilkanaście w obrębie miasta i pewnie drugie tyle dookoła), pić wino i oczywiście OBŻERAĆ SIĘ w barach i restauracjach, stłoczonych dookoła centralnego placu. Haro to jest stolica Rioja Alta. Bo nie wystarczy, że wino jest z Rioja – prawdziwy koneser jeszcze umie rozróżnić Rioja Alta, Rioja Baja i Rioja Alavesa. Ja osobiście to jak ten pijak w monopolowym – wszystko pyszne, ale rzeczywiście wino jakie podali nam w barach – znakomite.

Po Haro to już było Bilbao i PRAWDZIWY deszcz. Parasolka zdechła i musieliśmy nabyć drugą, miejscowej produkcji, baskijskiej firmy. Lało całe trzy dni, nie bez przerwy, ale jak trochę przestawało, to tylko po to, żeby za chwilę lunąć z podwójną i potrójną mocą. Ale ponieważ widocznie taka pogoda utrzymuje się tam od setek lat, to mają GENIALNY wynalazek: Plaza Nueva, całkowicie otoczona szerokimi podcieniami, w których jest bar przy barze, w sumie kilkadziesiąt. I nawet najgorszy deszcz im niestraszny! Przyjechaliśmy w sobotę po południu i CZEGOŚ TAKIEGO jeszcze nie widziałam – podobno BIlbao ma jakieś pół miliona mieszkańców. Przysięgam, WSZYSTKICH spotkaliśmy w tych barach. W zwykłą marcową sobotę, w ohydną pogodę – w każdym barze i przed barem były dzikie tłumy. I to zarówno na Plaza Nueva, tym zadaszonym, jak i na uliczkach starówki. Od dzieci w wózkach po babcie i dziadków – wszyscy z kieliszkami, szklaneczkami i pinxosami, przy kontuarach albo na ulicy. Same bary – Michelin na Michelinie, człowiek wchodzi i mdleje na widok wystawy pintxos. Wyglądają obłędnie, a smakują jeszcze lepiej. Najwięcej zeżarliśmy w kultowym Gure Toki (większośc nazw jest baskijska, a euskera brzmi dla mnie jak skrzyżowanie japońskiego z węgierskim) (raz się pomyliłam w bankomacie i wybrałam euskera – bardzo było śmiesznie). N. oczywiście musiał zjeść ich najsłynniejsze jajko na ziemniaczkach z grzybami, serwowane w charakterystycznej przechylonej szklance. Ale mieli np. morcille przekładaną kozim serem. W życiu bym nie wpadła na połączenie kaszanki i koziego sera – wyśmienite. Albo empanada z kaczką i do tego konfitura z figi. Ale to wszystko udało nam się spróbować dopiero w następne dni, bo w sobotę to tylko łapanie ponad głowami ludzi kieliszka z baru i wykałaczki wszystko jedno z czym – taki był niesamowity tłok. Matko jedyna.

Z drugiej strony – to niesamowicie fajnie, że oni tak wychodzą, bo to byli głównie miejscowi, całymi rodzinami. Co tam się dzieje, jak nadchodzi sezon turystyczny – to ja wolę nie myśleć.

W poniedziałek dla odmiany zaczął napierniczać deszcz z gradem, na szczęście w momencie, jak już dobiegaliśmy do Guggenheima. Jestem zachwycona muzeum – i budynkiem, i kolekcją. Wspominałam już, że oczywiście nie rozumiem sztuki współczesnej w tym sensie, żeby umieć wyjaśnić przekaz, zrozumieć przesłanie na wszystkich poziomach – ale bardzo mi się podoba. Robią na mnie wrażenie wielkie pająki, gigantyczne stalowe labirynty czy “Sto pięćdziesiąt kolorowych Marylin” Warhola. Że nie wspomnę o samej fasadzie – nie było słońca, ani przez moment, czarne chmury i deszczysko, a ona odbijała złote światło. Po prostu coś niesamowitego.

W następnym odcinku: czy to dobrze, że barman nam się kłania oraz zdjęcie pewnej podłogi. Na wyraźne życzenie może być też zdjęcie koźlęcych flaków, bo teraz muszę uzupełnić niedobory herbaty w organizmie. A raczej – spróbować wypłukać herbatą wino.

