Archiwum autora: Barbarella

Szczur wrzucony do wody bez mozliwosci wydostania sie, tonie po 3 godzinach (uwielbiam naukowcow – eksperymentatorow).

Szczur, ktorego uratowano i wrzucono do wody jeszcze raz, tonie po 7 godzinach.

Chyba nie znam bardziej prawdziwej definicji NADZIEI.

Zawsze chcialam być astronauta. W odpowiedzi na moje marzenia dzis dane mi było od rana PRZESPACEROWAC SIĘ PO KSIEZYCU – taka skromna niespodzianka od wladz Warszawy. Sympatyczni panowie w pomaranczowych kamizelkach zrobili co mogli, żeby zaloga Apollo 11 (gdyby AKURAT zdarzylo im się BYĆ W POBLIZU I WPASC) poczula się jak w domu.

“To maly krok dla czlowieka. Maly krok dla czlowieka, ale wielki dla…” – mamrotalam sobie pod nosem, zapadajac się po kolana w formacje geologiczne Mare Tranquillatis na Marszalkowskiej, wygrzebujac z nich, wysypujac piach z butow, potykajac się o zielone, kiszkowate rury. “Dla MROWKI” – doszlam do wniosku.

A tak przy okazji – jestesmy zobowiazani konwencja miedzynarodowa do niesienia pomocy astronautom. Jak ci, Marcys, wyladuja na balkonie, albo przed galeria Mokotow – to bez obawy podchodzisz, smialo otwierasz wlaz i pomagasz.

“Thief of Time” swietny. Zapomnialam wspomniec, ze ma to, co kazda ksiazka miec powinna: IGORA 🙂

Mloda Zebra nie zawiodla :)) Przytargala mi piekne wydanie “Thief of Time” – wielkie, w twardych okladkach, trzy razy takie jak malutkie, kolorowe paperbacki, które kupowalam.

– Czy to WYDANIE DLA GLUCHONIEMYCH? – spytal najdrozszy, jezdzac kciukiem po wypuklych, zloconych literach na okladce.

Zdazylam wytarzac się intelektualnie w 40 pierwszych stronach. Alchemik Pratchett tym razem prowadzi czytelnika za uzde poprzez rozwazania nad natura Czasu. Jest Smierc, jest Susan, jest Smierc Szczurow i jest Niania Ogg – czyli zapowiada się BRAWUROWA jazda :))

W dodatku wyszlo tlumaczenie “Small Gods” – tyle szczescia naraz :))

Zebralo nam się wczoraj z Mloda Zebra na wspominanie siostrzanych ochlajow – zwijalysmy się we lzach smiechu, a reszta biesiadnikow reagowala – jak zwykle w takich przypadkach – ZNIECZULICA (“Już sa dobre” – “Taa, to już koniec” – “Nie polewaj im wiecej”). Po kilku Terazpolskach i “Nalevka Na Wisniach Contest” można było przystapic do skrecania regalu z IKEA.

I tak – technicznie NIE WIEM dlaczego ten mebel trzyma się kupy, bo poszczegolne elementy trzymaja się same siebie i powietrza i czegos w rodzaju spinaczy do papieru – i TO ma utrzymac KSIAZKI? Papiery? Chyba jako japonskie origami!

Najdrozszy twierdzi, ze regal trzyma GRAWITACJA. Zgodnie z najnowszymi teoriami grawitacja nie istnieje (czy jakos INACZEJ istnieje), wiec jednak bylabym za wbiciem tu i owdzie paru gwozdzi! Postaram się popracowac nad tym problemem jeszcze ZANIM zamieszkaja tam pierwsze ksiazki – może po prostu będę wstawac w nocy i ukradkiem wbijac gwozdzie, a pozniej udawac, ze UWIERZYLAM w grawitacje (i w prad elektryczny – niejako przy okazji).

PS. Jako bądź co bądź KOBIETA, powinnam zaczac uzywac jakichs innych skladnikow do drinkow, niż piwo, wodka i tabasco. Wydaje mi się, ze kobiety powinny pic cos bardziej ROZOWEGO, czasem z babelkami i parasolka…

Wcale, WCALE nie mam dzis promiennego nastroju. Bo chmury, a powietrze pachnie jak zapomniany przez Boga i ludzi kawalek starego sera w lodowce.

