Barbarella

Dlaczego mnie musi to spotykać, czego ta fauna ode mnie chce i czy nie mogłaby się odpimpać?…

No więc wczoraj (wiem, że dziś pierwszy kwietnia, ale nie obchodzę) się tak szwendam okołodomowo, tu cos upiorę, tam wytrzepię psie kocyki z piachu, wiadomo, WTEM! Jakiś rumor w okolicach kominka. No niestety, po kilku minutach stało się oczywiste, iż ptak nam wpadł do komina. Wpadł i nadawał audycję rodem z horroru.

N. oczywiście w delegacji. OCZYWIŚCIE. A ja tu z szamoczącym się ptaszyskiem, łomoczącym o blachę dziobem i pazurami. Na zmianę robiło mi się gorąco i zimno, jak próbowałam wymyślić, jakie powinnam wezwać służby – kominiarza? Straż pożarną? ABW? CBŚ? FBI?…

No więc zadzwoniłam po tatusia.

Tatuś wparował w pomarańczowym kombinezonie i mówi – rozłóż gazetkę, bo może tak być, że wyleci trochę sadzy – i jął wnikać w przewód kominowy. Od dołu. Owszem, wysypała się sadza (nie troszkę, o nie) oraz gałązki – jakiś idiota zaczął sobie wić gniazdko na kominie i radośnie razem z tym gniazdkiem WPADŁ. Przy pomocy lusterka zbadaliśmy cały przewód kominowy (normalnie prawie jak u ginekologa, tylko trochę na odwrót), ale nic tam nie było. Okrągła rura i na końcu niebo.

No to jeszcze jest taka możliwość, że ptaszek wylazł trochę z boku rury i spadł na kominek. Otwieramy kominek – jest, jest dziobek! WIDAĆ GŁÓWKĘ! Rozłożyłam więcej gazetek z Kauflandu (nareszcie się do czegoś przydały!) i tatuś zabrał się za odkręcanie górnej płyty paleniska. Odkręca i mówi – wiesz co, ale otwórz od razu okna bo on może wyle… – w tym momencie płyta zgrzytnęła, osunęła się, a z kominka wyleciał NAJBRUDNIEJSZY SZPAK NA ŚWIECIE, cały w sadzach i zaczął mi się obijać po chałupie! A za nim Szczypawka, kłapiąca paszczą! Po którymś okrążeniu udało się go wyeksmitować przez drzwi balkonowe – zostały po nim czarne, tłuste plamy na szybach i jedno haiku na suficie.

Kiedy już sadze opadły, usiadłam trzymając się za serce, a mój tatuś pił herbatkę, pogodnie rozważając – bo wiesz, jak on by się tam zaklinował i na przykład zdechł, to byśmy musieli napalić w kominku porządny ogień, żeby go wysuszyć. Inaczej by wam śmierdział!

Naprawdę mnie pocieszył. Naprawdę.

Uważam, że teraz codziennie powinno mnie witać na tarasie serduszko ułożone ze szpaczych kupek. W podzięce za moje poświęcenie (i szorowanie sadzy, jeszcze tylko ta plama na suficie została).

A najlepsze, że jak N. wrócił wieczorem, ja mu to wszystko opowiadam, oprowadzam, pokazuję ślady, na co on – BO TY TO ZAWSZE MUSISZ COŚ WYMYŚLIĆ.

Nie no, jasne, ten szpak to była moja bujna wyobraźnia, która się zmaterializowała w kominie. Następnym razem wymyślę sobie aligatora wychodzącego z odpływu zmywarki, bo w sumie czemu nie.

Przyroda postanowiła mnie wykończyć i całkiem nieźle jej idzie.

No dobrze. Umówmy się, że COŚ WISIAŁO W POWIETRZU – człowiek sobie potrzebuje racjonalizować takie rzeczy (na przykład, jak obudzi się rano z zabłoconymi stopami, okrwawionym nożem w ręku i stoma tysiącami dolarów pod poduszką). Może to był wpływ Księżyca, spotęgowany równonocą. A może UFO testowało jakieś poddźwięki. Dobra.

Mój mąż chwilowo prowadzi ożywioną korespondencję w sprawie pękniętej siekiery – na razie kazali mu wysyłać zdjęcia. Dla równowagi połamał dziś dwukilogramowy młotek. Obiecałam mu, że jeszcze jedno narzędzie i wyjeżdża z domu na plan kolejnej części THORA, bo nie nastarczymy z tą metaloplastyką.

