Barbarella

Dzień zaczął się nerwowo, ale adoptowałam pszczołę:

Adoptuj Pszczołę

A N. chyba cos knuje, bo je figi.

Serdecznie witam wszystkich znad filiżanki lnianego, parującego gluta, albowiem żołądek mi wczoraj odmówił współpracy. Boleśnie i kategorycznie.

Najgorsze było to, że jak tak sobie wieczorkiem leżałam i mnie dźgało, i robiłam rachunek sumienia, co takiego zeżarłam, że mogło mi zaszkodzić, jedyne, co niezdrowego wciągnęłam, to krakersy. Krakersy!… Ja wiem, że są tłuste i na proszku do pieczenia, ale… Krakersy?… Serio?… Gdyby to były ze dwa wiadra KFC, zagryzione słoiczkiem papryczek jalapeno i poprawione borowikami w śmietanie – to rozumiem. Ale – KRAKERSY?…

Czas, naprawdę czas, zaprzyjaźnić się z miłym, otwartym światopoglądowo weterynarzem. Który, jak przyjdę do niego i spojrzę mu głęboko w oczy, bez specjalnego wnikania ułoży mnie na stalowym stole i humanitarnie uśpi. Jakimiś fajnymi halucynogennymi dragami.

I znajoma mi powiedziała, że schudłam. No nie schudłam, tylko miałam czarną, dopasowaną w talii koszulę (a nie worek, jak zwykle), ale zawsze to miło. (To powinien być taki kanon dla kobiet, zamiast „Cześć” powinnyśmy sobie mówić na powitanie i pożegnanie – „Schudłaś!” i odpowiadać „Ty też schudłaś”).

Odkupiłam sobie w antykwariacie „Jakim prawem” Urbana – książka stracona w liceum (pożyczyłam jakiejś nieoddającej francy), zbiór opowiadań z ówczesnych kronik kryminalnych, przecudownych, pamiętam kawałek z panią w stylonowej halce na tapczanie. Nieżywą od trzech miesięcy w momencie znalezienia. I cieszyłabym się z tego znacznie bardziej, gdyby nie lniany glut, czyli moja dzisiejsza dieta cud. Ech.

PS. O, ale numer, Karlos Arguinano zrobił panierkę do ryby z popcornu, tego styropianu – rozdrobnił w malakserze i tytłał w tym rybę, zamiast w tartej bułce. Hm.

No więc w celtyckim zodiaku jestem, niespodzianka niespodzianka, WINOROŚLĄ.

Tu powinien być najeżony wykrzyknikami i argumentami akapit o wydźwięku „a nie mówiłam” (bo a nie mówiłam? Całe życie? Że mam identyczne wymagania, jak winorośl? I że winorośl jest podstawą cywilizacji? I nie tylko?), ale mi się nie chce.

A nie chce mi się, bo jest ZIMNO! Na jutro zamówiona moja UKOCHANA cysterna z napisem OLEJ OPAŁOWY, nienawidzę tej pory roku, kiedy w moim życiu pojawia się cokolwiek z napisem OLEJ OPAŁOWY. Zwłaszcza w tym roku, kiedy tak strasznie krótko było ciepło. I tylko trochę poprawia mi humor fakt, że tydzień grzania dupy i wysiadywania w ciepłe noce po knajpach w Corralejo jeszcze przede mną.

„Brudna robota” zostaje niniejszym jedną z moich ulubionych książek. Mimo, że temat jest nienowy i parę razy przerabiany, i to przez mistrzów pióra (np. Pratchett) – ot, niczego nieświadomy, spokojny facecik zostaje mianowicie wysłannikiem ŚMIERCI (było, prawda?), to jego rozwinięcie jest bardziej, niż zadowalające. Może dlatego, ze nie dzieje się w jakimś mniej lub bardziej magicznym, alternatywnym wszechświecie, tylko u nas, na Ziemi, tu i teraz. I nic to, że pewnego dnia zastajesz w sypialni córki dwa piekielne ogary, które potrafią zjeść teflonowa patelnię; wystarczy, że na spacerze na pytanie „Jaka to rasa?” odpowiesz „Piekielne ogary IRLANDZKIE”, żeby nikt się niczemu nie dziwił. Nikogo tez nie dziwi, a właściwie mało kogo obchodzi, że ludzka dusza może się mieścić w implantach cycków, a porośnięte piórami dziwki z długimi szponami mówią do ciebie przez studzienki kanalizacyjne. Aha, wrażliwych i ciśnieniowców ostrzegam – większość bohaterów strasznie klnie. Bardzo dobra książka.