Gdyby nie to, że jutro wyjeżdżamy, to bym chyba zwariowała. Śnieg padał w poniedziałek, wczoraj przez calutki dzień i dziś od rana. Teraz przestał, ale jest białego gówna do kostek, Szczypawka patrzy na mnie spode łba, jak ją zapraszam na spacerek (a raczej WYPRASZAM na spacerek, bo ani mi się śni wychodzić). W dodatku w nocy TO się zsuwa z dachu z hurgotem, spać się nie da i w ogóle.

O właśnie – spakować składaną parasolkę (wspominałam już, jak Hiszpanie się dziwią tej nazwie? Bo “para sol” to jest “przeciwko słońcu”, hahaha. Ha. Po hiszpańsku to “paraguas”, co niezaprzeczalnie ma więcej sensu).

Po hiszpańsku dużo rzeczy ma o wiele więcej sensu, na przykład tapas bary. Z winem. To ja się odmeldowuję na klika dni.

Znowu śnieg. Nie powinnam była inwestować w te sandałki. Powinnam była kupić KOŻUCH z potrójnie fastrygowanego barana. A w Bilbao leje i ma lać przez cały nasz pobyt.

I weź tu człowieku i nie pij.

W nawiązaniu do notki o mumii, którą odsunęły na bok psie jelitka, to ja nie wiem, co jeszcze można dodać. „James Monroe pracował jako stróż nocny w muzeum Smithsonian przez ostatnie dziewięć lat i cieszył się dobrą opinią, pisze Snopes. Jednak po swoim rozwodzie z żoną, jego zachowanie zaczęło wzbudzać wątpliwości. Zdaniem kolegów, Monroe od niedawna stał się bardzo przygnębiony i rozdrażniony. W tym samym czasie pracownicy placówki stwierdzili poważne uszkodzenia mumii i postanowili zainstalować ukrytą kamerę w pomieszczeniu, gdzie była ona zdeponowana. Zarejestrowany film zszokował wszystkich. Okazało się, że Monroe uprawiał seks z eksponatem, który liczy ponad dwa i pół tysiąca lat.”

Z czego wniosek, że znowu wszystkiemu jest winna żona. Jakby się z nim nie rozwiodła, to by nie musiał szukać pocieszenia w ramionach (bandażach?…) znajomej z muzeum. Zawsze wszystkiemu winne są żony. Możecie zapytać mojego męża, on to potwierdzi.

U jednego kolegi na fejsie był jeszcze komentarz, że poleciał na nią, bo mało się odzywała, a facetom chodzi o to, żeby kobieta była CICHA.

Ja to przyznam się szczerze, że nie wiem, o co chodzi facetom. I raczej już się nie dowiem, choć niby człowiek przez całe życie się uczy. N. na przykład spędził weekend doskonaląc technologię wędzenia, bo teraz aktualnie specjalizuje się w wędzeniu (miej mnie Panie w swej opiece). Coś mu dym nie szedł tak jak powinien. Za to cygaretki mu szły jedna za drugą! Bez przeszkód!

Czy są jeszcze tak zwane hipnotaśmy odzwyczajające od palenia? Może bym mu puszczała na noc, jak zaśnie, bo już naprawdę nie mogę znieść tego smrodu. Ewentualnie mogę zamiast hipnotaśmy zastosować inny środek perswazji, na przykład obcięcie łba, czyli tak zwany kajetanizm.

Właśnie okazało się, że mamy potrójne bingo:

– poniedziałek rano,

– śnieg, oraz

– Urząd Skarbowy.

IDĘ PIĆ.

Co ja wczoraj miałam.

Bardzo proszę, żeby mi skopać dupę,

skopać dupę

oraz skopać dupę, ale to tak PORZĄDNIE, żeby mi się wydzieliło dużo adrenaliny, która jak wiadomo wspomaga pamięć długoterminową, i żebym sobie ZAPAMIĘTAŁA NA ZAWSZE: NIE DAWAĆ PSU Z LUDZKIEGO TALERZA. Żeby nie wiem jak się tarzała, błagała, jęczała i wypalała w człowieku dziurki oczkami.

Albowiem poczęstowałam pieska gulaszem zeskrobanym z zamówionych placków ziemniaczanych po tak zwanym zbójnicku. Gulasz charakteryzował się takim brązowym sosem, którego nigdy mi się nie udało wyprodukować ani zaobserwować w realiach domowego gotowania, a w którym gastronomia się specjalizuje. Nie wiem, co w tym sosie jest, ale sądząc z tego, co sobą reprezentował pies następnego dnia, to CHYBA CO NAJMNIEJ NAPALM. I to ZGNIŁY.