A mój pieseczek zrobił dziś hejzel w zoologicznym (określenie “hejzel” napotkałam po raz pierwszy w życiu na blogu Pierwszej i zakochałam się w nim całkowicie). Kupowaliśmy pieskowi paszę, a piesek tymczasem langsam, langsam przemieścił się w okolicę regału z przekąskami i WYWALIŁ NA PÓŁ SKLEPU koszyk z kurzymi udkami na patykach i kawałkami czegoś suszonego (najprawdopodobniej bycza pyta, pyszna i zdrowa). I nie, że złapała jedno i z tym uciekła, nie. Zgarnęła PIĘĆ udek i kawałek tego suszonego (domniemanej pyty). Pewnie powinnam była zrobić awanturę, jak mamuśki w marketach, że DLACZEGO TOWAR JEST NA POZIOMIE OCZU I ŁATWO DOSTĘPNY, ale jestem mało asertywna i zapłaciłam. Jedenaście złotych. JEDENAŚCIE ZŁOTYCH!… Szczypawka ma zapowiedziane, że posadzę ją w Międzyborowie na peronie z kapelutem na datki położonym na ziemi i niech ZBIERA na swoje fanaberie, jak nie umie się zachować. (Wiecie, psu trudno jest potrącić z kieszonkowego) (a za jedenaście złotych to jest prawie jedna trzecia piżamy ze Snoopym w Lidlu!).

Z informacji niezbędnych człowiekowi współczesnemu w egzystencji pozyskałam ostatnio taką, iż kupa wombata ma kształt sześcianików i nikt nie wie, jak one to robią. A to spryciule!…

Najsamprzód mrówki zeżarły mi babeczkę do koszyczka. A wysypałam im trochę cukru – to nie, tym wysypanym wzgardziły, musiała być babeczka. Może wśród mrówek też jest popularna teoria, że kradzione nie tuczy (a mrówka nie może przytyć, bo ma egzoszkielet). Na szczęście, mój Zaradny, Przewidujący i Perspektywicznie Myślący Mąż kupił mazurek, więc koniec końców było w koszyczku ciasto.

Później jedliśmy gęś, którą upiekł Szwagier. Szwagra, podobnie jak N. i wielu innych w naszej osadzie, dopadł bakcyl im. Bogumiła Niechcica. Opętani taką chorobą dostają świra na punkcie prowadzenia gospodarstwa domowego – budują wędzarnie, pieką chleby, robią piwo, dojrzewają sery, hodują warzywa nieskalane chemią i Monsanto (nie przyjdzie im tylko do głowy, żeby posprzątać np. w szufladzie z gaciami; albo w sumie – w jakiejkolwiek szufladzie). Ja mam wrodzoną odporność na tego bakcyla, więc obserwuję to szaleństwo przez okno, pogryzając coś z dużą ilością E, kupione gotowe w Biedronce. Nie no, schabik wyszedł N. nawet niezły, cztery dni go wędził w zimnym dymie i wyszło coś jak polędwica łososiowa, tylko o wyraźniejszym smaku. A jak się zabrał za rąbanie drzewa, to pękła mu siekiera. Jeszcze nie słyszałam, żeby komuś PĘKŁA SIEKIERA – trzonek połamany to tak, ale SIEKIERA pęknięta?…

Następnie oglądaliśmy najnowszego Bonda. N. rozczarowany, bo podobno Bond za mało biegał, za mało się ścigał i było za mało wybuchów. No nie wiem, mnie się podobał o wiele bardziej, niż odcinek z Kurylenko – tylko piosenka słaba, oraz… Umówmy się – można przyjąć założenie, że Bond ma nieograniczony budżet. I w ramach tego budżetu jak oni trafiają z dziewczynami dla Bonda?… No powiedziałabym, PONIŻEJ PRZECIĘTNEJ. No dobra, czasem się trafi diament w stylu Bo Derek, Grace Jones, Halle Berry czy Eve Green. Ale w tym najnowszym?… No, Monika Belucci. Ale Monika Belucci to już jest bardziej SYMBOL, niż cokolwiek innego. Tak, tak, każda kobieta w jej wieku chciałaby… itd. Ale ta druga też jakaś taka miałka (i nie mówię tu o super piękności, bo np. Eve Green też nie jest klasyczną pięknością, a na ekranie nie można od niej oderwać oczu). W dodatku każą jej nosić BEZNADZIEJNE ubrania. Wręcz oszpecające kiecki (ta biało niebieska na pustyni? Co to ma być w ogóle? Cycki w niej wyglądają, jakby miały rozbieżnego zeza).

Moi Avengersi lepsi (co nawet N. przyznał) (ale co, utopili Hulka? HALO? Ja się tak nie bawię!).