I wyszedł nowy zbiorek opowiadań Davida Sedarisa – „Przyjrzyjmy się cukrzycy z sowami” („Let’s explore diabetes with owls”), który sobie zamówiłam, żeby mieć co czytać na wakacjach. (Że niby ja tak intelektualnie spędzam wakacje, nie tylko chlam, ale również pochłaniam literaturę, you know).

Aj hejt ju, temperaturo odczuwalna otoczenia.

Otóż zmieniłam jajka. Kilka tygodni temu N. przyniósł z bazarku inne jajka, niż zwykle – mniejsze, bo zawsze brał największe. Niestety, okazało się, że w te upały kury się słabo niosły i tych największych zabrakło, więc wziął te numerek mniejsze. I powiadam państwu, że od tamtej pory gustuję w tych mniejszych. Nie dość, że smaczniejsze, to jeszcze jakieś takie zgrabniutkie i foremne, jakby je znosiły kury o wyjątkowo zgrabnych tyłkach, przychodzi mi na myśl Salma Hayek. Kto by nie chciał jajka od Salmy Hayek?…

A Szpilmanowa troszkę zaczyna się rządzić. W piątek zrzuciła w łazience kwiatek z parapetu. Kwiatki w łazience już od jakiegoś czasu miały ciut za małe doniczki, ale jakoś tak nie mieliśmy filingu do przesadzania (a raczej N., bo ja plus rośliny równa się mniej lub bardziej spektakularna katastrofa). No to Szpilmanowa zadecydowała za nas, że już czas NAJWYŻSZY i w piątek zastaliśmy łazienkę w skorupach i ziemi. Ma szczęście, że dwa kroki od nas jest weekendowy kiermasz donic wszelkich kolorów i rozmiarów, bo gdyby nie to, byłabym lekko wściekła. Kwiatki mają nowe domki, a ja poczucie, że ktoś mi się tu WTRĄCA.

Od rana przepięknie leje – czas uruchomić odliczanie do wyjazdu na Tydzień Grzania Dupy, tyle powiem.

Dzisiaj już trochę lepiej, ale wczoraj mogłam się wynająć za zagęszczarkę do podłoża, tak mnie telepało przez cały dzień. Dobra. O tych butach teraz będzie, długo i ze wstępem, bo sprawa jest skomplikowana i w sumie nie wiem, co dalej.

OKOLICZNOŚĆ 1: Mój mąż rok temu zgubił buty. Swoje ulubione, sportowe pikolinosy, najwygodniejsze, przepadły jak kamień w wodę. Miał je w Świnoujściu, a później już nie pamięta, choć wydaje mu się, że prowadził w nich samochód, jak wracał. W domu przeszukane wszystkie torby, przeszukany bagażnik samochodu. Może zostały tam w mieszkaniu – telefon, prośba o przeszukanie mieszkania. Nie zostały. Co kilka tygodni mu się te buty przypominały i robił rewizję nowych i starych miejsc w domu, ale bez skutku.

OKOLICZNOŚĆ 2: Mamy w domu Szpilmana – cichy, dość spokojny, nie przeszkadza, kiedy jesteśmy w domu, ale kiedy nas nie ma – wyłazi i działa. A to kubek znajduję przestawiony, ręcznik przewieszony, takie drobne niekonsekwencje Wszechświata, co można by machnąć ręką, ze pewnie mi się przywidziało, tylko, że kilka było takich na granicy żartu i gęsiej skóry. Książki pożycza notorycznie, ale zwykle oddaje, choć np. “Tarantulę” sobie przywłaszczył i nie oddał.

No to teraz ZDARZENIE WŁAŚCIWE: Dwa dni temu otwieram kanciapę pod schodami, żeby wziąć kurtkę, i co widzę: przed samymi drzwiami leżą zaginione pikolinosy. No wiecie co, myślę sobie, znalazł buty i nic mi nie powiedział! Taką robił drakę, że zginęły, ale jak się znalazły, to już ani słowa, pewnie w jakimś mega dziwnym miejscu były i nie chce się przyznać. Za chwilę N. schodzi na dół, więc się pytam:

– No i gdzie były?

– Co było?

– Buty.

– Jakie buty?

– No buty, twoje buty, co ich rok szukałeś.

– SKĄD MASZ TE BUTY?

– Brałam kurtkę z kanciapy i leżały przy samych drzwiach, prawie się o nie potknęłam, już mnie nie wkręcaj.

– JAK TO W KANCIAPIE? Ja ich tam szukałem milion razy! I nie znalazłem!