Pies miał sraczkę. Biedna była bardzo, nie chciała jeść ani pić, ale to jeszcze nic. Najlepsze było, jak pod wieczór zaczęło jej jeździć w kiszkach. Nigdy, PRZENIGDY nie słyszałam takiego koncertu z psiego brzucha!… N. w delegacji, u psa w jelitach górniczo – hutnicza orkiestra dęta, a ja na skraju zawału. Czyli standard.

Oczywiście pognałam szukać wsparcia w internecie („przelewanie się i bulgotanie w jelitach u psa bardzo głośne”). Jest to okazało się problem częstszy, niżby się mogło wydawać („Mojemu psu tak głośno bulgocze w brzuchu, że nie możemy z mężem spać”), tylko do tej pory nam się nie przytrafiło. U jednej pani weterynarz polecił dać psu espumisan. No to jesteśmy w domu. Wetknęłam Szczypawce espumisan i poprawiłam strzykawką wygazowanej coca coli do pyska. Grało jeszcze z godzinę, spała grzecznie, dziś od rana rozrabia. Uff.

Miała być notka  o tym dozorcy w muzeum w USA, co go zamknęli za seks z mumią sprzed 2500 lat (zawsze mnie zadziwiał męski gust i nie rozumiałam, dlaczego niektóre panie maja szalone powodzenie), no ale niestety wyczerpały mnie psie flaki.

I na dodatek śnieg pada. Tulipanom już wyrosły uszy na pięć centymetrów wysokie, a tu śnieg!… Nie ma sprawiedliwości na świecie ani niczego innego.

“Dobry dzień. Zwłaszcza jeśli domeną Twojej działalności są inwestycje. Sukces możliwy jest także w innych dziedzinach życia. Najwięcej osiągniesz spokojem i dyplomacją. Miłość: Nie daj się uwieść byle komu. Praca: Ryzyko tak, ale kontrolowane. Zdrowie: Pomóż organizmowi zregenerować siły.”

No i co?… Tylko sądem postraszyć i od razu uprzejmiej! Boże, co za czasy – nie opierdolisz, nie pojedziesz, jak to mówią.

Dobrze, że się zrobiłam na ten blond, to nie widać jak osiwiałam. Wczoraj – wracamy sobie do domu, N. się upiera, że widzi bociana (to nie był bocian!), wtem telefon:

– Dzień dobry, tu firma ochroniarska! – zasuwa panienka w telefonie, głosem dźwięcznym i jasnym jak pięćdziesiątka wódki czystej. – Pan N.? Mamy  zgłoszenie, że u państwa jest pożar.

– CO?

– Pożar! – wyjaśnia entuzjastycznie panienka. – To dziękuję, do widzenia.

Jak nam minęła reszta drogi, to chyba nie muszę mówić. Trochę się trzymałam za serce i wizualizowałam moment wyłączenia żelazka (NA PEWNO WYŁĄCZYŁAM). Zajeżdżamy, N. bohatersko wchodzi, a ja się martwię, czy zachował środki ostrożności – trzeba twarz obwiązać mokrą ścierką i iść na czworaka, przy ziemi. Po kilku minutach wychodzi bynajmniej nieokopcony i mówi, że był zanik prądu, bo kuchenka miga, a tak to nic.

Często mamy zanik prądu, ale wtedy dzwonią i mówią, że mają sygnał zaniku prądu. No, raz zadzwonili nad ranem i powiedzieli, żebyśmy sprawdzili, czy jest prąd, bo jak jest, to znaczy że ktoś się do nas włamuje. Ale z pożarem to był pierwszy raz. I proszę, niech już nie będzie następnych! Za stara jestem na takie terapie szokowe! (I niby czemu one miałyby służyć? Wyleczyć mnie z lenistwa? Nie sądzę).

Dziś rano wysłuchałam materiału o krótkowzroczności – że coraz więcej ludzi ma i że w 2050 to już będą mieli prawie wszyscy. Jestem krótkowzroczna i nigdy mi to specjalnie w niczym nie przeszkadzało – a nawet pomagało, można wyjąć szkła i świat od razu pięknieje! (Zwłaszcza przed lustrem). Jeśli to choroba cywilizacyjna, to z całego serca dziękuję, że trafiła mi się tylko taka, nieuciążliwa, skutkująca najwyżej obrażeniem się na mnie kilkorga znajomych, kiedy ich nie poznam na ulicy czy w sklepie (albo poznam, ale nie chce mi się im kłaniać, taaak? i mam na co zrzucić winę, hehe). Rozczuliła mnie natomiast recepta na zapobieganie krótkowzroczności: otóż, należy trzy godziny dziennie przebywać na zewnątrz, w DOBRZE NASŁONECZNIONYCH MIEJSCACH. Urzekająca porada, zwłaszcza jeśli się wyjrzy przez okno w Polsce jakieś 315 dni w roku.

