Barbarella

Ale wczoraj musiała być na Słońcu taka burza, ale to TAKA burza, że słów brak. Wszyscy dostali świra, o mało nie osiwiałam, a wychodząc z biura zrobiłam aferę, że KTOŚ WYSZEDŁ W MOJEJ KURTCE, bo ta co wisi to nie moja, ja nie miałam takiego napisu wyhaftowanego. No i przecież WIDZĘ, że to nie moja kurtka! Kurtki swojej nie poznam?… Podejrzenie padło na jednego mecenasa, na wszelki wypadek sprawdziłam jednak kieszenie na okoliczność rękawiczek. Oczywiście, w kieszeniach były moje rękawiczki, a N. powiedział, że albo się pójdę leczyć, albo mnie udusi. Ale z czego leczyć? Z burz na słońcu?…

Zostałam sobie wczoraj w domku jak jasna cholera. N. wyfrunął na delegację, a ja – wskoczyłam w ciepły dresik, pranie do pralki, herbatka do kubka… i już pięć po ósmej wyłączyli prąd.

Tak z godzinę się snułam po domu, próbując robić coś, co nie wymaga a) prądu, b) ciepłej wody. Skończyły mi się pomysły, więc usiadłam i przeczytałam „Marcowe fiołki”. Posnułam się, sprawdziłam bezpieczniki, poklęłam głośno, nakarmiłam ptaszki, o 14.00 trafił mnie szlag. Ciut zaczęłam dymić. Flądra znudzona z elektrowni stwierdziła, że to jest PLANOWE WYŁĄCZENIE, informacja na stronie www, włączą może raczej około 15.30 – 16.00. Kto normalny planuje wyłączanie ludziom prądu zimą na cały dzień? Rozumiem- awaria: wiatr zerwał drut, naprawa chwile zajmie. Ale PLANOWE?… Chałupa mi wystygła, nawet herbaty nie miałam jak zrobić, z zaplanowanych trzech prań zrobione pół jednego. Ale i tak luz, bo nie miałam nikogo w domu podpiętego do respiratora czy pompy morfinowej, powinnam być wdzięczna, a nie kląć i się ciskać przez pół dnia.

Ale najlepsze, NAJLEPSZE jest to, że po opierdolu z leciutko wyższego szczebla włączyli ten prąd natychmiast po wykonanym telefonie. Czyli wcale szary obywatel nie musiał siedzieć po ciemku do szesnastej, o czternastej też się dało włączyć.

Bardzo mi się również spodobał koncept wywieszania planowanych wyłączeń na stronach www, bo przecież cały system alarmowy mamy na prąd. To taki miły gest elektrowni w stronę włamywaczy i złodziei, żeby się nie musieli narażać, tylko mają jak na tacy – tu i tu, w godzinach takich i takich, zapraszamy serdecznie. Jeszcze powinni rozdawać wytrychy na gustownej smyczy z logo PGE.

A „Marcowe fiołki” beznadziejne, ta ksiązka Jennifer Weiner, co niby miało być WTEM – też. To znaczy, ta druga byłaby całkiem niezła, gdyby nie zakończenie, brakowało tylko pochodu księżniczek Disneya, sypiących confetti i rozdających kolorowe lizaczki i kondomy. „Marcowe fiołki” od początku nie rokowały, pretensjonalne i przekombinowane, ale musiałam czymś oko zająć, żeby mi łeb nie eksplodował.

I w sumie nie wiem, czy pół nieprzespanej nocy to przez adrenalinę, co ją wyprodukowałam, czy przez ten wiatr. Oko mi lata od rana.

Dziabnęła nas dziś z rana akcja „Trzeźwy poranek”. N. musiał dmuchać do podetkniętego mikrofonu, a ja… zostałam pominięta. Oczywiście, nikogo nie obchodzi, czy przypadkiem nie jadę nawalona o wpół do siódmej rano. Nikogo. A przecież mogę mieć problemy i dlatego piję od rana, albo nawet całą noc, ale nie nie, na mnie to już aparatowi państwowemu szkoda mikrofonu do podmuchania!… Aaaa WYPCHAJCIE SIĘ.