I nagle zrobiło mi się słabo. Szpilman oddał buty. No bo jak to inaczej wytłumaczyć? Z jednej strony, mam trochę satysfakcji, bo N. się ze mnie podśmiewał, ale teraz już się nie podśmiewa – zobaczył, jak to jest. Z drugiej – NIECH NIKT SOBIE NIE WYOBRAŻA, że ja w tym domu zostanę sama na noc! Za dużo widziałam filmów dokumentalnych (typu Paranormal Activity). Z trzeciej – co to może być i czego on chce (oprócz męskich butów)? Dom jest nowy, nikt w nim nie umarł, nie stoi na cmentarzysku indiańskim (chyba) (mam nadzieję), tylko na miejscu, gdzie leżała kupa kompostu sąsiada.

Nie wiem, co o tym myśleć. W rozsypce trochę jestem. Nie wiem, czy kontynuować politykę nieagresji i niewchodzenia sobie w drogę (w sumie, oprócz tych butów i kilku książek nie jest zbyt zaborczy), czy coś przedsięwziąć (a jak się weźmie za MOJE BUTY?). Czy ktoś ma jakiś pomysł albo dobrą radę?… (tylko, żeby nie trzeba było zarzynać nic puchatego i spryskiwać krwią drzwi wejściowych, bardzo proszę).

Tak, tak. Metafizyka to nie paczka klusek błyskawicznych (ani żadnych innych). Bardzo to wszystko skomplikowane, a ja przecież jeszcze muszę zdążyć mieć depresję przedurodzinową.

No. To boli mnie gardło, w głowie mam pulsująca galaretę oraz najchętniej bym spała 48 godzin na dobę. Niech to jasny szlag.

Jak mnie przestanie głowa boleć, to muszę napisac o butach N. Ale na razie nawet kolory cukierków mi sie zamazują (tak, przeprosiłam się z cukierkami, skoro zabrali mi kwiatki).

Miałam napisać coś wzniosłego ideologicznie, ale od rana jest STRASZNIE ZIMNO! Ja na to jeszcze nie wyrażam zgody, rozumiemy się? Jeszcze chyba nawet nie obleciałam wszystkich zakupionych sandałków, a tu – dziesięć stopni rano? Nie służy mi ten klimat. Zobaczycie, że się w końcu spakuję i wyjadę i będziecie mi przywozić kiszone ogórki i żurek do Corralejo. Żeby nie było, że nie uprzedzałam.

Zaliczyliśmy w weekend ach co to był za ślub, w ładnym małym kościółku z drewnianym chórem – kościół mojej parafii juz niestety nie jest taki ładny, bo przyszedł jakiś proboszcz modernista i wymalował całe prezbiterium do połowy we wzór rodem z tureckiego dywanu, a od połowy – greckiego basenu. Jak to zobaczyłam, to chciało mi się płakać, zupełnie jak bohaterom „Nie licząc psa” na widok remontu katedry w Coventry, choć i tak uważam, że strusia noga biskupa byłaby ładniejsza, niż ta pstrokacizna.

Wesele się udało, chociaż babcia narzekała, że za głośno grają. No więc przypomniałam babci, jak byłam mała i błagałam, żeby mnie nie włóczyć po weselach, bo nie znosiłam weselnej, głośnej muzyki, ale nie, nieeee – musiałam iść. Nie dali mi posiedzieć w domu pod stołem, jak lubiłam najbardziej. To teraz jest słodka zemsta. No. I jednego rudego mieli na weselu, to chyba na szczęście, prawda?

I jadłam pyszny mus jabłkowy z chrzanem, do mięska – znakomity, musze spróbować taki zrobić. Bo chrzan z tartym jabłkiem dobry, ale to nie to. Akurat mam kwaśne jabłka, co N. sobie kupił, ale nie daje rady ich zjeść, bo go wykręca na lewą stronę. To jak raz będą do chrzanu (chyba, że tym kwasem wyżrą dziurę w rondlu).

Z serialowej rozpaczy zaczęłam oglądać „Mr. Selfridge”, no dajcie spokój. Nie, w porządku, ładna scenografia i kostiumy, ale takie kurna… kino familijne, żadnego trupa, a skandal taki, że miał kochankę – tancerkę rewiową. O, wielki mi skandal. No, jedna lady o końskiej twarzy jest dość rokująca, bo sobie przyprowadza kelnerów, żeby jej grzali nóżki, ale reszta taka sobie. Na szczęście są jeszcze dobrzy ludzie na tym świecie i podrzucili człowiekowi „Low Winter Sun” – od razu jest miło, jeden pan twardy policjant się mści na drugim policjancie, BO MU KOBIETĘ ZBEZCZEŚCIŁ. Oraz „Fear Itself” – seria horrorów, nie za długich, nie za strasznych, takich w sam raz i z fajnymi aktorami.