Oraz zakochałam się w sandałach Les Tropeziennes, chociaż oglądanie ich TERAZ to wyrafinowany masochizm.

I nadal nic mi się nie chce.

„Stres i konflikty skomplikują stosunki z innymi. Inną przyczyną kłopotów może być Twoja nadmierna skłonność do krytykowania. Wisi nad Tobą groźba separacji! Masz coraz mniej energii!”

No kurwa mać. Chyba im wytoczę proces, że zamiast motywować, to mnie codziennie dobijają. Tak dalej być nie może! (Wykopujemy zakonnicę).

Na dodatek przeczytałam, że na Wielkanoc przewidywane są opady śniegu. Doprawdy, hura. I co, znowu na poprawę humoru będę musiała iść do fryzjera?… Toż wyłysieję!

Książka pana Rusinka o Wisławie Szymborskiej – urocza, ale nie bez mocnych akcentów. Mimo lekkiego, anegdotycznego tonu, skrzącego się języka, momentami oczy się szklą. Okazuje się – można napisać cos biograficznego, szalenie interesującego, bez zaglądania do szuflady z bielizną (acz zaglądamy noblistce do innych szuflad). Bardzo mnie jakoś tak usatysfakcjonowało czysto osobiście upodobanie Pani Wisławy do kurczaka z KFC oraz pizzy hut, którą w dodatku zamawiała do domu w celu podania gościom. O kurczaku wiedziałam, kiedyś już gdzieś na tę informację się natknęłam, ale nie o pizzy. Niniejszym przestaję mieć kompleksy, że za nimi przepadam.

Za tydzień i trzy dni udajemy się na północ Hiszpanii, do Bilbao. Prognoza pogody: ma lać. N. mówi, że mnie udusi, jak się nie uspokoję. Droga Redakcjo, jak zdjąć z obywatela klątwę deszczu?…

Ten luty doprowadził mnie do takiego stanu, że pomyślałam kilka dni temu, że albo zwariuję, albo coś. I wybrałam albo coś – czyli zapisałam się do fryzjera.

Wpadłam z okrzykiem “Niech pani coś ze mną zrobi, bo oszaleję!” – ale to jest moja stała kwestia i moja ulubiona fryzjerka nawet okiem nie mrugnęła (jeszcze zazwyczaj dodaję “ale żeby nie było widać odrostów”, bo ja do fryzjera chodzę rzadko i musi się długo trzymać). Stwierdziła, że skoro tak, to pojedziemy ostrzej niż zwykle i już za pięć minut siedziałam w wygodnym fotelu, a ona jeździła po mnie pędzlem, maczanym w miseczce śmierdzącej zupki, jak malarz pejzazysta: długie pociągnięcia pędzla, krótkie pociągnięcia pędzla, detal. Zwykle spędzam w tym zakładzie trzy godziny w całkiem odrealnionym, innym świecie, bo ja nie bywam u kosmetyczek czy w SPA, bo to żaden relaks dla mnie (jakaś obca baba mnie obmacuje i wsmarowuje tłuszcz?…), no ale fryzjer to wyższa konieczność w zasadzie. Wczoraj było trochę gorzej, bo siedziała jakaś niunia, chyba celebrytka, bo dość brzydka, ale cała w pretensjach, no i cały czas się darła albo śmiała na całe gardło z własnych super dowcipów: “W BUŁCE ROBIĄ NOWĄ SALĘ NA PIĘTRZE! NO WREŚCIE! MOGLIBY REZERWACJE ZACZĄĆ PRZYJMOWAĆ! EEEEHHHEHEHEH” (i mogliby wywiesić ostrzeżenie, że tam się stołują takie indywidua jak ty, żeby mi nie przyszło do głowy przyjść coś zjeść).

W rezultacie wyszłam po trzech godzinach w stanie dość jasnego blondu (tego takiego rozjaśnianego w dół). Bardzo śmierdziało, ale efekt fajny.