(Ale policjant miał wspaniałą latarkę a la miecz świetlny Dżedaj. Ja też taką chcę!).

Przykro mi się zrobiło, zatem idę czesać Mango na pocieszenie.

(Trendy modowe na 2014: nastroszone brwi, niebieskie cienie do oczu i srebrny lakier do paznokci. Hmmm).

Aha, N. mi kazał dziś od rana zapamiętać 6,6 kilometra. Ja tam nie wiem, ale to chyba trochę podejrzane, drogi pamiętniku. Czyżby miał kochankę?…

PS. Zaczął się trzeci sezon „Episodes”!

Styczeń i luty są tak bez sensu, ze powinno się je przesypiać. Albo unicestwić. Styczeń sryczeń. Codziennie jestem śpiąca od godziny… hmmm, właściwie to od dziesiątej rano,  naprawdę muszę kupić do biura szezlong, bo lada dzień się nadzieję okiem na ołówek!

N. to oczywiście nie dotyczy. Kupił sobie wędzarnię i piłuje jakieś deski, jazgot idzie na całą wieś, a on szczęśliwy jak cała kolonia ostryg. Naprawdę… psychika facetów musi przypominać dwa druty, spięte agrafką. Chociaż w sumie to nie wiem, dlaczego AŻ DWA mi przyszły na myśl.

Czytam Jennifer Weiner – zobaczyłam w księgarni i przypomniałam sobie, że ona nieźle pisze i kiedyś ją lubiłam. No więc chodzi o to, że jedna pani ma 43 lata (choć udaje przed bogatym mężem, że ma 38) i bardzo chce mieć dziecko, ale nie może. Zorganizuje sobie zatem jajko od drugiej pani, a brzuch od trzeciej, choć oczywiście nie wszystko pójdzie tak, jak zostało zaplanowane i pojawi się wielkie WTEM! Na razie jeszcze nie dotarłam do wielkiego WTEM, bo robiłam francuskie tosty na śniadanie. Jakby mnie miało zemdlić, to mam na przegryzkę “Szmirę” Bukowskiego.

Oraz odkryłam seriale “4400” – może być, chociaż “Fringe” tysiąc razy lepsze – i “Elementary”. Może i niezły serial, ale każdy, kto próbuje grać Sherlocka po Robercie Downeyu Jr., jest niestety z góry na straconej pozycji, żeby nawet miał za Watsona nie jedną, a dziesięć Lucy Liu. Ale oglądam, no bo co.

Nie mogłam spać przez pół nocy, więc wymyśliłam pierwsze postanowienie noworoczne: nie będę lizać tabletek do zmywarek. Zdarzyło mi się, bo kupiłam nowy rodzaj tabletek i nie byłam pewna, czy są zapakowane w rozpuszczalną folię, czy powinnam ją zdjąć, więc po prostu odruchowo polizałam tabletkę, żeby sprawdzić. NIESTETY, okazała się być w ROZPUSZCZALNEJ folii, plułam trzy dni. Reasumując – w Nowym Roku już nie będę.

No i tak o. Niby pogoda relatywnie niezła, ale nie nastraja.

W Sylwestra mąż wylał mi na głowę wodę święconą. Nie wiem, jaki miał plan i o co mu chodziło (może te egzorcyzmy salcesonem go natchnęły), ale nic zabawnego się nie stało: ani nie zaczęłam syczeć i dymić, ani nie obsypało mnie zielonymi bąblami wypełnionymi cieczą, ani się nie rozpuściłam. Nawet nie wyłysiałam. Może woda była przeterminowana.

