Archiwum autora: Barbarella

Słuchajcie, co z wami jest? Napisałam wyraźnie, że okaleczyłam kobietę w 9 miesiącu ciąży I NIC! ANI SŁOWA na ten temat! Tylko, że faceci to penisy. No rzeczywiście, wielkie mi odkrycie. Dlaczego nikt mnie nie bierze na poważnie?… („Panie doktorze, nikt mnie nie bierze na poważnie” – „Hahahaha!… Następny proszę”).

„Autorka bloga przez 10 lat brutalnie mordowała dwudziestoletnie kochanki żonatych mężczyzn, następnie opisywała to ze szczegółami na ogólnodostępnym blogu, a jednak pozostała nieuchwytna. Jak to możliwe? – zastanawiają się wszyscy. Okazuje się, że nikt nie podejmował tematu morderstw, ponieważ jednocześnie pisała o ciekawszych rzeczach, na przykład, restauracjach w Madrycie, cellulitisie, przepisach na pizzę z tłuszczem lub braku porozumienia pomiędzy kobietami a mężczyznami”.

Pozostałe wnioski na dziś sa takie, że i tak wyląduje w psychiatryku, więc na pocieszenie kupiłam żabę.

Na razie mieszka pomiędzy drzewami, ale nie powiedziałam w jej kwestii ostatniego słowa.

Zaczynam mieć Sny.

Nawet nie O Potędze, bardziej o węglowodanach.

Śni mi się np. że nurkuję w kubełku KFC wielkości basenu, pełniutkim pikantnych skrzydełek. Albo – otwieram torebkę z chipsami, wyciągam jednego, smaruję się nim lubieżnie, flirtuję z nim, zżeram go i sięgam po jego brata. Mój ostatnio najbardziej wyuzdany sen erotyczny był o tym, jak opierniczyłam sama cała duża pizzę hut na puszystym cieście z ekstra tłuszczem.

Mój mąż natomiast?…

W weekend, kiedy ja zmieniam bok i sprawdzam dużym palcem spod kołdry, czy rzeczywistość jest już wystarczająco gęsta, żeby wstać, on jest już po przejechaniu 27 kilometrów na rowerze.

Predator diety niskotłuszczowej, jego mać.

W sobotę rano siedziałam sobie na tarasie z herbatką, podczas gdy N. wywalił mi na głowę całą zawartość rynny, jaka nam się uzbierała przez dwa lata. Tak SPONTANICZNIE mu to przyszło do głowy i nawet nie krzyknął, że UWAGA ZRZUCAM czy coś. Nie. Wziął i wysypał – stare liście, brzozowe nasienie, nie wiem ile żywych i zdechłych robali… Ot tak. NA ŁEB.

I jeszcze startuje do mnie z tekstem „Czy ty możesz się tak nie drzeć?… Wszystkich sąsiadów postawiłaś na nogi!”. (Choć za godzinę przyszedł przeprosić: „Przepraszam. Właśnie słyszałem jak sąsiadka się darła na sąsiada – głośniej od ciebie”).

Następnie Zebra odczuła świńską grypę i wyjechała do siebie, więc pojechaliśmy w odwiedziny do Sosko. Podczas odwiedzin amputowałam jej palec od nogi fotelem ogrodowym.

Oj, bo marudzi z tym dzieckiem, że szpital jej zamknęli, że nie ma gdzie rodzić, no to jako dobra przyjaciółka postanowiłam odwrócić jej uwagę od wyboru szpitala i skupić na jakimś absorbującym, acz mało istotnym drobiazgu.

W dodatku wcale jej tak całkiem nie odpadł i jak siedziała bez ruchu i trzymała nogę w kuble pełnym lodu, to mówiła, że NAWET CHYBA TROCHĘ CZUJE, jakby jej przechodził ból.

Mówię wam, te kobiety w dziewiątym miesiącu ciąży są jakieś wydelikacone i przesadnie skupione na sobie.

– Cos ty się zrobiła taka… PSZENNO – BURACZANA – zjechała mnie Zebra w którymś z kolejnych sklepów z odzieżą damską, gdy znowu złapałam za lniana tunikę z nicianą koronką.

– Audrey Hepburn się znalazła – odpysknęłam jej, po czym obie wyturlałyśmy się ze śmiechu z butiku.

Gdyby to nie była moja siostra, to bym ja była udusiła. Normalnie ręką. „Matkoooo, w tej Ameryce wszystko na mnie za duże! No zobacz, te dżinsy kupiłam w petitkach w Ann Taylor! Poszukaj mi 34 w tych spódnicach. Trochę za luźna. Ładny topik, nie było XS-ek?… Nie odstaje mi ta sukienka?… Może powinnam przymierzyć 32?…”

Przysięgam, że chwilami miałam ochotę obalić ja na ziemie i wepchnąć do gardła siedem schabowych, trzy pełnowymiarowe kanapki z Subwaya ze wszystkim, litr majonezu i kubełek Kolonela z KFC.

Chuda małpa.

W domu natomiast Szczypawka, do której zagadywałam słodko, przybiegła i ułożyła mi u stóp WIELKĄ TŁUSTA RÓŻOWĄ DZDZOWNICĘ. Patrząc przy tym głęboko w oczy. W psim języku to jest sposób na powiedzenie „Ja tez cię kocham”, tak?

(Czy te psy musza być takie PROSTOLINIJNE?)

Oraz, kiedy tylko zabukowaliśmy bilety na weekend do Madrytu, newsem numer jeden we wszystkich stacjach jest świńska grypa u osób, które wracają z Hiszpanii.

Jeśli myślą, że mnie tym WYSTRASZĄ i zrezygnuje z krewetek u Abuelo i zakupów w Desigual, to nie doceniają przeciwnika.

