Archiwum autora: Barbarella

A, bo wyniesli nas diabli w niedziele na zewnatrz chalupy, zamiast kontynuowac dolce far niente, tarzac się w pizamach, ogladac “Aniolki Charliego” i ogryzac z nierobstwa gumki z olowkow! I diabli owi wyniesli nas AKURAT wtedy, gdy zaczal padac deszcz, a na lodzie ulicznym powstala wysokiej jakosci glazurka.

Mimo moich zimowych opon, każdy krok konczyl się lekkim “zzzzt” po lodzie oraz soczystym “kurwa”.

Po – chyba – siedemnastej panience lekkiego prowadzenia się (niektóre wymykaly się z mych ust korali już PARAMI) zostalam upomniana, zebym “zachowywala się jak DAMA”.

NO MOI PANSTWO! Odkad pamietam, to np. u Makuszynskiego obowiazkowo w kazdej powiesci wystepowala CO NAJMNIEj jedna ciotka – hrabina, która zlopala gorzale, kopcila cygara i klela jak szewc, przez caly czas dama pozostajac! Nie o to bowiem chodzi, ze ta co nie klnie, jest dama, ale a rebous i vice versa, you know what I mean 😉

NIEMNIEJ JEDNAK – jeśli już przyjmiemy, ze dama ma owo przeklinanie nieco RACJONOWAC, żeby nie zatarly się jednak granice miedzy dama a zulem pospolitym (vulgarus vulgaris), to w jakich sytuacjach DAMIE WOLNO rzucic miesem (poledwica wolowa, oczywiście)? Czy na przykład:

– kiedy stoi pod drzwiami i szuka w torebce klucza przez 20 minut, przy czym NAPRAWDE nie ma w tej torebce balaganu (zwykle chodzi o klucz do drzwi pracowych, a za plecami stoi i dyszy szef lub wizytator);
– kiedy przed wyjsciem z domu podspiewuje pod nosem “wziąć telefon, wziąć telefon, nie zapomniec telefoooonu”, zaklada kurtke, rekawiczki, wychodzi i po przebyciu 250 metrow (caly czas spiewajac slodko “i tylko nieee zapomniec o telefonieeee”) okazuje się, ze cholerny telefon zostal na biurku;
– kiedy na 1,5 minuty przed wystapieniem publicznym rajstopka puszcza figlarne oczko na calej dlugosci, oczywiście Z PRZODU;
– kiedy się uderzy w maly palec u nogi o podest;
– kiedy wlecze się ulica, niosac torbe (worek na ziemniaki size), dwa segregatory, aktowke, dwie butelki wina i wlasnie okazuje się ze ROZWIAZAL SIĘ BUT;

… czy wtedy to jest OBRONA KONIECZNA? I niech się znajdzie taki, co sprobuje mnie przekonywac, ze wystarczy “o jejku” lub “doprawdy, tego już za wiele”.

Powiadam i zdania nie cofne: nie ma to jak dobry kawalek miesa od czasu do czasu. Na dowod – wszechogarniajaca impotencja, cieple kluchy i ciagnacy budyn spowodowany hipokrytycznym dbaniem o political correctness. Prawda, Haniu?… 😉

Staram się – naprawde STARAM – być tolerancyjna i duzo rozumiec – bo inaczej czlowieka zjadaja stresory zewnetrzne. Ale. ALE! Ale Droga Do Pracy z moim rodzonym Ojcem (którego nb. kocham nad zycie, naprawde!) przerasta granice milosierdzia Bozego.

– Tato – pytam go – DLACZEGO, na milosc do corki swej jedynaczki, nie jedziesz NORMALNIE droga zaznaczona na mapie, tylko dokladasz 64 kilometry miedzy polami, po lodowisku, po zamarznietym stawie, obok fermy strusi (A MOŻE NAWET KROKODYLI, tylko się schowaly!) – w zwiazku z czym jedziemy już poltorej godziny, zamiast 20 minut – żeby I TAK wyladowac w korku, tylko z drugiej strony?
– Mphpshtrwmb.
– …?…
– Bo ja NIE LUBIE SAMOCHODOW!… I na normalnej drodze mi NUDNO.