A „Brudną robotę” zaczęłam i wyłożyłam się na stole od razu na drugiej stronie, jak koleś liczył paluszki swojej nowonarodzonej córeczki, liczył trzeci raz i za każdym razem wychodziło mu dwadzieścia jeden. Później jest trochę smutniej, ale ksiązka dobra, podoba mi się bardziej, niż ten Anioł. No i jeszcze mam „Azyl” Izabeli Sowy, bo bardzo lubię jej książki i już.

A uszu nie mam przekłutych.

PS. Aha, i chciałam, Drogie Bravo, się poskarżyć na Zuzankę, ponieważ przypaliłam przez nią wołowine na bitki, bo mi przysłała linka do wątku o tym, jak zgodnie z zasadami savoir-vivre zrezygnować z zaręczyn i dostałam takiej głupawki, że zanim się ogarnęłam, to się mięsko przyswędziło.

Mój ukochany mąż skrócił mi wczoraj życie o jakieś półtora roku, spierdolił wieczór oraz doprowadził na skraj zawału. Zapytany, po wszystkim, DLACZEGO – stwierdził, ze dlatego, ze nie chciał mnie denerwować.

Brawo. Naprawdę, brawo, świetny pomysł, świetna realizacja, dlaczego ja go nie porąbałam siekierą, jak wrócił do domu?… A, bo nie miałam już na nic siły, ledwo się doczołgałam do łóżka. Nie chce mi się po raz pierdyilard nasty dywagować na temat, SKĄD są mężczyźni i CZYM myślą. Nie chce mi się. Zmęczona jestem. Nawet nie chce mi się powtarzać, że jeszcze raz go zobaczę w pobliżu tych kutafonów, to obetnę im penisy albo zawiążę na supeł. Bo i tak tego nie zrobię, gdyż się brzydzę.

Co myślicie o podatku od niezjedzonej do końca porcji w restauracji? Bo czytałam, że w Chinach restauratorzy by chcieli wprowadzić coś takiego. Dla mnie osobiście – bomba, nie cierpię, jak się jedzenie marnuje, ale – a co, jeśli to restauracja podaje porcje niemożliwe do zjedzenia? Parę razy mi się trafiło.

Ale na przykład przy szwedzkich stołach – jak najbardziej. Kara za to, co się nałoży na talerz, ale nie zje, powinna być. Nie cierpię tego w hotelowym wyżywieniu – potworne rodzinki, co znoszą wyładowane talerze do stolika, bo musza zgarnąć WSZYSTKO, co jest wystawione, a później połowa zostaje. Albo – dla malutkiego trzylatka – wiadro frytek. Mały zje trzy sztuki i już go niesie od stolika, ale trzeba zgarnąć pięć kilo przecież. Żeby jeszcze, jak sympatyczne Angielki na śniadaniu, co przynoszą sobie czwarty kopiasty talerz jajecznicy, tostów i dżemu, ale to ZJADAJĄ (a mi się słabo robi na ten widok, bo z rana jestem mało spożywcza) – ale nie, chodzi o to, że przecież ZAPŁACILI, to wolno. Wolno się w tym wytarzać, jakby chcieli i mieli taką fantazję.

I w takich miejscach – podatek od niezjedzonego powinien być. Nie wiem, skąd się to w ludziach bierze, ale jest ohydne. Tym bardziej, że w domu lament, jak chleb podrożeje o 10 groszy, ale w hotelowej stołówce ten sam chleb wolno kruszyć i zostawiać na stole, upuszczać na ziemię i wyrzucać. Obrzydlistwo.

(W dodatku, jak się poczyta Anthony’ego Bourdain, to się wie, jak to jedzenie stołówkowe jest robione. I od razu przechodzi ochota ładowania sobie pełnych talerzy wszystkiego – ale to już osobna historia).

W kolejnym odcinku: Czy macie przekłute uszy?

A paczka przez Brukselę idzie OCZYWIŚCIE cały dzień dłużej. Bruksela wszystko musi zepsuć.

Po “Zakład pogrzebowy przedstawia” spodziewałam się chyba więcej historyjek i ciekawostek “z życia zakładu” – ale nie ma ich tam. To opowiadania właściciela zakładu pogrzebowego o, hm… “klientach” i ich rodzinach – ludziach, którzy z różnego powodu najbardziej utkwili mu w pamięci. Uprzedzam – ryczy się na kilku z nich dość konkretnie. Mimo lekkiego rozminięcia się wyobrażeń z rzeczywistością – podobała mi się ta książka, z jednym zastrzeżeniem. Czy dziś już naprawdę NIKT nie zatrudnia redaktora i korekty, a jeśli nawet zatrudni, to szympansa za banany?… Bo tak można wnosić po lekturze.

