Archiwum autora: Barbarella

No to wróciliśmy, bardzo zacny upał nas przywitał i mam jedno ramię i szyję zawiane przez klimatyzację, tak że głową mogę ruszać mniej od jaszczurki. Boli jak jasna cholera. W upale prawie 40 stopni klima wszędzie w barach, sklepach, hotelu ustawiona na 15 stopni to nie jest ani zdrowe, ani przyjemne.

W tamtą stronę N. siedział obok pana z Saragossy (która mi się myliła z Somosierrą – o matko, jeden pies – polskie szable, polski hrabia, phi), który wracał z ośmiodniowej wycieczki po Polsce. Opowiedzieli sobie nawzajem swoje życie, po czym pan się poskarżył, że był w Warszawie, Częstochowie, Żelazowej Woli i Krakowie i wszędzie mu dawali pierogi i schabowego. On chciał czegoś innego spróbować, ale mu tłumaczyli, że nie ma w Polsce nic innego i żeby jadł swoje pierogi. Na szczęście bardzo mu smakowała kapusta w postaci surówek, chociaż tyle dobrego. Moim zdaniem to skandal, organizator powinien wejść pod stół i się wstydzić.

Z powrotem mieliśmy za sąsiada faceta, który układał w telefonie pasjansa z towarzyszącą oprawą muzyczną w postaci dzikiego flamenco. Spoko, można gorzej trafić.

Robiliśmy w tym upale codziennie co najmniej 10 kilometrów – nie mam pojęcia, JAKIM CUDEM, bo kondycję mam zerową – widocznie po prostu potrzebuję CELU, żeby się ruszać; nie potrafię jak chomik w kółku. Byliśmy na Mercado San Anton, w parku Retiro oraz zwiedzić egipską świątynię Debod – stoi w przepięknym parku na wzgórzu niedaleko od Plaza de Espana (tego z najpiękniejszym moim zdaniem pomnikiem w Madrycie – Cervantesa patrzącego na don Quijote i Sancho Pansa). Plus oczywiście program obowiązkowy i dowolny po barach, dwa razy dziennie. I sjesta pomiędzy, jak przedszkolaki; niestety, ale w tej temperaturze bez sjesty byśmy nie przeżyli.

Odkryciem wyjazdu został mianowany bar Lacon, który mijaliśmy milion razy, ale weszliśmy dopiero teraz – o której by się nie przyszło – dziki tłum. Kuchnia galicyjska i solidne darmowe tapas do wina, w dodatku można sobie wybrać z czterech – pięciu wypisanych na tablicy. Załapać się na rożek miejsca przy barze nie jest łatwo. Poszliśmy tam na obiad i o mało później nie umarłam, albowiem wpierdzieliłam arystokratyczne danie składające się z ziemniaków w cieniutkich plasterkach, borowików i jajek. To elegancko zapieczone warstwami, po czym kelner na moich oczach rozszarpał wszystko i skotłował w garnuszku – przepyszne! Grzybki mnie później boksowały po wątrobie przez całe popołudnie i wieczór.

No i oczywiście, chodziliśmy do Bodegas Ricla – bar ma jakieś siedem metrów kwadratowych, wymalowany jest na zielono olejną farbą, w otoczeniu wytwornych, dopracowanych, wypieszczonych knajpeczek wygląda dość abnegacko – i też zawsze, o każdej porze jest tam tłum. Z ciekawostek – premier Tusk z naszym ambasadorem lubi tam sobie przyjść na flaki. Barmani od razu usłyszeli, że mówimy po polsku, pokazali nam zdjęcie, mówili “cześć” i byliśmy sadzani na miejscu premiera Tuska w rogu przy bufecie. Zakąski faktycznie mają dobre, ale dosłownie pięć na krzyż – a i tak bez przerwy kłębi się tam dzika tłuszcza, a piwiarnia obok puściutka! Zawsze mnie to fascynuje, jak te bary sobie wyrabiają markę. Zjedliśmy boquerones, kanapkę z cabralesem, po czym z zaplecza wyszła Pani Mama Barmana, spojrzała na N. i mówi:

– A ty caballero to jeszcze spróbujesz moich flaków.