A później już nie było miło, bo pojechaliśmy do teściów. Na dzień dobry zostałam powitana tekstem, że skoro nie byłam u spowiedzi, to jestem islamistką (rozumiem, że to z założenia miała być obelga, tylko nie wiem – dla mnie? Dla islamistów?…). Później już było tylko lepiej, nasi znajomi to złodzieje, ja jestem chora i tym podobne perełki z ust wyspowiadanych katolików przy wielkanocnym stole. Więc wstałam i wyszłam. Jak u Kate Atkinson – wzięłam psa i poszłam.

Może i tym razem powinnam, jak zwykle, skupić wzrok na jakimś elemencie meblościanki, nabrać wody w usta, myśleć o czymś innym i przetrzymać całą wizytę metodą trzech małpek. Ale za dużo jest na świecie zła i podłości z powodu obojętności. Niereagowania. No to wyszłam. Tyle mogłam zrobić.

Na osłodę mam jeszcze piaskową babkę – zebrę. No i czas zajrzeć, co u Boscha, bo pewnie się chłopak stęsknił.

Tymczasem może wreszcie będzie wiosna – mrówki mi do kuchni wlazły.

– WALCZ Z NIMI! – powiedział N.

Natomiast ja nie chcę z nimi walczyć. Ja nie chcę z NIKIM walczyć, ponieważ jestem pacyfistką (choć z zamiłowania w głębi duszy – seryjnym mordercą, ale tylko tych osób, które sobie na to zasłużyły, a to zupełnie co innego). Pokręcą się kilka dni i sobie pójdą. A jak zeżrą jakąś czekoladę, to tylko z pożytkiem dla nas i przepustowości naszych arterii.

Inna sprawa, że jakoś mniej się brzydzę mrówek, niż innych robali. Wydaje mi się, że to są czyste stworzonka (zwierzyłam się z tego Zebrze, która do dziś się ze mnie nabija – „O tak! Czyściutkie stworzonka, taka mrówka pęknie, a kupy nie zrobi”) i TEGO SIĘ TRZYMAM – zwłaszcza jak otwieram szafkę i widzę mrówki tańcujące po słoiku z miodem. Wdech, wydech.

Matko, jaki mam horoskop na dziś. Sturlałam się z krzesła:

„MIŁOŚĆ: W miłości trudno cokolwiek przewidywać”.

A to ci dopiero. Jak w tym dowcipie, co przychodzi facet do jasnowidza:

– Puk, puk.

– Kto tam?

– To ja pierdolę takiego jasnowidza.

Info prywatne dla Wampi: Droga Wampi, oczywiście kupiłam tę koszulkę w Szczypawki, jest prześliczna. I jeszcze jedną, w psie łapki. Bardzo miła, mięciutka bawełna. GDYBY SIĘ JESZCZE OCIEPLIŁO i można by je nosić bez swetrzysk na wierzchu, to już w ogóle wypas.

(Słownik chce mi poprawić „swetrzysk” na „smętarzyk” – no NIE WYDAJE MI SIĘ!…)

OKNA UMYTE?…

U mnie nie  🙂

Co za dzień wczoraj, i to kiedy – przed samymi Świętami, kiedy wszyscy o przepisach na babki i mazurki, a tu taki dramat.

O lotnisku to była bardzo zła wiadomość, ale jak usłyszałam o stacji Maalbek, to usiadłam. Na Maalbeek wysiada do roboty większość zatrudnionych w instytucjach unijnych, na pewno ci z Agri i na pewno moja koleżanka. Z którą razem okrywałyśmy Brukselę jeszcze przed 2000 rokiem i już wtedy wsiadałyśmy i wysiadałyśmy na stacji Maalbeek.

Co to były za wycieczki – na screening prawodawstwa przed negocjacjami unijnymi, wyjeżdżała zwykle spora grupa, ale ja się najlepiej bawiłam z I. Może dlatego, że obie mamy urodziny tego samego dnia. Wysiadałyśmy na (nieszczęsnym) lotnisku, całym obwieszonym plakatami o tym, że “Brussels – heart of Europe”, no i na jednym z tych plakatów były świnie. Nie jakieś wdzięczne, różowe prosiątka, tylko wielkie, szare, zwisłouche wieprze. Jak myśmy się śmiały z tych wieprzy w heart of Europe!…

Zachwycone byłyśmy komisyjną stołówką, w której podawali naprawdę dobre jedzenie i desery, były stoiska z makaronem, grillem, sałatkami, ale oczywiście najważniejsza, NAJWAŻNIEJSZA była gablota z buteleczkami wina. Takimi samolot czy Ikea size. Wydawało nam się, że trafiłyśmy do RAJU – wino w robocie, w godzinach pracy!… Oczywiście, że ZAWSZE brałyśmy po buteleczce – i nie tylko my, że tak mało dyskretnie zauważę;  z tego zapewne powodu popołudniowe sesje  były bardzo surrealistyczne i ciągnęły się w nieskończoność. Niektórzy spali w słuchawkach, ale nie będę ich tu wymieniała z nazwiska.