Czy ja mam na to jakies argumenty?… Wolno mu! Wolno mu NIE LUBIC samochodow (oprocz tego, który go niesie w swoim brzuchu) – tym bardziej, ze mnie TEZ denerwuja – zwlaszcza te samochody, których kierowcy UWIELBIAJA wachac tlumiki tych przed nimi, w zwiazku z czym zachowuja bezpieczna odleglosc 11 centymetrow na jezdni tak pokrytej lodem, ze tylko Katarina Witt dzieki DLUGOLETNIEJ praktyce bylaby w stanie zahamowac…

Ale to nie powod, żeby mijac ferme strusi!…

Zreszta – OK., zamiast się czepiac, moglam jechac transportem (za przeproszeniem) publicznym, który ma swoje zalety, np. panie w beretach opowiedza dokladnie, co się wczoraj wydarzylo u Bigbrawera.

Aha! I jeszcze na McDonalda zamierzam ponarzekac. Bo – bo skasowali mi hotdogi w McDonaldzie!!! DWA były miejsca, serwujace PRAWDZIWEGO hotdoga: McDonald i IKEA. Bo prawdziwy hotdog na tym polega! Żadne tam – chrupiace i zarunienione, z salata czy ogorkiem… Tylko i jedynie – cudowna, rozpackana, rozmiekla bula, a w srodku PAROWKA, która caly dzien plywala w wodzie, chuda jak sznurek i z niewiadomoczym w srodku. Az mnie ciarki przechodza na samo wspomnienie, takie hotdogi wlasciwie zjadam BEZ GRYZIENIA i na jeden raz i dla nich gotowa jestem zabijac niewinne dzieci w drodze na kolko historyczne. A tu masz! W Donaldzie wywalili z menu!… Jak jeszcze w IKEA skasuja, to… to NIE WIEM! Będę musiala emigrowac!…

I co ja teraz będę jadla?… W kolko Bake Rolls?…

Rachunek sumienia i faktura VAT za rok 2001: Nie zrobione.

Postanowienia na rok 2002: Nie zrobione.

HA – moje lenistwo wyprzedzilo NAWET Bridget Jones.

Rok 2002 to palindrom. Poprzedni był w… 1991, jeszcze poprzedni – w 1881, a nastepny dopiero w 2112. Fajny będzie rok 2222, niestety – JA się już o tym nie przekonam. Chociaz nie ma co narzekac, dwa palindromowe lata w ciagu jednego zycia to i tak niezle 🙂

Czy ja już mowilam, ze NIENAWIDZE ZIMY? HALO!!! Może ZA CICHO mowilam! A może NIE DO TEGO MIKROFONU, co trzeba, mowilam! Jakby co – mogę powtórzyć, tylko skonczcie już, chlopaki, te wyglupy – proszę pozbierac to biale gowno i podkrecic centralne ogrzewanie! Albo zeslac moja grype – należy mi się jak psu kielbasa, wszyscy kichaja, prychaja, bredza w goraczce – a ja jako ta Joanna D’Arc, a może D’Artagnan – nietknieta zarazkiem, mimo znaczacych wysilkow w tym kierunku. Co mam zrobic?… Wybiec na mroz z mokrym lbem?…

A na dzis znalazlam sobie bardzo wazne zajecie: Przeprowadzam się z zeszlorocznych do tegorocznych kalendarzy. To i tak az za duzo pracy, jak na Pierwszy Dzien po Powrocie.

Smaczne były to swieta (do czego przylozylam PALEC – tatar z lososia), a pijany Mikolaj upuscil pod nasza choinka trzyletni przydzial prezentow dla niewielkiego panstwa o ustroju monarchii konstytucyjnej. Polowe swiat spedzilismy w samochodzie, probujac podzielic się oplatkiem z cala rodzina – dopiero drugie podejscie zakonczylo się sukcesem. Na drogach panowaly znakomite warunki. Narciarskie. Przez zaspy jechaly tylko terenowce – jak nasz Kojot – i maluchy, jak ratraki – wiercily sobie tunele w sniegu i zasuwaly.