N. zaczął się wić, że na pewno pyszne, ale aktualnie jest upał 40 stopni i tak szczerze mówiąc, to trochę się obawia jedzenia gorących flaków w taką pogodę, bo boi się dostać zawału. Na co Pani Mama, że spoko, ona te flaki gotuje od 20 lat i one są bardzo dobre na upał – i już mu nalewa. A za nami jedna wytworna dama:

– Ojej, są flaki?… A można poprosić porcję?

– I dla mnie, i dla mnie – zaszeleściło po całym barze.

Zjedliśmy te flaki, co było robić (tzn. ja sam sos z bułką i kawałek kaszanki) – smaczne, ostre, i faktycznie nie zaszkodziły na upał. Jak to nigdy nie wiadomo i najlepiej się słuchać kucharek.

W niedzielę o siódmej nagle zrobiło się siwo, ryknęło, błysnęło i zaczął padać deszcz. Deszcz!… Spacerowaliśmy w tym deszczu, ledwo parę ciepłych kropel na krzyż, ale społeczeństwo się pochowało po knajpach i zerkało z trwogą, czy klęska żywiołowa już przeszła. No trudno, żebym gdzieś przyjechała i nie padało. Ale chyba się starzeję, bo w najwygodniejszym łóżku świata w najpiękniej położonym hotelu już tak od soboty tęskniłam za moją sypialnią BEZ KLIMATYZACJI wiejącej mi w bark, za to z aksamitnym pyskiem mojego psa.

Matko, jak się stęskniłam za herbatą. Oraz chyba musimy po południu przeprać nieco nasz psi aksamit, bo jakaś jest utytłana i piach się z niej sypie.

No i tak. Jak to się mówi, majtki na dupę i do roboty. Ale fajnie, że jeszcze jest ciepło; tylko mogłoby trochę popadać. Już się za to zabieram, hue hue.

No i tak. Ponieważ, jak wiadomo, prawa Wszechświata są takie, że jak jest miło i dobrze, to natentychmiast dla równowagi musi się coś spierdolić, bo taka jest natura przyciągająco – odpychającego pola uniwersalnego, to właśnie wylizuję sobie przydatki po zawale serca. Łeb mi pęka (a solpadeina cała wyżarta!) i nie wiem, co spakować (oczywiście, sandałki z grzywką – są kochane, kudłate i super wygodne – ale jeszcze parę rzeczy by się przydało chyba?…). W pionie trzyma mnie wizualizacja jutrzejszego natrąbywania się w kolejnych barach. Aha, jeszcze oczywiście muszę przeżyć wyrzut we wzroku Szczypawki, kiedy ją będziemy zostawiać u ciotki (wino, wino, pamiętaj, różowe lodowate wino i krewetki).

Ponieważ i tak już mi wszystko jedno, to powiem to na głos:

Drugi sezon “Detektywa” podobał mi się bardziej, niż pierwszy.

Intryga mnie bardziej wciągnęła, a także bardzo mi przykro, ale nie umiem w sobie wzbudzić podziwu i uwielbienia dla odkrytego na nowo Matthew Mcconaughey (a już w “Interstellar” to bym mu przerobiła kiszki na podwiązki, tak mnie te jego miny denerwowały). Serio, w pierwszym “Detektywie” jak zaczynał swoje filozoficzne wywody, to szłam rozpakować zmywarkę albo umyć wannę, wracałam, a ten dalej przeżywa.

Najbardziej mi się podobały zarzuty, że zbyt skomplikowana intryga w drugiej części. No chyba dla widzów reality show o Kardashianach.

Oraz – od kilku dni reklama kontekstowa chce mi opchnąć olej kokosowy. A to nie jest jakieś przemysłowe świństwo? (A może mi się pomyliło z palmowym). Różne rzeczy już mi gugiel wciskał, żyrandole, czepki chirurgiczne, ale olej kokosowy? Ciekawe, skąd taki pomysł.