W Nowy Rok powitała nas Trójka, emitując reklamy wyprzedaży w różnych sklepach. Każda reklama polega na tym, że jakiś facet niemiłosiernie drze gębę – i tak trzy pod rząd. A ja nie lubię, jak się na mnie podnosi głos! Już wolałam, kiedy pani śpiewała piosenkę o środku na pierdzenie, też głupia, ale przynajmniej bez agresywnych wrzasków. I jak kierowcy się mają nie denerwować i spokojnie jeździć zgodnie z przepisami! Tych idiotów od Saturna to sama bym chętnie przejechała, zawróciła i przejechała drugi raz.

Po staremu niemamcoczytać. Od kryminałów dostaję wysypki (znacznie większej, niż od święconej wody). Zuzanka mówi, że jakby co, to zawsze jest „Ulisses”. Nie ukrywajmy, że jest to JAKBY CO całkowicie ostatniej szansy, kiedy zabraknie już nawet chleba krasnoludów; no nie mówcie, że NAPRAWDĘ przeczytaliście „Ulissesa” (nie liczy się wożenie w torbie i demonstracyjne wyciąganie w pociągu, przewracanie kartek i podsłuchiwanie w tym czasie rozmów wszystkich dookoła i / lub myślenie o walorach nie do końca intelektualnych kolegów z roku). A może by tak zaprenumerować „Poradnik speleologiczny”?… (wiem, wiem – wątróbka).

Jedną z książek, które dostałam na Gwiazdkę, jest “Słodkie życie” Ewy Marii Morelle. Mikołaj się postarał, bo książka wyszła ładnych parę lat temu i nakład jest od dawna wyczerpany, no ale widocznie miał jakieś kanały. Uwielbiam wszystko, co dotyczy 50-60 lat zeszłego stulecia (Jezus, Maria, jak to brzmi!), a pani Ewa jak najbardziej w życiu śmietanki towarzyskiej uczestniczyła. Intensywnie. Toteż byłam dość ciekawa.

Polecam wszystkim, którym wydaje się, że celebrytyzm zaczął się dopiero teraz. Panna, oprócz urody i tupetu, nie ma zbyt wiele do zaoferowania, a jednak to wystarcza i całkiem nieźle jej się na tym jedzie. Różnica jest taka, że wtedy można było się dzięki takiemu kapitałowi obracać w SPATIF-ie w towarzystwie na przykład Polańskiego, teraz raczej są to tak zwane gwiazdy Polsatu na otwarciu sklepu z rajstopami.

Pani Ewa (dla niewtajemniczonych: pierwsza żona Wojtka Frykowskiego, czyli babcia aktualnej Frytki) co prawda posługuje się niby – pseudonimami, ale nie trzeba się specjalnie wysilać, żeby wiedzieć, że Napoleon to Polański, a Łysa Aktorka (której Morelle nienawidzi szczerze, bo tamta jest gwiazdą ekranu, mimo “bardzo przeciętnej urody”) to Czyżewska. Styl ma dość osobliwy: “Lekarka zapałała do mnie chorobliwą nienawiścią. Stałam tyłem do baru, rozmawiając z moim eks-Mężem. Ona pukała mnie po gołych plecach palcem zakończonym długim pazurem, głośno przy tym komentując, co o mnie myśli. Na razie grzecznie ją ostrzegłam, że jak jeszcze raz mnie podziobie paluchem, to dostanie w michę”. Oczywiście, niesamowita uroda pani Morelle pozwalała jej załatwić wszystko u wszystkich, oczywiście chodziła goła po pokoju, a z naprzeciwka podglądał ją Cyrankiewicz… i tak dalej. Chociaż nie można powiedzieć, żeby całkiem nie miała do siebie dystansu, jak np. odwiedza ją i koleżankę w hotelu w Monachium znajomy z Warszawy i mówi: “Wpuścił mnie w maliny. Powiedział ‘Zajrzyj na górę, do mojego pokoju. Zobaczysz tam fajne dziewczyny’. A tu zamiast dziewczyn widzę dwie stare kurwy”.

Nie sposób jej jednak odmówić urody i jeszcze jednego talentu – w książce jest reprodukcja pięknego, przepięknego portretu Twiggy jej autorstwa.