Język jest dość prosty i chropawy, nawet żarty są dość specyficzne – nie wiem, czy to cecha autora (nie znam niemieckiego – nie czytałam bloga – pierwowzoru), czy wina tłumaczenia… Ale w wielu miejscach to wygląda, jakby ktoś przepuścił tekst przez google translate i żaden inny ktoś tego później nie sprawdził. No na miłego Potwora Spaghetti, “a na dole w piwnicy leży młody mężczyzna w chłodni, który skoczył z mostu” – chyba w siódmej klasie podstawówki za coś takiego się dostaje opierdziel przed całą klasą (a, zapomniałam, że teraz nie ma siódmych klas; ani opierdzieli przed klasą, żeby uczeń się nie zestresował, nie kopnął nauczyciela w głowę i nie przyniósł zaświadczenia o ADHD). Są błędy ortograficzne, gramatyczne i nieprawidłowy podział wyrazów przy przenoszeniu. Takie coś widywałam w książkach mojej babci sprzed wojny, wydanych tzw. “nakładem własnym autora”. Wstyd, sromota i brudny osad na szklance.

O, znalazłam w stopce: “Redakcja: Natalia Gowin”. Gratulacje.

“Ostatni tacy przyjaciele” to dość barwna opowieść o roku w Hollywood (z didaskaliami, ale główna akcja dotyczy tego jednego roku), kiedy Komeda przybył, rzucił na kolana świat kina, po czym rozwalił sobie ten swój rudy, genialny łeb. Narracja jest włożona w usta Ewy Krzyżanowskiej, matki Marka Nizińskiego, i z początku to trochę razi, te wszystkie wtrącenia i amerykanizmy, ale można się przyzwyczaić. Tłem jest prawdziwe, WIELKIE Hollywood z tamtych czasów – autorka pracowała u Freda Astaire czy Barbry Streisand (hm, ciekawe swoją drogą, co na to agent Barbry, bo jest tam kilka smaczków). Smutna historia, bo wiemy, jak się skończyła, ale ciekawa (choć jest kilka rozdziałów, które nie do końca rozumiem, np. o dziewczynach – sąsiadkach Hłaski, może to tylko dla wtajemniczonych). Dość znaczące jest przedstawienie Wojtka Frykowskiego – to, co o nim dotychczas czytałam, pozwalało sobie wyobrazić bon vivanta, chłopaka z pieniędzmi i rozmachem, lubiącego żyć i nie stroniącego od kobiet i rozrywek, ale raczej pozytywną postać, choć specyficzną. Tu autorki (pani Ewa i Zosia Komeda) przedstawiają go jako wyrafinowanego oszusta, cwaniaka i dość dużego formatu świnię. Interesujące, jak by powiedział Gregory House.

Szkoda, że nie ma więcej, niż te kilka zdjęć. Szkoda, że pani Ewa spaliła fotografie syna, szkoda, że nie zachowały się negatywy.

A książki miałam mieć do zabrania na wakacje i o. Zawsze tak się kończy; muszę sobie sprawić coś w rodzaju sejfu z zamkiem czasowym – żeby się nie otwierał przed OKREŚLONĄ datą, żeby NIE WIEM CO.

A paczka z Mango, co zawsze szła przez Lipsk (uwielbiam śledzenie paczek; to najlepsza rozrywka zaraz po książkach i serialach), tym razem idzie przez Brukselę. Hm. HM.

Nie dość, że mądrości nie przybyło i nie przybywa, to jeszcze:

– na brodzie mam pryszcz, któremu na dobrą sprawę powinnam wyrobić osobny paszport, oraz

– w sklepie rano nie było MOJEGO kefiru i kupiłam jakiś inny, który mi się teraz przelewa w brzuchu i bulgocze, gdyż ma nie te bakterie, które polubiłam, a one mnie.

A po patio chodzi mały, chudy kot nastawiony BARDZO przyjacielsko i zanim zdążyłam interweniować (podpowiedź: czajnik – – – > gorąca woda), to już moi współpracownicy podali mu śniadanie, lunch, obiad oraz rozmawiają z nim czule i go głaszczą.

I jak mam nie zwariować?

Odpowiedzi prosimy przysyłać na kartkach pocztowych.

PS. Na szczęście dotarły „Zakład pogrzebowy przedstawia! Dobrze, że do nas trafiłeś”, „Ostatni tacy przyjaciele” oraz „Brudna robota”. Czyli znowu nie mam kiedy posprzątać. Ha.