Ugotowana została zorza. „Zorza” w tym kontekście wymawia się nie jak „zorza polarna”, tylko „z” czytamy jak skrzyżowanie „t” i „c” z przygryzieniem języka, identycznie jak w słowie „Zara” – proste, prawda? Chodziła za mną od jakiegoś czasu i się doigrała. Na zorzę się drobno kroi schab (chociaż może być i inna wieprzowina, ale ja najbardziej lubię ze schabu; mogą być są te końcówki, co zostaną od odkrojenia zgrabnych kotlecików). Takie pokrojone kawałki się miesza ze zgniecionym czosnkiem, papryką (dużo! Na pół kilograma – ze 3 stołowe łyżki) i solą. Niektórzy dają jeszcze oregano. Najlepiej, żeby sobie poleżało przez noc w tym garniturze. Następnie smaży się luzem na dobrej oliwie i podaje na domowych frytkach (z pieczywem też smaczne). Do tego zrobiliśmy jeszcze sałatkę, która jest absolutnie potępiona przez kulinarny sawuarwiwr, a moja Mama często ją robiła i uwielbiam: pomidory wymieszane z małosolnymi ogórkami.

A w czwartek udajemy się do Madrytu! N. chyba miał dosyć, że nocami cichutko wyję przez sen jak upiór dzienny, ssę mały palec wyobrażając sobie, że to krewetka u Abuelo i perfumuję się oliwą za uszami. Jest taka scena w „Małej Miss”, kiedy Olive dowiaduje się, że jedzie na konkurs Miss Sunshine, bo odpadła jej koleżanka – no więc u nas było IDENTYCZNIE, jak N. powiedział, że kupił bilety. Aha, oczywiście – na nasz przyjazd wracają upały, bo już było fajne, rześkie 27 stopni. Więc od czwartku znowu wraca 36 – nic mnie to nie obchodzi, najwyżej będę nosiła w torebce mokre prześcieradło. Plany mamy tak szeroko zakrojone, że obawiam się, że pierwszego dnia nie uda nam się wyjść poza pierwszy krąg knajp dookoła hotelu.

Obejrzałam wczoraj „Grę tajemnic” i trochę się rozczarowałam – zdecydowanie za mało i za krótko o jego pracy w Bletchley (i gdzie Dilly Knox?). Za to bardzo podobała mi się scena, w której Turing rozmawia z Menziesem w pokoju Joanny i dociera do niego, ile pięter sekretów maja do ukrywania przed światem – złamanie kodu to dopiero mały kawałeczek układanki. Sporo dodatkowych punktów należy się specjalistom od castingu za Matthew Goode, ale to jest chyba oczywiste. Chyba jednak tradycyjnie książka lepsza (chociaż zdecydowanie nie jest to pozycja do łyknięcia w jeden wieczór).

A wczoraj okazało się, że Szczypawka lubi białe wino. Jeszcze tylko tego brakowało.

A idźta z tym kucykiem co mają wyjść loki. Najdłużej go utrzymałam na łbie 15 minut – albo dostaję migreny z aurą i świetlistym halo dookoła przedmiotów, albo co chwilę mi się to rozwija i wyłazi ze spinki na wszystkie strony. Fryzura taka raczej się nazywa “dupa zdenerwowanej kury”, a nie “hollywoodzkie loki”. Jakiś czas temu kupiłam grube wałki z rzepem na zewnątrz – tak żeby przy suszeniu chociaż na moment nawinąć włosy, bo to niby ładniej i się ułożą. I co? Mowy nie ma, zjeżdżają mi. Jestem skazana na proste strąki (albo kompaktową fryzjerkę w torebce).

Zimno się zrobiło i znowu marzną mi nóżki i mam ponure myśli z gatunku – nikt mnie nie kocha oraz trzeba umyć szybki w kredensie. A to przecież nieprawda, bo Szczypawka mnie kocha (nie tak bardzo, jak kocha N., ale zawsze). A szybki… kto się przygląda szybkom w kredensie, oprócz ja. Ale czuć w powietrzu, że nadciąga jesienna melancholia i pajęczyny (gdzie nie pójdę, tam w jakąś włażę).