Parę razy udało nam się urwać na zakupy – oczywiście, jak człowiek nie ma pieniędzy, to podoba mu się WSZYSTKO; raz w jednym sklepie, piętnaście minut przed zamknięciem, wydałam wszystkie diety na sweter z jagnięcej wełny z futrzanym kołnierzem (sztuczne futro, OCZYWIŚCIE). Był to mój ukochany sweter przez wiele lat, zdobył dla mnie mnóstwo komplementów i w końcu zeżarły go mole.

Wieczorami kotwiczyłyśmy w jakichś miłych lokalach, pamiętam pubik “Drug Opera” z winem w bardzo przyjemnych dzbanuszkach (tylko za małych!). Raz nam zniknął Grand Place w podejrzanych okolicznościach, I. później mówiła, że to dlatego, że szłyśmy za drogowskazami, zamiast kierować się SERCEM i iść na azymut. Już nigdy później nie było tak fajnie w Brukseli, jak wtedy na screeningach. Chociaż mnie się nie podobało aż tak, żeby tam wyjechać i mieszkać – I. owszem, założyła tam rodzinę. Jak przyjeżdżałam na konferencje czy grupy robocze, to się spotykałyśmy. Kiedyś rechotałyśmy, bo przed Parlamentem Europejskim zrobiono wystawę biodiversity – w roli biodiversity wystąpił osioł i pijawki. Innym razem był upał czterdziestostopniowy, obcasy nam się zapadały w asfalt i musiałyśmy uważać, żeby nie zgubić butów – i polazłyśmy na kurczaka curry. Po tym obiadku byłam kompletnie oblepiona całkowicie mokrą bluzką. A niby curry jest dobre na upał.

Wczoraj I. wyszła ze stacji Maalbeek kilka minut przed wybuchem, poczuła wstrząs, jak wchodziła do biura. Zdążyła uciec do domu i na facebooku zdawała relację, że są cali i zdrowi, ale że na stacji ktoś musiał wiedzieć, bo żebrak był w innym miejscu, niż zwykle. I że coś nam odebrano.

Dajcie spokój.

W ogóle nie ogarnia mnie świąteczny nastrój. W ogóle. Mam wilcze doły, a moja rodzina zamiast mnie pocieszać, to się licytuje, kogo bardziej boli pół głowy albo nie może się podnieść z krzesła, bo mu kręgosłup najprawdopodobniej PĘKŁ. I to wzdłuż.

Tylko mój mąż nie ma żadnych wątpliwości, żadnych spadków nastroju, na nic się nie skarży, tylko biega z piłą, rąbie drzewo i wędzi boczek, szczęśliwy jak kolonia ostryg. Jak ja mu tego zazdroszczę!… Szkoda, że nie mogę się do niego podpiąć takimi kablami jak do akumulatora i trochę podładować tą jego niespożytą energią.

Zorganizowałam świąteczny żurek metodą “na wnuczkę”. To jest – kupiłam babci “Bodo i jego burzliwe romanse” i jakoś tak mimochodem wplotłam temat żurku, czy by nie ugotowała. Babcia że owszem, by ugotowała. Więc chociaż żurek będzie.

A że nie lubię mazurków ani bakalii, a drożdżowego się boję, to wymyśliłam, że zrobię piszinger (po naszemu w domu się mówiło po prostu – wafle). Moja mama miała MISTRZOWSKI przepis na przekładane wafle, którego oczywiście nie pamiętam, ale chyba znalazłam zbliżony – taki z dosypywanym mlekiem w proszku (w ogóle nie wiedziałam, w którym miejscu w sklepie leży mleko w proszku!). Ale w żadnym przepisie nie ma sekretnego sposobu na podrasowanie smaku, polegającego na tym, że dwa najniższe wafle się przekłada kwaskową marmoladą.

No i właśnie się zorientowałam, że kurwa, zapomniałam kupić marmoladę.

A ten śnieg dziś z rana to już była PRZESADA.