A teraz spozywam zasluzony urlop – w tempie drugiej kosmicznej pedzimy sobie z Najdrozszym, zalatwiajac, co jeszcze nie zalatwione, wlasciwie on – ja jak zwykle – ciagne się jak warkocz za kometa, rozgladam na boki, a prawde zna tylko Melania, bo powiedzialam jej na ucho: I am not a bikini waxer. Jestem aniolkiem Charliego ::)))

Narodzie! Czemus się oto tak uparl na spozywanie karpia i wlasnie KARPIA w to humanitarne swieto? Ani on smaczny, ani ladny – mieso czuc szlamem, karmia te biedaki byle czym, stawow nie czyszcza, a na koniec biedne, szare zarloki laduja w stechlej wodzie w sklepach i na bazarach, gdzie powoli się dusza. Nikt mi nie wmowi, ze po kilkunastu godzinach powolnego podduszania te ryby nadaja się do zjedzenia! Jak widze babe z plastikowa miska, z karpiami upchanymi jak sardynki, polanymi szklanka wody, to mam ochote wsadzic do miski jej pokudlany, bezmyslny i chciwy leb!!!

Uffff…

Pamietam, jak dwa lata temu na jakims seminarium uczyli nas, ze sprzedaz niezabitej zywnosci podlega scislemu nadzorowi pod katem stworzenia odpowiednich warunkow dla tejze zywnosci, poki zyje, a także jej humanitarnego uboju. Zarykiwalismy się pozniej ze smiechu, bo mielismy wizje hord unijnych inspektorow w czarnych okularach, stojacych niemo w sklepach rybnych, kontrolujacych baby kupujace karpie, idacych za baba do domu, sprawdzajacych, czy karp ma nalana wode do wanny i czy nie za zimna, a nastepnie trzymajacych karpia za pletwe przy podawaniu mu zastrzyku, majacego go uspic.

Ale teraz sama bym zostala takim inspektorem, pod warunkiem, ze WOLNO MI będzie stosowac KARY CIELESNE (np. lanie batem sprzedawce), bo nic innego nie skutkuje.

A z tymi inspektorami to już inna sprawa, ze sa beznadziejnie komiczni. Powazni faceci, niezle oplacani, w garniturach, maja za zadanie np. policzyc stokrotki na 1 metrze kwadratowym łąki (metr kwadratowy łąki ze stokrotkami przynosi wlascicielowi calkiem niezly zarobek) oraz motylki (musi ich być odpowiednia ilosc, no i roznorodne maja być 😉 ). PIEKNIE to towarzystwo wyglada w gumiakach (na garnitury, oczywiście), z grobowa mina i siatka na motyle. Czego ludzie nie zrobia dla pieniedzy! ;))

W dodatku jeszcze ta pogoda. Olej mi w stawach pozamarzal. Przelozmy Wigilie w przyszlym roku na czerwiec, jak Fidel C.! Blagam!…

Za szybko chodze. Zauwazylam to kiedys, bedac na sluzbowych wojazach – w Krakowie czy we Wroclawiu. Mialam godzine do pociagu, wyslizgalam się z imprezy i poszlam na spacer (strategicznie oczywiście, bo z perspektywa przycupniecia nad kieliszkiem vino tinto). Po kilku minutach zorientowalam się, ze wszystkich wyprzedzam – zamiast spacerowac, galopuje, jakby mnie gonil co najmniej sztab wyborczy AWS!

I zyje tez za szybko. Kiedys był czas pomyslec – co wczoraj, co jutro, co przeczytam, co napisze i do kogo. A TERAZ? Dzis przy myciu zebow (ostatnio wiekszosc prawd zyciowych splywa na mnie podczas porannego mycia zebow) uslyszalam Przyjaciol Karpia ofkors oraz informacje, ze do Wigilii jeszcze CZTERY DNI. Four. Quatre. 4. Czietyrije. JAK TO – CZTERY DNI? DO WIGILII?

Szybki bilans. No PIEKNIE – wczoraj udalo nam się kupic jeden prezent, slownie – JEDEN, a ma być dwanascie. Nie liczac psow. Jak w Pratchecie – co roku jestem eksporterem netto prezentow gwiazdkowych.