Mam ochote najezyc grzbiet i na kogos nawarczec.

Czytac nie mam co – niby w ksiegarniach kolorowe ksiazki wylewaja się z regalow, a nie ma co wziąć do reki. Chyba, ze nie na serio – ale za duzo szmiry powoduje, ze oczy cierpna. Mój najdrozszy ciagle obiecuje dostarczyc ksiazczyska o czasach katedr, ale jak na razie OBIECUJE.

Jeśli Mloda Zebra nie przywiozla mi z Wysp “The Truth” albo “Thief of Time” – to, proszę Panstwa, bryndza owcza – zostaja mi tylko poradniki grzybiarza i hiszpanska ksiazka kucharska…

Troche chmur i czlowiek czuje się jak sponiewierany bakcyl…

LEWY PAS od rana był dzis pelen JECHACZY, których umiejetnosci i ambicje można by smialo porownac do obecnie sprawujacego wladze RZADU.

“Have you ever retired human by mistake, Mr Deckard?” (bez zwiazku, ale uwielbiam ten film i ten tekst).

Przez weekend mialam duzo czasu nad zastanawianiem się nad cyklicznoscia wiekszosci zjawisk we Wszechswiecie – spowodowana albo dwubiegunowoscia, albo wygaszaniem i nasilaniem się danego zjawiska, albo jeszcze czyms innym – myslalam, maczajac pedzel w puszce Bondexu “ANTIC PINE” i obserwujac jego cykliczne wysychanie na kolejnych polkach regalu z sosny :)))

Chciałabym mieć zwierzatko (pajaki sa malo komunikatywne, a jamniki u rodzicow się nie licza). Najlepszy bylby SZOP PRACZ – ma (jak czytamy u Kuttnera) zwinne raczki i duzo potrafi zrobic SAM – jest nadzieja, ze nie zdechlby z tesknoty (wlaczylby sobie radio), ani z glodu, a nawet może poszedl na zakupy, ugotowal sobie obiad, a czasem zrobil przepierke…

Alternatywa bylby waz boa – nie jest zbyt towarzyski i karmi się go raz na dwa tygodnie.

W sumie weekend zaliczam do udanych – cykl: “Lakier, drewno, drewno, lakier, wino” :))

Szlam wczoraj deptakiem w Lublinie, w sluzbowym mundurku, obladowana Canonem, dziewczyny rozebrane, slonce swieci, a ja na bialogranatowo… Kopnelam się w kostke ze skutkiem tragicznym, na chodnikach – czyhajace komitety wyborcze – trzeba lawirowac pomiedzy Scylla a Charybda, a i tak od czasu do czasu dziabnie czlowieka wysunieta, nachalna macka.

Czasu za malo, żeby posiedziec w knajpce na chodniku, pokiwac klapkiem na palcu, skonfrontowac z rzeczywistoscia dwa kieliszki wina – i tak dobrze, ze udalo mi się uciec i uniknac podwiezienia wprost na dworzec, należy mi się chociaz spacer… Jezu – te wszystkie bluzeczki na ramiaczkach i spodnice, chyba zaraz dopadne ktoras panne, oglusze canonem, zedre z niej odziez i się przebiore…

W pociagu duszno i obowiazkowe towarzystwo dziwnych panow w niebieskich koszulach z komorka na trwale przyrosnieta do dloni (amputacja komorki grozi smiercia, wyplywem jedynych zyciodajnych fluidow z osobnika). Rozmowy: “Czesc, Krzysiek! Rozmawiales już z Andrzejem? Czesc, Andrzej! Rozmawiales może z Krzyskiem? Czesc, Slawek! Wiesz, rozmawialem z Krzyskiem, ale on jeszcze nie rozmawial z Andrzejem!… No czesc Andrzej! To jak, bo rozmawialem o tobie ze Slawkiem…”… GAAAAAAAH!

Powerade z lodowki po 30 sekundach zmienila się w Powerade z mikrofalowki, a glowa postanowila wzorem naszych przodkow – ameb – podzielic się na DWIE GLOWY… Pomogl dopiero ON – jak zwykle, w przeciwienstwie do mnie, efektywny, energiczny i zaradny. Jak to jest, ze on idzie przez zycie jak skalpel, a ja wloke za soba wiecznie przydeptany ogon?

