Archiwum autora: Barbarella

Jeden PIT z takiej jednej chaltury mi przepadl. Nie ma go i koniec. WSZYSTKO PRZEZ TO, ze mi go przyslali od razu w lipcu, zamiast – jak wszyscy – dopiero teraz. I ja go wtedy polozylam w TAKIM MIEJSCU żeby NA PEWNO nie zapomniec, GDZIE JEST. W zwiazku z tym – za chinskiego boga nie mogę go znalezc. NASTEPNYM RAZEM przyrzekam – wsadze do zamrazarki!

Wczoraj szukalam, rece mi się trzesly, probowalam się pocieszac, JAKIE TO FAJNE RZECZY zrobie w wiezieniu, jak już mnie wsadza za oszustwa podatkowe: poczyyyyytam, paznoooookcie sobie wreszcie zapuszcze, wyyyyyspie się… A taki na przykład N. W OGOLE mnie nie rozumie, bo jak mu wyjęczałam, dlaczego przestawiam meble, to zapytal:
– A pamietasz kwote brutto?…

I wedlug niego jest po problemie, jak pamiętam kwotę i umiem policzyc procenty. Nic zrozumienia dla ludzkich problemow, naprawde.

A tak w ogole, jak sobie przejrzalam wydruki, ile to mi zabrali w zeszlym roku na np. ubezpieczenie zdrowotne… Mój ty Jezu! Przeciez za to bym spedzila dwa miesiace w Klinice w Szwarcwaldzie, w pojedynczym pokoju, moglabym sobie zrobic przeszczep nerki, wstawic implanty tytanowe zamiast zębów, zoperowac krotkowzrocznosc i zmienic kolor oczu, wydluzyc nogi, skrocic rece i jeszcze by mi na fryzjera wystarczylo. Gdzie to się wszystko podziewa?…

A Obly się czepia, bo mu powiedzialam, ze kupilam foczce nowa torbe. Bo taka jest prawda, bo tamta – moja UKOCHANA, cudowna, najdrozsza na swiecie – wyglada tak, ze troche przypominalam Pigmeja wracajacego z polowania i targajacego na lewej lopatce martwe zwierze, które przed smiercia DLUGO się wiło w agonii w gliniastym piasku na brzegu Amazonki. Czas było kupic nowa torbe, co nie jest latwe – sprobujcie sami kupic torbe, w ktorej SWOBODNIE może ZGINĄĆ kilogram ziemniakow. A do mniejszych się nie mieszcze – foczka ma przyjaciół. Chociaz NIEKTORZY twierdza, ze to nie FOCZKA tylko obrany żółw – to nie ludzie – to wilki!

Jakbym JEDNAK poszla siedziec, to bardzo proszę odwiedzajacych o zwyczajowe podarunki, jako to: cebula na szkorbut, smalec wieprzowy, chleb z pilnikiem, Biblia z młoteczkiem do wykopywania tunelu. Z gory dziekuje.

Podobno Wedel, po przejeciu go przez Pepsico, zaczal robic LEPSZE ptasie mleczko – takie, z którego nie odkleja się czekolada. Buraki! Musieli wrocic do starego patentu – sprzedaz im spadla ZNACZĄCO.

Czy jest osoba na swiecie (pytam z ciekawosci – bo może jest! JA NIE ZNAM, ale może jest!) która zjada ptasie mleczko JAK LECI? Bez odlupywania po kawalku czekolady z boczkow, wierzchu – uuuuuch, najgorszy jest SPÓD! Aby na koniec zjesc SLICZNĄ, obraną PIANKĘ?