A na koniec roku polecam całkiem totalny hit – mianowicie Egzorcyzmy Salcesonem. Czy to ten sam intelektualista, który wyklął kucyki Pony, czy kolejny się objawił?…

Zatkałam zlew. I prysznic. N. przywiózł bardzo fajne granulki, z których idzie dym i piana, aż miło popatrzeć.

(Jeśli przez przypadek się tu plącze mój przyszły ewentualny biograf – przepraszam, ale na rynku jest tyle biografii beznadziejnie nudnych i nic nie znaczących ludzi, że niby dlaczego ma kiedyś nie być mojej? – to bardzo proszę o wyraźne zaznaczenie, że byłam dość sprawna w zatykaniu rur, ale również ich udrażnianiu. I że zdarzało mi się dostawać w prezencie koguty).

Oraz – znalazłam świetny brytyjski sitcom “Vicious” – o dwóch uroczych gejach w wieku ELEGANCKIM. I ich szalonej przyjaciółce Violet (Frances de la Tour w roli zalotnej kocicy, bardzo ją lubię). Panowie są ze sobą od 38 lat, przy czym ten młodszy nadal jeszcze nie powiedział mamie (która codziennie do niego dzwoni).

Z OSTATNIEJ CHWILI: Mój mąż zabrał się za lakierowanie takiego jednego krzesełka, o co proszę go od zaledwie siedmiu lat. Jeśli to nie jest zwiastun końca świata, to już nie wiem, co jest.

Moja siostrzenica mówi po klingońsku. Dużo mówi i chętnie, ze swadą i gestykulacją, tylko że po klingońsku. Ale mój indyk jej smakował, więc się nie czepiam.

Dostałam czaderskiego pawia z ogonem z naturalnych piór, niby dekoracja wewnętrzna, ale mowy nie ma – muszę wykombinować, jak go przypinać do włosów. Oraz półmetrowego ceramicznego koguta. Bardzo filozoficzny prezent, na razie zastanawiamy się, jak go zagospodarować wnętrzarsko. Do Nowego Roku mam temat do przemyśleń – “Gdzie postawić koguta i nie oszaleć” (chociaż właściwie to dlaczego by nie oszaleć?).

Filmów też dostaliśmy cały stosik, w związku z czym świąteczne wieczory wyglądały następująco:

WIGILIA: “Elizjum” (bardzo dobry, piękne zdjęcia, Jodie Foster ma nieprawdopodobnie umięśnione łydki, piękny latający Bentley oraz zawsze wiadomo, że jak bohater nazywa się Kruger, to będzie ultraświnią).

BOŻE NARODZENIE: “Pacific Rim” (to oczywiście mój wybór – CUDO! Jeśli coś bym poprawiała, to więcej tych wielkich robotów – Jaegerów – jak je budowali i jak piloci ćwiczyli poruszanie nimi, bo to był świetny pomysł z tą synchronizacją, prawie jak dziewczyny z “Chicago”. Potworów z Pacyfiku trochę mi było żal, jak zarazków z reklam Domestosa, no ale trudno, taka konwencja).

DRUGI DZIEŃ ŚWIĄT – “Iluzja” (film – świetny, widowiskowy, te ich występy naprawdę mogły zakręcić w głowie, no i zaznaczam, że NIE WSZYSTKO zostało wyjaśnione – np. jak ona fruwała w tej wielkiej bańce mydlanej? HĘ? Zakończenie… no… No dobra, niech będzie, ale i tak wolę go jako Hulka).

Oraz mam pytanie – czy każde gospodarstwo domowe w Polsce zostało wyposażone w książkę kucharską duetu Pascal / Okrasa? Bardzo bym to chciała wiedzieć (my oczywiście tak).