Wieczorem obejrzeliśmy Marsjanina, bo rzucili w załączeniu do Focusa: no są skróty, ale raczej dość wiernie się trzymają książki (jeden był zgrzyt dość gruby – że śluzę załatał folią). No i już nie uwzględnili tego, jak usmażył Pathfindera, stracił łączność i wjechał w burzę w drodze do MAV-a, z braku czasu. Ale jest jedna scena w momencie, kiedy zaczyna uprawę ziemniaków i potrzebna mu, well, kupa. Więc postanawia odzyskać odchody załogi. Odchody są w woreczkach – na razie wszystko OK, bo toaleta jest próżniowa i pakuje zawartość do zgrabnej paczuszki. Ale na filmie te woreczki są PODPISANE nazwiskami załogantów – oczywiście po to, żeby Mark Watney (znaczy Damon) mógł sobie parsknąć nad jednym woreczkiem “Jezus, Johanssen!” na potrzeby rozbawienia widza. No więc to chyba jest trochę za grubymi nićmi szyte, bo co – wbijaliby osobisty kod w toalecie za każdym razem? Ja wiem, że w niektórych zawodach trzeba się pożegnać z prywatnością i z pewnością do takich zawodów należy astronauta, którego w każdej chwili misji obserwują dziesiątki par oczu. Ale żeby nawet w toalecie w bazie na Marsie?…

Film bardzo w porządku, chociaż trochę za mało specyficznego humoru Marka, to Damon świetnie dobrany (nie wyobrażam sobie nikogo innego). No i bardzo ładne namioty, które robiły za bazę na Marsie – ze Szczecina (nie wiem, czy nie będziemy takiego kupować, bo N. był zafascynowany).

No i śniło mi się, że robiłam sałatkę z przepisu z takiej hiszpańskiej książeczki z przepisami na tapasy… I ta sałatka była z malutkimi żabkami, takimi jeszcze z głową kijanki, zamarynowanymi w słoiku.

Ale po co ten śnieg spadł, to naprawdę nie mam pojęcia.

No dobra. Po trzech miesiącach w końcu się zebrałam i przeniosłam do nowego telefonu. Przy czym OCZYWIŚCIE, stało się dokładnie to co przewidziałam i dlaczego tak się ociągałam z przenosinami: zapomniałam hasła do Apple’a. Za każdym razem zapominam i jest mi już po prostu strasznie głupio wysyłać im tego maila. Niby wiem, że od zerowania haseł są automaty, a nie sam Prezes ds. Haseł siedzi w Gabinecie Owalnym i akceptuje albo odrzuca podania – I CAŁE SZCZĘŚCIE, bo moje już by odrzucił. “Pani jest nieodpowiedzialna i w ogóle nie zasługuje na dostęp do naszych usług. Proszę się nad sobą zastanowić i przemyśleć swoje postępowanie. Za karę proszę przepisać hasło w zeszycie sto tysięcy razy.”

No ale teraz to już wymyśliłam TAKIE hasło, że absolutnie nie ma mowy, żebym je zapomniała.

Co prawda, przy poprzednim też tak myślałam. Ale to jest lepsze. (Na pewno lepsze!…)

Z innej beczki: zawsze miałam beznadziejne horoskopy. Żaden serwis z horoskopami nie lubi znaku Panny, najwyraźniej. Wszystkie Byki, Ryby i Koziorożce miały romanse, fortunę i podróże, a ja “posprzątaj w garażu”. No taka karma. Sucha i w granulkach (choć mój pies nawet lubi).

Ale wczorajszy z Onetu to już po prostu SZCZYT – żeby nie powiedzieć, Nanga Parbrat. Czytam i tak: “Spotkania ze znajomymi okażą się nudne” (co prawda, żadnego nie planowałam, ale trudno, wezmę szydełko i coś do poczytania). “Wzrosną twoje ambicje i zarozumiałość” (jeszcze wzrosną? Myślałam, że już nie da się być BARDZIEJ zarozumiałym). I na koniec hit: “Brak tranzytów nie sprzyja wydajnej pracy”.

Pół godziny to trawiłam, poczem wysnułam wniosek jak krzyżak pajęczynę (czyli z odwłoka), że najwyraźniej GWIAZDY chcą, żebym poszła do pracy w spedycji. Chyba. No bo JAK to inaczej zinterpretować?…  A przecież zawsze chciałam być kierowcą TIRa (zanim przeczytałam Witkowskiego o tym, co muszą robić kierowcy TIR-ów z tirówkami na postojach).