Bo nawet w sytuacjach wytwornych widywalam gosci, pracowicie obierających ptasie mleczko przed zjedzeniem. CECHA NARODOWA, ze tak powiem 🙂

PS A z ptasim mleczkiem do konca zycia będzie mi się kojarzylo, jak kiedys w cukierni pan przede mną przepitym glosikiem zażadal od ekspedientki: “PANI DA BAJADERE I PTASIE!” ::))

CZARNE SZTRUKSY – polecam kazdemu! Mile w dotyku, ladnie się ukladaja i maja TYYYYYYLE roznych zastosowan PAMIĘTNIKARSKICH. Nadadzą się zwlaszcza osobom ZBYT zajętym żeby prowadzic codzienne zapiski – majac na sobie czarne sztruksy, automatycznie prowadzimy rejestracje WSZYSTKICH miejsc i czynnosci, jakie zaszczycilismy w momencie ich noszenia swoja obecnoscia. Pozniej, w dlugie zimowe wieczory możemy wyjac z szafy CZARNE SZTRUKSY i wspominac przy kominku: “O… A ten zolty flafor to chyba z recznika w tym hoteliku z Paczkowie – pamietasz?…”. A gdybysmy dostali wezwanie na komende Polisi i przesympatyczny major Żbik waląc nas po oczach strumieniem fotonow z lampki biurkowej zada podchwytliwe pytanie “CO-PANI-ROBILA-JEDENASTEGO-STYCZNIA-O-SIEDEMNASTEJ?” – tadaaaaaaam! Wyjmujemy z torby NASZE CZARNE SZTRUKSY i przy pomocy szkla powiekszajacego pokazujemy symp. Panu maj. – o proszę – nabywałam płyty gipsowo-kartonowe WODOODPORNE, czego dowodem na spodniach gips, karton i impregnat ORAZ wlosy fakturzystki. Z cebulką. I majerankiem. TFU! Co ja bredze…

A pretensje mam TYLKO do siebie – moglam wybrac bezowe.

Mam taka kolekcje zdjec poprawiajacych czlowiekowi humor. A to mailem dostane serie “Gwiazdy bez makijazu”, a to w jakims szmatlawcu u Mary czy Mlodej Zebry wypatrze wyjatkowo naturalne zdjecie (np. stopka numer 67 w buciku subtelnie wiazanym wokół kostki, pomarszczona jakby nalezala do goryla), bo LUBIE sobie popatrzec na nature niczym nie korygowana, nie tylko w National Geographic. Może to male, i plaskie, ale poprawia humor.

No i Mloda Zebra, kwiczac ze szczescia, dostarczyla mi kolejne zdjecie do kolekcji. Przedstawiajace mianowicie Dycię Gorniak podczas GALI ROZDAWANIA Zlotych Kaczek, Palm czy innych Akcesoriow – no, jedna z tych imprez co wszyscy wszystkim i aby po rowno, żeby nikt nie czul się pominiety, bo BYĆ MOŻE TO ON będzie rozdawal w przyszlym roku. O wystepie Dyci glosno było w srodkach komunikacji publicznej oraz srodowiskach damskich, ale kobiety lubia przesadzac, wiec do glowy by mi nie przyszlo… Dopóki nie zobaczylam NA ZDJECIU.

No i prawda okazalo się, ze z dwoch szmat, którymi była okrecona Dycia, gorna zjechala jej w dol, ukazujac szlachetnie stonowane w kolorze jasnego beżu plastry opatrunkowe, które miala przyklejone chyba w celach ROZGRZEWAJACYCH – bo jak wiadomo, ogrzewanie często szwankuje, a wiosna nie dopisala, dolna szmata natomiast… Ach – DOLNA… No wiec, DOLNA SZMATA podjechala naszej Gwiezdzie (no – daleko nie pojechala, bo TAK DUZO ZNOWU do podjezdzania nie było) odslaniajac zielone gacie oraz – co ocierajac lzy smiechu uswiadamiala mi moja ukochana Mloda Zebra – PEWNE WATPLIWOSCI co do tego, JAKIEJ WLASCIWIE PLCI jest Artystka… Bo to roznie można interpretowac.