Prezentow niet. Choinki także niet! Uspokajam się obludnie – siebie i Najdrozszego – ze postapimy zgodnie ze sredniowieczna tradycja i w dzien Wigilii pojdziemy do lasu wyrabac polano. Na co on parska i stwierdza, ze przy naszym trybie zycia mamy szanse na choinke na Walentynki – i, jak zwykle, ma racje.

W dodatku po chalupie snuja się koty kurzu – na szczescie, dzis przychodzi Marysia (z TYCH Marys, co to Hania wie!) i oswiadczam – kazdemu, kto sprobuje wejsc na czysciutka podloge w buciorach ODRABIE OBIE NOGI NAD KOLANAMI! Tak zrobie – okaze się godna mej prababki! Prababka, jak wiekszosc kobiet w mojej rodzinie, była osoba typu “Prokurator, Sedzia i Kat” (tak mowi mój tatus na mame – hue, hue…) i ogolnie – spojrzenie miala bystre, a reke twarda. Psa, który jej kurczaki dusil, powiesila, a kurze, która dziobala jajka – odrabala dziob siekiera.

W dodatku dzis we fabryce spotkanie na oplatku. Entuzjazm mój jest umiarkowany, jak latwo się domyslec, bowiem na widok co poniektorych ogarnia mnie pragnienie NIE DO OKIELZNANIA, żeby podlozyc im na krzeslo psią kupę. I nic na to nie poradze.

PS. Plan z odrabywaniem nog ma wady – krew chyba gorzej brudzi podloge, niz bloto…

Znajomy z pracy opowiedzial swojego czasu niezla historyjke, która NAPRAWDE duzo mowi o mezczyznach.

Mianowicie, dziecko kolegi jego zapragnelo zolwia. Kolega udal się do ZOO-marketu, gdzie sprawnym okiem konsumenta namierzyl ogromne akwarium, pelne zolwi po 15 dolarow sztuka. Kiedy tak sobie stal, siegajac do kieszeni po drobne na zolwia, podszedl do niego sprzedawca.
Upewnil się, czy NA PEWNO kolega ma zamiar nabyc zolwia, po czym oznajmil:
– No to ja mam dla pana SPECJALNA oferte.
Nastepnie zaprowadzil go pod inne akwarium, mniejsze, gdzie w srodku lazil sobie pojedynczy ZOLW – na oko, identyczny, jak te klebiace się w poprzednim akwarium.
– Biore! – powiedzial zmeczony tatus mlodego reptilofila. – Ile za tego zolwia?
– 120 dolarow.
Kolega parsknal smiechem.
– Chyba się pan z choinki urwal – za 120 dolarow to ja mogę kupic CALE WIADRO tamtych zolwi – musialbym mieć GORACZKE, żeby tyle zaplacic za to ohydztwo.
– Ale proszę pana. TO JEST MERCEDES WŚRÓD ZOLWI!

Kolega wyszedl ze sklepu z zapakowanym zolwiem za 120 dolarow pod pacha.

Tak mi się to przypomnialo, bo ze dwa dni temu uslyszalam cos o MERCEDESIE WŚRÓD CHOINEK od mojego mezczyzny. Widocznie jest to NIESAMOWICIE przemawiajace do jakiejs czesci mezczyznowego rozsadku jako takiego, ten mercedes 😉

A moje psy – suki, wlasciwie – sa rasy JAMNIK GRIZZLY.

W zwiazku ze zblizajacymi się Swietami zafundowalismy rodzinie wypadek na Zakopiance.

Kochany Opel popelnil samobojstwo, a my… mamy troche obite kosci i ze dwa siniaki. Znowu nie zachowalam się jak RASOWA KOBIETA z rodowodem – zamiast zawodzenia “O Jezuuuuuu… cos ty naroooobiiiiil…” pokazalam kolano strazakowi, naciagnelam mojego kochanego sprawce – kierowce na hamburgera i kieliszek wermutu i slodko usnelam w kabinie pomocy drogowej. Trzesawka dopadla mnie wlasciwie dopiero wieczorem.

Nastepnego dnia nabylismy terenowego Kojota (no – TRZEBA czyms jezdzic!), a cala sytuacje najtrafniej podsumowala moja babcia: “Z wami to weselej, jak w cyrku”.