Sąsiad powiesił na drzewie lampki akurat w centrum mojego pola widzenia, jak siedzę przy komputerze; boję się, że dostanę epilepsji, bo mają taki wkurwiający tryb mrugania. My nie powiesiliśmy lampek, bo trochę zapomniałam, trochę nie miałam koncepcji. A trochę mam to w dupie, jak powszechnie wiadomo. (Chociaż to oczywiście nie jest takie całkiem wdupiemanie, tylko troska o Wszechświat i eliminacja chociaż jednego źródła entropii).

Indyk się moczy (ale nie ma odważnego, żeby mu wraził łapę w kadłub i wyjął torebkę z podrobami – w zeszłym roku o mało go nie upiekłam z tym załącznikiem, w ostatniej chwili przed włożeniem do piecyka zauważyłam, że coś mu majaczy pod paszką), a jak indyk się moczy, to już nie ma odwrotu.

Sporą część Świąt spędzimy w samochodzie, ale niech tam. Jak słusznie zauważyła pani Meg kilka wpisów temu, można się przyjaźnić z własnym mężem. Ja też się przyjaźnię i lubię z nim spędzać czas, nawet w samochodzie (on może trochę mniej, bo jednak czasem na niego wrzeszczę, ale to DLA JEGO DOBRA. Przecież.)

Ze specjalnymi pozdrowieniami dla wszystkich – świąteczny Michałek Bąbelek.

http://www.youtube.com/watch?v=DKnoxMvNTUk&list=PLDA21DB13D1C1B82D

1. Jak co roku zapomniałam, z którego przepisu robiłam sernik. Ale pamiętam, żeby nie ubijać osobno białek, bo to nie ta technologia i później sernik w piecyku rośnie, kipi i wyłazi z foremki jak Toksyczny Mściciel. A po ostygnięciu okazuje się, że sernik = kałuża w piekarniku +1,5 cm warstwa w tortownicy.

2. Szwagier sobie przywiózł z Białegostoku pyszną wędzoną karkóweczkę, którą mu podpierniczył z plecaka syndykat w składzie jeden jamnik + jeden kot. Jakimś cudem niezauważone zawlokły paczkę do sypialni i schowały pod łóżkiem. Normalnie jak politycy z naszymi podatkami – najgorsi wrogowie są się w stanie dogadać, żeby tylko obywatela oskubać.

3. Martwię się o jednego Hiszpana, który niedawno przybył do Polski po raz pierwszy w życiu, a że jest grzeczny, nieśmiały, spokojny i nie rozumie kompletnie nic, to przez dwa tygodnie żywił się wyłącznie pizzą, bo to jedyne, co znał i potrafił sobie zamówić. A w dodatku jak już pojechał na budowę i chłopaki go zabrali na obiad, to co mu zamówili? FLAKI. Jak N. mi to opowiedział, to przez pół nocy nie spałam, bo się bałam, że biedak wybuchnie. Bardzo mu współczuję, bo pamiętam mój pierwszy wyjazd do Hiszpanii, kiedy przez tydzień jadłam na wszelki wypadek tylko tortillę.

4. TEŻ dostałam maila z Bonprixa „MODA W ROZMIARZE XXL” i TEŻ mnie wkurzyli niewąsko! Jakiś geniusz marketingu rozsyła kobietom takie niespodzianki przed samymi Świętami! A ja i tak u nich nic nie kupię, nie tylko przez te maile – pisałam już, jak dawno temu zamówiłam w Bonprixie  trzy sukienki? Po dwóch tygodniach dostałam list (papierowy), w którym mi podziękowali za zamówienie. Po kolejnych dwóch tygodniach – następna koperta, że jednej z zamówionych sukienek nie ma, na pozostałe mam czekać. Za następne dwa tygodnie – ze nie ma drugiej sukienki, a za jeszcze następne dwa – że trzeciej tez nie i że bardzo miło im się ze mną współpracowało i zapraszają ponownie. A z ich mailingu próbowałam się wypisać już trzy razy.

5. I wszystko by było dobrze, gdyby nie to, że o czternastej zapada zmrok. Nasi przodkowie przesypiali podobno większość zimy. Dlaczego ja nie mogę?…