Ja wiem, ze taki teraz trend, ze kazda szanujaca się wokalistka MUSI, po prostu MUSI i nie ma innego wyjscia, mieć image striptizerko – nimfomanki, bo tego od nich oczekuje (?…) publicznosc (???). Co prawda, w szkole uczyli mnie (na lekcji pt. “protokol dyplomatyczny”), ze sa pewne kanony, których przestrzega się, ze tak powiem, automatycznie i pod kazda szerokoscia geograficzna, jedna z tych zasad sa stroje wieczorowe. No ale może się czepiam i to było tak SPECJALNIE, żeby się nie pomylilo, kto gosc – czyli elegancko ubrana widownia – a kto zatrudniony za pieniadze, wiec MOŻE, a nawet POWINIEN zrobic z siebie pajaca. Nie zmienia to faktu, sliczny ubior Dyci może i pasowal na dechy w Miedzyzdrojach, ale nie na galowa impreze – jaka by nie była durna sama w sobie.

ALE CO MI TAM! Nastepnym razem zaprosza Jopek (która potrafi spiewac, wyobrazcie sobie, ubrana w spodnie i marynarke – no NIE WIEM JAK JEJ SIĘ TO UDAJE ale POTRAFI!), a zdjecie Dyci – WPANIALE i ubaw przedni 🙂

A teraz zajme się trawieniem wczorajszych urodzin Mlodej Zebry. Znowu z przezaracia snily mi się stada galopujacych bizonow…

Zachwycona nowa piosenka Anny Marii – laze i spiewam “Szczescie to piorko na dloni”
– co tylko czesciowo pokrywa sie z moja osobista teoria, ze szczescie to jak komplet kluczy francuskich (prosze czytac uwaznie: szczescie nie JEST kompleetem kluczy, tylko jest JAK komplet) – musza byc wszystkie elementy, nawet te, ktore wydaja sie nam niepotrzebne, nieuzyteczne, prawie nigdy nie uzywane. Musi byc ten duzy klucz i ten najmniejszy i wszystkie, WSZYSTKIE posrednie – to jak z teoria chaosu, gdzie nie da sie powiedziec, ktore zmienne sa ISTOTNE a ktore NIE i mozna je wyeliminowac, bo nie wiadomo… CO TO JA MOWILAM?…

A tak – o piosence Anny Marii. Tak – klucze kluczami, a w piorku jest wiecej POETYKI, chyba BARDZIEJ sie nadaje na piosenke.

A jeden facet – powazny inwestor – dostal pozwolenie na budowe POD WARUNKIEM, uwaga, ze zaprzestanie prac budowlanych, jak sie natknie na BEZKRĘGOWCA…
No i to jest BARDZO ciekawa koncepcja – to jakby ktos tlumaczyl – “KAra smierci? To nie jest zadna kara smierci – MOZE PAN SOBIE ZYC dalej dowolnie dlugo tylko NIE WOLNO PANU ODDYCHAC!”

No to lece sie uczyc. Papa.

Ide sie UCZYC
pod haslem
CO DOBRE DLA AFRYKI NIE MOZE BYC ZLE DLA NAS!

Wiosna powinna się wykluc, bo mrowki JUZ SZŁY – w tym roku via lodówka. W sobote rano otworzylam lodowke i odkrylam, ze jedna polka – tylko jedna polka, tylko ta, na ktorej lezala kielbasa – jest zaludniona gesciej niż Pekin. Zawolany N. zarzadzil eksmisje, gdyz nie miał w planach dzielenia się kielbasa, a już NA PEWNO NIE z mrowkami. Tak, ze przemarsz mrowek tegoroczny mamy za soba – A NAWET PRZEMARSZ jednej ropuchy przez droge, tak ze szanowna Wiosne uprasza się o rozbuchane zaistnienie.