E. powitala mnie dzis slowami “Ty chyba NAPRAWDE jestes w szoku, ze przyszlas do pracy… uderzylas się w glowe?” – nie, w glowe nie, za to w klatke z zebrami, bo tam szarpnal pas i jeszcze boli. Co mam robic w domu? Kroic suche bulki w kostke?…

Bo mam wlasnie ostry atak milosci do braci mniejszych. “Zrob mi karmnik dla wrobelkow, tato” – “To zlap mi najpierw jednego wrobla na wymiar”. Poki co, role karmnika pelni elegancka deska nieheblowana, przybita hufnalem do przeciwpsiego ogrodzenia typu “rancho w Kansas”. Niewdzieczne wrobelki natomiast jakos NIE CHCA disneyowsko przesiadywac w rzadkach na desce i wyspiewywac na 4 glosy – czaja się w pobliskich krzakach i strzepuja misternie pokrojona bulke na ziemie, gdzie odbywa się wlasciwa konsumpcja.

Chyba jako JEDYNI w promieniu 50 km nie wywiesilismy jeszcze miliarda chorych na epilepsje lampek na werandzie, a w calym domu nie ma nawet galazki swierka. Sto procent naszych swiatecznych akcesoriow to jedna ceramiczna bombka z Boleslawca. Etam! Malysz wygral. Powie się wszystkim, ze jestem w szoku.

Tu automatyczny blog Barbarelli, ktorej chwilowo nie ma.
Zostaw proszę wiadomosc po nacisnieciu guzika.

JUŻ WIEM! Wiem CO chce na Gwiazdke! Chce GRYPE 🙂 Piekna, dluga, co najmniej trzytygodniowa, z goraczka min. 39 stopni i koniecznoscia lezenia w lozku OBURĄCZ i OBUNÓŻ 🙂 Już to sobie wyobrazam… Herbatka lipowa, ksiazeczka, koldra, “Może bys cos zjadla, kochanie?” – a kochanie smacznie okreca się na lewy bok i podciaga koldre POD SAM NOS… W przecudownej ksiazce “Jajko i ja” Betty Mc Donald napisala, ze wedlug jej sasiadow, farmerow, uczciwa kobieta nie powinna przebywac w lozku po godzinie 6 rano – chyba, ze rodzi albo nie zyje. Jestesmy z Betty zdecydowanie przeciwnego zdania.

Dzis rano wstalam z mocnym postanowieniem BYCIA W ZLYM HUMORZE i okazywania tego kazdemu z calej sily… Niestety, niestety! Przy myciu zebow bowiem Trojka zalatwila mnie tegorocznymi Przyjaciolmi Karpia – poplakalam się ze smiechu i z burzowego nastroju nici.

A WLASNIE! Nici! Na liscie rzeczy do zalatwienia: KUPIC NICI! Guziki bowiem, nie baczac na wiek XXI się OBRYWAJA, a ja – nowoczesne gospodarstwo domowe – posiadam jedynie pakieciki hotelowe z nawinietym po 1 metrze nici bialych, czarnych, zielonych i czerwonych, z czego po 2 guzikach zostaja nici zielone i czerwone (żeby nie było, ze tych hotelowych gazetow nikt nie uzywa – JA uzywam i jestem ich wierna kolekcjonerka). A guzika, okazuje się, NIJAK nie idzie przyszyc dostepem do internetu albo wielofunkcyjnym malakserem. Dziwne, zdumiewajace, ale prawdziwe.

A wczoraj trzej przesympatyczni panowie na stanowiskach, bynajmniej NIE w lodce, a w naszym SALONIE obejrzeli kolekcje wedek, po czym dwoch z nich uraczylo się wonnymi, kubanskimi CYGARAMI. Oswiadczam, Najdrozszy mój, ze mimo mojej OGROMNEJ dla nich sympatii, NASTEPNEGO UZYTKOWNIKA KUBANSKICH CYGAR osobiscie powloke konskim zaprzegiem po sniegu trzy mile morskie, a na zakonczenie nadzieje na pal i będzie swiecil dlugo – niczym Azja Tuchaj – Bejowicz. Sine ryby gratis.