I jeszcze jedno czuć w powietrzu. N. znowu dopieszcza roślinki cudownym prima sort granulowanym gunwem. Jak się zaczęłam na niego drzeć, to zrobił mi wykład, że na torbie jest napisane, żeby stosować co sześć tygodni (a co mieli napisać? Jak ja bym handlowała gównem, to bym pisała na torbach, żeby stosować sześć razy dziennie – przed i po posiłku, cholera jasna). I teraz otwieram okno – śmierdzi; wychodzę na taras – śmierdzi bardzo. Idę nalać ptaszkom wody i o mało się nie przewracam ze smrodu. No ale – czego się nie robi dla róż. Smacznego, kwiatuszki.

Nie mam bladozielonego pojęcia, co by tu fajnego ugotować w weekend.

Ale nie samymi włosami człowiek żyje i całe szczęście (chociaż bardzo bym chciała mieć taką składaną teleskopowo fryzjerkę do noszenia w torebce albo walizce, żebym mogła ją ze sobą wszędzie zabierać) (i tak pokazała mi niezły patent na hollywoodzkie loki – trzeba zrobić kucyk i bardzo mocno go skręcić, jak powróz, i przypiąć na 2 – 3 godziny).

N. powiedział, że musi wyjąć rower i będzie jeździł w weekendy i popołudniami – przyklasnęłam, bo to zdrowo (i będę miała internet tylko dla siebie). Po czym poszedł do garażu, narobił hałasu, wywlókł wędkę i rozłożył na stole. Nie wiem, czy to początki demencji i mieszają mu się pojęcia, czy też może jest w trakcie wymyślania zasad nowego sportu, coś na wzór polo – tylko zamiast jechać na koniu i uderzać w piłkę, to będzie jeździł na rowerze i zarzucał wędkę. Pozostaje mieć nadzieję, że przynajmniej nic nie złowi (a jakby się wywalił w krzaki, to mamy wielką butlę Octeniseptu – po przebojach ze Szczypawką jestem wielką fanką Octeniseptu).

Trochę mnie ostatnio nosi, jeśli chodzi o książki, bo czytam kawałkami i poniewierają się porozwłóczone po całej chałupie (zamiast usiąść, zacząć, skończyć i następna, proszę). I tak oto leżą grzbietami do góry:

– “Kuba Rozpruwacz” Paula Begga – bardzo porządna pozycja z zarysowanym tłem historycznym, na którym chwilami nie ukrywam – wymiękam; wzruszyły mnie zwłaszcza życiorysy ofiar wesołego Kubusia – niektórzy ludzie jęczący jakie to mają dziś ciężkie życie, powinni poczytać o tamtych czasach;

– “Halucynacje” Olivera Sacksa – kiedy czytam jego książki, to zwykle odmawiam modlitwę dziękczynną, że oprócz pospolitego pierdolca wszystkie klocki w mózgu mam na razie mniej więcej w porządku (i np. nie widuję wieczorami tłumu postaci w orientalnych strojach dookoła mojego łóżka) (mówienie do siebie się nie liczy podobno);

– “Batory” Bożeny Aksamit – dopiero zaczynam, ale już jest pięknie – Arkady Fiedler ucieka przed oblegającymi go babami do maszynowni i wychodzi tylko w nocy;

– “Dalsze przygody idioty za granicą” Karla Piklingtona – czytam i płaczę. To ten koleś, któremu Ricky Gervais i Stephen Merchant (uwielbiam obu) kazali zwiedzić siedem cudów świata, ale w ogóle go one nie zachwyciły. Nie wiem, jak to o mnie świadczy, ale okazało się, że podzielam zdanie Karla w wielu kwestiach, np. też za nic na świecie nie skoczę na bungee (lub ze spadochronem), bo to idiotyczne. Oraz pływanie na śmierdzących rybami łódkach też ani mnie nie zachwyca, ani specjalnie nie interesuje. Karl przeplata swoje sprawozdanie cudownymi spostrzeżeniami – np. o pomniku Gagarina (“Głowa była w porządku, ale spodnie im nie wyszły. Może dlatego większość posągów przedstawia nagie postaci. Artystom łatwiej wyrzeźbić fujarkę i jajka niż realistycznie oddać zagniecenia na spodniach”), czy o ptakach kiwi. Ptaki kiwi dobierają się w pary na całe życie i są ze sobą nawet do trzydziestu lat. To Karla w ogóle nie rusza – po prostu, ptaki kiwi wszystkie wyglądają tak samo; gdyby wszyscy ludzie wyglądali identycznie, też nie byłoby rozwodów – podsumowuje Karl. Bardzo orzeźwiająca lektura;