No więc chwilowo na stanie odnotowuję jednego (1) ciężko obrażonego psa. Z powodu małej operacji fryzjersko – kosmetycznej w okolicach derriere pies się nie odzywa, odwraca tyłem, nie reaguje na swoje imię, stwierdza naruszenie godności osobistej, odmawia współpracy i nie wiem, co teraz będę musiała zrobić, żeby ją przebłagać. Przeprosić za naruszenie Kwiatu Jej Sekretu. Chyba – cytując Psie Sucharki – przynieść do psiej budy na porcelanowym półmisku Rosenthala kulę z nadpsutego mięsa z tłuszczem. Bardzo, bardzo dużą.

Refleksji ogólnoludzkich i politycznych nie chce mi się wygłaszać, bo ograniczam przeklinanie (nie wiem, ile wytrzymam – pewnie niedługo). Dobrze, że przyszła ta paczka z cieniami do oczu (N. spytał, co jest w paczce, to mu powiedziałam, że środki antydepresyjne) – pomalowałam sobie nimi palce i jakoś poszło, ale nie bez ubytków w nastroju (dwa dni, kilkadziesiąt telefonów i maili oraz cztery osoby są potrzebne, żeby uruchomić zablokowane konto pocztowe – po dobroci było to zresztą CAŁKOWICIE NIEMOŻLIWE, a po opierdolu jakoś się udało w kwadrans – nienawidzę takiej mentalności u ludzi).

Słońce było, ale już zaszło. Jego mać.

Za to odkryłam świetny serial, BBC kręcony na Islandii: “Trapped”. Ludzki kadłubek bez kończyn i głowy wyłowiony przez załogę kutra, małe islandzkie miasteczko całkowicie odcięte od świata przez pogodę, do portu przybija prom z dziwnym kapitanem i załogą oraz przemytnikiem ludzi na pokładzie… Bardzo zacnie się zapowiada. Tylko niech nie pokazują lutefiska – dla mnie najgorszy, najbardziej przerażający w serialach skandynawskich i okołobiegunowych jest LUTEFISK. Obym nigdy nie musiała go powąchać na żywo (o jedzeniu nawet nie wspomnę)!…

PS. Aaaaa, no i jest nowy sezon “Boscha”!

No i co? CO TO MA BYĆ, ja się pytam? Co wyjrzę przez okno, to mam ochotę wyciągnąć moje nowe prześliczne sandałki i się nimi okładać po głowie. Odmawiam funkcjonowania w takich warunkach. Po prostu. Proszę mnie uśpić farmakologicznie i obudzić, jak będzie plus dwadzieścia.

Wczoraj N. chciał nieco ożywić nasz związek jak wracaliśmy z roboty; ja jak zwykle niemrawo przysypiałam na przednim siedzeniu, a on w pewnym momencie mówi:

– To będzie rekordowy bak. Przejechaliśmy na nim już sześćset piętnaście kilometrów.

Przyjęłam do wiadomości i jedziemy dalej.

– I zobacz, jeszcze pokazuje zasięg dwa kilometry.

Nadal jedziemy, za oknami buro, a ja nieco przysypiam.

– A stacja benzynowa jest za jakieś trzy z kawałkiem…

No i tu się przebudziłam. A nawet już otwierałam paszczę, żeby wygłosić wykład o nieodpowiedzialności, braku perspektywicznego myślenia oraz żeby NAWET NIE SPRÓBOWAŁ mi kazać pchać samochodu, nie ma mowy. Zasięg spadł do jednego kilometra, ale jakoś się doturlaliśmy do stacji i ciągle ten jeden kilometr się wyświetlał. Widocznie mają więcej takich kierowców, jak N. i jest to przemyślany mechanizm, żeby ostatni kilometr zasięgu miał odpowiedni zapas.

A później zaczął padać śnieg i WSZYSTKO MI OPADŁO, a to co opadło mi wcześniej, opadło jeszcze niżej.

Ponieważ totalnie i absolutnie nie chce mi się NIC i NIC nie zamierzam, to może powiem, że zabrałam do samolotu na wyjazd “Tajemnicę domu Helclów” i czytało mi się bardzo przyjemnie. To jest – bardzo podobało mi się tło historyczne, ze wszystkimi szczegółami i smaczkami, niejednokrotnie pikantnymi. Sama intryga kryminalna – już nieco mniej, a zakończenie to chyba ciut na siłę. Natomiast Kraków z tamtych czasów – paluszki lizać.

Zaczęłam “Zachwyt i rozpacz. Wspomnienia o Wisławie Szymborskiej” – no, tam to dopiero wszyscy opowiadają o sobie!… Bez rewelacji. Pani Wisławy w tym jak wyciągu z wątroby kaczki w homeopatycznych kulkach, reszta – popisy własne.

Idę się nażreć igliwia, wczołgać pod kanapę i przeegzystować do ocieplenia.