W odpowiedzi na moje spojrzenie jamnika, który namierzyl parowke, odkorkowal bulgarskiego chardonnay i zycie stalo się prostsze. Jestem szczesliwym czlowiekiem 🙂

Moje wlosy maja dzis TEN DZIEN.

TE DNI polegaja na tym, ze SKLADAM SIĘ WYLACZNIE Z WLOSOW. Nic innego nie daje się zauwazyc. Wlosy maja HUMORY i koniec dyskusji. Jakakolwiek proba okielznania, zwiazania, splecenia, spiecia, uczesania – konczy się fiaskiem i wyszydzeniem przez każdy wlosek.

Spory parlamentarne i awantury ugrupowan prawicowych to NIC w porownaniu z konfliktem wewnetrznym mojej fryzury. Zostalam dzis zredukowana do ruchomego statywu dla sporych rozmiarow blond WRONIEGO GNIAZDA – w dodatku agresywnego i nastawionego BOJOWO.

Chyba mszcza się za to, ze je kiedys brutalnie ucielam. “TAKA JESTES! No to my ci teraz POKAZEMY” – i pokazuja.

Co mam zrobic? Ogolic czaszke na lyso? Wtedy mnie po prostu ZEZRA, jak nic…

Larry Diamond (“Na wpol uspieni w zabich pizamach”) twierdzi, ze Bog jest zaba, Jego Syn – kijanka, a Duch Swiety to gaz bagienny.
Uwazam, ze Hania powinna zrobic doktorat z Larry’ego Diamonda – jako ze z Boga ma juz piatke (w indeksie).

Od kopalni zlota wolalabym kopalnie czasu.

“Chwiejczyk poczestowal konia obrokiem”, a “Pan Mietek osunal sie wewnetrznie”.

Troche za wczesnie na konstruktywne przemyslenia – tym bardziej ze GOLAB zawadzil mnie skrzydlem!!!
NORMALNIE chcial mnie przeleciec!

Przypinam uslyszane od ludzi, ktorych podziwiam.
Wlasnie – dawno zadnego nie przypielam.
Nie dosc, ze nie poznaje nowych, to jeszcze Ci odchodza…

===============
Try.
Fail.
Try again.
And fail better.
===============

===============
All Men Die – But Some Never Live
===============

I dopisek: “Zycie jest krotkie – ALE SZEROKIE”

– I dlatego nalezy CHODZIC NA BOKI – skomentowala E.

Dodatek graficzny: Piekne zdjecie zielonej jaszczurki na pniu palmy kokoseowej, na tle niebieskiego basenu. Chcialabym byc ta jaszczurka… czasami 🙂

“Depresja gangstera” – cudowna, wspaniala, musujaca komedia, odswiezajaca jak sorbetowe lody. Urokliwy Billy Crystal w swoich za duzych, tweedowych marynarkach, De Niro w roli MAFIOZA – oni po prostu swietnie się na planie bawili, co widac.

Jak wszystkie komedie Crystala – kameralna (zupelnie jak jazzowa muzyczka w tle) – zbyt inteligentny humor, jak na hollywoodzkie superprodukcje. Calosc – po prostu SPARKLING – ach, uwielbiamy, zjadamy potrojne porcje!!!

Teksty, których niniejszym zamierzam uzywac NA STALE, czy się to tworcom podoba, czy nie (“Dzwon do Watykanu – MOŻE IM ZGINELO!” – na widok FONTANNY – subtelnego prezentu gangstera dla nowozencow).

Z innej beczki: W ramach oswajania z przemyslem tekstylnym trzeciego tysiaclecia dostalam w prezencie na imieniny zakupy w Galerii Mokotow. Jedne spodnie (NIE SPADAJA ZE MNIE!) sa absolutnie TOPOWE – zadziwilyby nawet sekretarke z naprzeciwka, tylko ze wyniosla się do KC (wraz z instytucja). W kazdym razie – zadziwily mnie w przymierzalni – musialam nieco poglowkowac, ktoredy się je zaklada, co zapina itp. Naprawde – do niektórych sztuk odziezy powinni zalaczac MANUAL, bo pozniej okazuje się, ze elegancka opaska do przytrzymywania wlosow okazuje się spodnica lub odwrotnie.

I TAK na wakacjach zamierzam chodzic w pareo 🙂