– na deser “Kiedy nadejdą dobre wieści” Kate Atkinson – wiadomo. Uczta.

Wczoraj Drogi Pamiętniczku okrutnie zgrzeszyłam; uwielbiałam sobie platonicznie na Zalando jedne takie sandałki z grzywką. Obiekt adoracji wybrałam w miarę bezpieczny – wykupiony do numeru 42, po prostu oglądałam je sobie co drugi dzień i wzdychałam, identycznie jak w siódmej klasie, kiedy z koleżankami oglądałyśmy zdjęcia George’a Michaela – czysta abstrakcja. Nagle wczoraj klikam, żeby przy śniadaniu pouwielbiać, a tam co? MÓJ NUMER! I jak tu się nie zgodzić z księżmi, że Internet to dzieło SZATANA – pełen pornografii, przemocy, narkotyków, zboczeńców oraz numerów sandałków pojawiających się ZNIKĄD! W dodatku przecenionych. Bardzo przecenionych. Bardzo, bardzo przecenionych. Zaoszczędziłam kupę szmalu oraz wsparłam kulejącą gospodarkę – i tego się trzymajmy, kurwa mać.

Oraz mam pytanie – czy tylko ja trafiam na pastę do zębów, która nie dość, że smakuje jak krem do stóp, to na dodatek po jej użyciu ma się wrażenie, że całe wnętrze pyska porosło futrem?…

Rozbebeszyłam półkę z ubraniami, które poprzedni raz miałam na sobie na Kanarach. Komputer się nagrzewa, na szczęście są książki, które nie dość, że się nie nagrzewają, to jeszcze można się nimi powachlować.

Z atrakcji lokalnych mamy nocnego lisa. Tak w okolicach 22 – 23 zaczynają ujadać psy: szczekanie zbliża się do naszej chałupy, a następnie oddala, bo złośliwe lisisko defiluje środkiem ulicy i wkurwia psy do białości. Następnie zawraca, a z nim szczekanie / ujadanie / wycie – taki psi efekt Dopplera – i znika z powrotem u siebie w lesie. Mnie to nie przeszkadza, bo Szczypawka już od dawna śpi (czasem coś mruknie), ja mogłabym usnąć nawet we młynie, jak mawiał mój dziadek, więc traktuję to raczej jak wieczorne, nastrojowe słuchowisko („Przejście lisa” MCDXXVII 2015). DO WCZORAJ! Wczoraj spacer w jedną stronę odbył się bez zakłóceń, ale z powrotem tak do połowy i nagle słyszę WYSTRZAŁ. Z broni palnej. Jak w Teksasie! Najwyraźniej któregoś sąsiada nerwy poniosły. Ale skutecznie, bo natychmiast po huku zapadła cisza, jak w klasie na fizyce, kiedy nauczyciel wygłosi sławetne „No to do tablicy pójdzie…”.

(Tak, dziś wieczorem lis powinien wyjechać z lasu na platformie z bazooką, zawsze tak jest w kreskówkach).

Ale deszczu trochę to by się przydało.

PS. To był strzał z pistoletu hukowego, jakiegoś straszaka, odpowiednik walnięcia pięścią w stół na imprezie, kiedy pijaki śpiewają, wrzeszczą i ani myślą iść do domu – nikt do nikogo nie celował ani nie został ranny; myślałam, że TO JEST OCZYWISTE! Wczoraj normalnie lis znowu paradował, więc chyba nawet nie ma większych pretensji.