A poza tym, to ucho mnie boli, bo za duzo mnie na swiezym powietrzu trzymali – a to nad jezioro, zobaczyc czy nam dzialki nie ukradli (ciekawe co mieli ukrasc – sosny? Studnie?), a to na taras wypic piwo “Kasztelan” (nazwa piwa – na pamiatke po tym, jak kasztelan, sprobowawszy piwa, kazal powiesic piwowara), a to zakopac Bogu ducha winne jalowce, swierki, bez i jedna jodle koreanska. TAKI TREND ze wszyscy kupuja cale samochody tego zielonego i sadza jak wsciekli wiec NIE MOŻEMY BYĆ GORSI, za nic na swiecie!

A pozniej efekt jest taki, jak na dzialce – natura się rozbestwia i żeby wjechac samochodem, trzeba najpierw wyrabac sobie tunel maczetą. Co tez wykonal mój ojciec. N. był wstrzasniety, jak go zobaczyl w akcji, a pozniej – kiedy pieklismy kielbase na ognisku z odrabanych galezi i tata wystartowal z napredce wyprodukowanym grillem wlasnego pomyslu – powiedzial:

– Wiesz… To ja już teraz WSZYSTKO ROZUMIEM.

No i BARDZO DOBRZE, ze rozumie – bo rzecz polega na wzajemnym rozumieniu. Się. Diabli nadali, musze skonczyc załącznik i to NA PRZED SWIETAMI, a tu ucho mnie boli. Co za niesprawiedliwosc dziejowa. Ja nie wiem, czy z takim uchem to można robic zalaczniki. Może lepiej jutro. Co?…

******

**********

**************

**************

**********

******

Jedno z przedwojennych wydan ksiazek dla mlodziezy, bodajze Verne’a, ilustrowane wklejanymi rycinami, pod ktorymi zamieszczone sa podpisy – cytaty z tekstu ksiazki.

Rysunek: bocianie gniazdo na statku, w nim dwoch chlopcow, gestykuluja i cos krzycza.

Podpis: ” A MAJTKI ROZDARŁY SIĘ: ZIEMIA! ZIEMIA!”

Kaca mam okropnego… Straszliwego, blagam – NIECH KTOS JESZCZE ma dzis kaca, bo tak w pojedynke to bardzo smutne jest – mieć kaca…

A, bo tak wczoraj się zlozylo – N. wrocil z konferencji, na ktorej od poniedzialku chla… TO ZNACZY PRACOWAL bardzo ciezko, noce zarywal, dla kraju przeciez, nie dla siebie… Wrocil i oznajmil mi:
– Mam dla ciebie DWIE DOBRE WIADOMOSCI – pierwsza to taka, ze wrocilem i JESTEM! A druga jest JESZCZE LEPSZA!

Odkryte zostalo mianowicie, ze NIE MUSIMY jeszcze iść żebrać i żywic się odpadkami ze smietnika (albo – co gorsze – z LODÓWKI… ZGROZA!), bo znalazly się pieniadze! To znaczy, nie ZNALAZLY, bo nie zginely – ale to szalenie skomplikowana historia, bez kolorowych wydrukow i flaszki NIE DO POJĘCIA i szkoda slow…

A pozniej okazalo się, ze Benicio Del Toro jest BAAAARDZO PRZYSTOJNY, ale tylko w sepii (bo w technikolorze to niestety, ale Frankie Cztery Palce…), a Zeta – Jones – WLASNIE, ze brzydka I DZIOBATA – tak! DZIOBATA! Hue hue…

Nie, proszę Sądu – NIE ŻAŁUJE! Warto było, nawet z dzisiejszym kacem. Gdybym mogla cofnac czas, to zrobilabym TO SAMO – zreszta… może ZROBIE i bez cofania 🙂

PS. Zabil major i udalo mi sie kupic OSTATNIE w calej Warszawie “Kroniki portowe”, ktorych nie zdazyla wykupic Haniuta.

PSPS. Babcia mi powiedziala, ze u niej WCZORAJ SZŁA MRÓWKA! Na razie JEDNA, ale… BACZNOSC! 🙂