Z mojego ulubionego forum: wątek o tym, jak jedna pani w mięsnym powiedziała “Poproszę trzy kotlety schabowe ukrojone”, a ekspedientka do niej, że ludzie to się teraz leniwi zrobili, bo każdy chce od razu ukrojone zamiast kupić w kawałku i sobie w domu kroić. I TADAM – jak zwykle, panie podzieliły się na dwa obozy: “ekspedientka też ma prawo mieć gorszy dzień” kontra “w dupie się babie przewraca, jak jej się nie chce kroić kotletów to niech idzie kopać rowy” i oczywiście wzięły się za łby. Szczęka oręże. Boże, jak ja kocham to forum, jest sto razy lepsze niż akwarium, bo wody nie trzeba zmieniać ani karmić, no i rybki się cały czas kotłują, zamiast grzecznie i bez sensu pływać w kółko. Zanim je odkryłam, mój świat był taki ubogi, nawet by mi do głowy nie przyszło, O CO ludzie (baby) są w stanie się pokłócić.

“Ginekologów” czytam. Chwilami mi słabo, ale nie mogłam się wczoraj oderwać.

Booże, jak mnie ten Kossak wymęczył!… Ile on się w życiu naharował, biedak, a im starszy, tym miał coraz większe długi. Ale jak tu nie mieć długów, kiedy wisiała na nim małżonka z chałupą pełną służby, dwie córeczki dożywotnio wraz z kolejnymi mężami, jeden synek z rodziną i kochankami, a w dodatku finansowy utracjusz, brat bliźniak, siostra, kochanki, Witkacowa, apodyktyczny szofer i Buka wie, ile jeszcze innych pąkli. W dodatku jak już jakieś pieniądze w końcu dorwał, to dysponowanie nimi przyprawiłoby o zawał i osiwienie chyba wszystkie katedry zarządzania finansami w całej Europie. A my uważamy, że roszczeniowa młodzież dojąca rodziców to wynalazek czasów współczesnych.

Ostatnie lektury tak mnie dołują, że boję się zacząć tych „Ginekologów”, bo fama niesie, że to nie jest lektura dla mientkich zawodników.

Nadal przygniata mnie bezsens; wyświetliła mi się infografika z objawami depresji – MAM WSZYSTKIE. Łącznie z niechętnym wychodzeniem z domu, unikaniem ludzi oraz zakupami na poprawę humoru. Kupiłam sobie rurki w Zarze i chyba lekko przesadziłam z ich wąskością. Jakoś je na siebie rano nawlekłam, ale jak je zdejmę, to naprawdę nie wiem. Będzie jak u Almodovara ze ściąganiem butów. No ale trudno, żebym w depresji robiła PRZEMYŚLANE zakupy, tak?

Drogi Pamiętniku, jak dożyć do marca w stanie względnie nienaruszonym na umyśle i w miarę możliwości w jednym kawałku?…

Jest tak bez sensu, że nie mam słów. Ciągle mi się chce spać. Albo wyć.

Siekier przybyło trzy sztuki (and counting, jak sądzę). No ale to było jakby do przewidzenia, więc pretensje mogę mieć tylko do siebie (MOJA PANNO).

Od Bożego Narodzenia boli mnie głowa i nie chce przestać. Mój stary nie chce przestać jarać cygaretek. A na dodatek pies zaczął mnie w nocy budzić, jak jej się pić chce.

Bo tak – jak obudzi pańcia, to pańcio ją pod pachę, wstaje i schodzi na dół do miski. Piją i wracają. A ja – o nie, nie, ja jestem za leniwa. Mam na takie okazje miskę z wodą przy łóżku i suka się zbiesiła – wie, że jak obudzi MNIE, to ma full serwis z dostawą prosto pod pysk i to na leżąco, a nie jakieś wycieczki po nocy, w dodatku po schodach. Więc budzi mnie. Wchodzi mi na głowę i zaczyna mlaskać, jak nie przymierzając prezes takiego jednego ugrupowania politycznego, najważniejszego na świecie. I tak już byłam całoetatowym odźwiernym mojego psa, to teraz jeszcze jestem podczaszym. Naprawdę, kto tu kogo tresuje?…

No i tak. Sensu nadal za grosz, a na Walentynki gotuję rosół. To znaczy, nie na Walentynki – bo Walentynki mam w dupie. Ale rosół gotuję.

PS. Ja to jednak jestem głupia. Przecież było w jakimś serialu, ze heroiny nie trzeba wstrzykiwać, tylko można nasypać sobie do oka! Do oka MOGĘ SYPAC – po dziesięcioleciach wtykania soczewek kontaktowych mam słabe odruchy obronne. Gdzie się kupuje heroinę? TYLKO DUZO!