(Dzisiejszy ranking popularności „Wolisz ludzi czy kleszcze?” wygrywają kleszcze. Kurwa mać, że tak powiem dyplomatycznie)

Zebra przyjechała. Boli mnie głowa (ciekawe od czego – ha, ha, ha).

Dobre wiadomości są takie, że zgodnie z amerykańska rozmiarówką, mam rozmiar XS i niech mnie wszyscy w dupę ugryzą wobec powyższego, a także przyjechały dwa sezony „Pushing Daisies”.

Złe wiadomości są takie, że JUŻ NIE TE LATA. Normalnie człowiek by posiedział do czwartej nad ranem, wypił skrzynkę wina, zeżarł ze sześć kilo mięsa i poprawił ćwiartką tortu bezowego, a tu? Nędza, panie, i to bynajmniej nie Janosik Litmanowski. Impreza zdechła ostatecznie o godzinie 22 (wstyd i sromota), poszło raptem półtora flaszki wina, a największym wydarzeniem było mierzenie sobie ciśnienia przez uczestników tej szalonej balangi, przy czym ciśnieniomierz był przekazywany wokół stołu zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

TO JUŻ TEN WIEK, uświadomiłam sobie. Kiedy człowiek po wypiciu dwóch kieliszków wina mierzy sobie ciśnienie i idzie spać o dwudziestej drugiej!!!! TO JEST STRASZNE! A gdzie dziwki? A szampan? A strusie pióra w tyłku? A występy na golasa w srebrnym pantoflu?… Naprawdę, TO JUŻ?… Już nigdy nie ocknę się w podartych kabaretkach, z resztkami serpentyn we włosach, dziwną pogniecioną wizytówką zatknięta za biustonosz i twarzą w sałatce jarzynowej?…

Trochę to straszne. Normalnie powietrze ze mnie uszło.

Czuję się dziś staro (choć szczupło! Ta XS-ka mnie zbudowała) i nienawidzę ludzi jak zarazy.

(„Kleszcze 2009” mnie zafascynowały. Moja babcia ma takie słoiki z napisami „Porzeczki 2007” albo „Gruszki” 2008”. Nie jestem az tak zwyrodniała, żeby posądzać lek. wet. o robienie kompotów czy galaretek z kleszczy, ale czy oni faktycznie zbierają rocznikami i później porównują? „2007 – to był rok na kleszcze, ho ho! Dorodne, wypasione, nie to co te chudziny z 2006 i 2009, suche toto, zabiedzone”…)

W ogóle to przyjeżdża Zebra i o niczym inny się Nie Mówi, jest lokalnie wydarzeniem ważniejszym od koncertu Madonny. Ciekawe, czy będzie mówić z akcentem amerykańskim i co chwilę wtrącać „ja zapomnieć to słowo” oraz „bo u nas w Ameryka”.

Pomalowałam sobie na jej cześć paznokcie na różowo (matko, ta letnia paleta Sefory! Można oszaleć! Sterczałam przy tych lakierach chyba ze 40 minut, a i tak muszę wrócić). W sumie dobrze, ze nie ucho albo nos, bo strasznie jestem ostatnio roztargniona. Na przykład, dziś od rana zalałam sobie wrzątkiem w filiżance… nic. Zanim doszłam, co jest nie tak na tym obrazku, to minęło ładnych parę chwil.

Chyba po prostu bardzo chce już na wakacje.

A tu jeszcze dwa miesiące!…

Belka z reklamami ewoluuje: nadal zna datę mojej śmierci, ale pojawiło się „Szukam żony!!!”. Ja też szukam żony, kiedy otwieram lodówkę i widzę w środku, jak cos się wylało i zastygło w tłustą emalię. Normalnie nie chce mi się tego świństwa myć i szukam żony, żeby mi to wyczyściła. I żadna się nie trafia!!!

Pojawia się jeszcze „pij wodę i chudnij”. Przemyślałam sobie ostatnio to chudnięcie. Powiem brutalnie – w NASZYM WIEKU nie ma takiej możliwości, żeby stracić znacząco na wadze i nie wylądować z efektem „moje cycki wyglądają jak skarpetki z mokrym piaskiem”. Co to, to nie. Chyba jednak wolę parę kilo więcej na tyłku, niż psie uszy z przodu. Nie, żebym nie lubiła psich uszu – uwielbiam je! Przepadam za psimi uszami! Ale nie w moim staniku. TO MÓJ OSTATNI BASTION.

W dodatku zauważam paradoksalną tendencję, że właścicielki psich uszu rzadko noszą biustonosze. I to już jest całkowita masakra. Po pierwsze – kobieta bez biustonosza nigdy nie znajdzie sobie przyzwoitego męża. Po drugie – znam osoby (PŁCI MĘSKIEJ, żeby nie było) naznaczone głęboka traumą, związaną z przebywaniem w kontakcie z właścicielką psich uszu bez biustonosza, i to jest naprawdę dla nich straszne. Co wspomną, to się otrząsają jak mokry seter (cos mnie dziś wzięło na psie porównania) i odbija im się nieświeżym kefirem.

Bardzo nie chce wywoływać podobnych reakcji. Trudno, w chwilach zwątpienia zostaje mi Esprit. I rozmiarówka z USA.

Natomiast Mazury zostały podobno jakimś siódmym cudem świata, czy maja zostać, w każdym razie spodziewany jest nadzwyczajny wysyp zagranicznych turystów. To wspaniale, nie mogę się doczekać, kiedy przyjadą, i:

– będą próbowali DOJECHAĆ na Mazury i dość się zdziwią, że po lokalnych drogach 100 kilometrów przejeżdża się w dwa dni (plus oberwanie podwozia gratis), pod warunkiem, że nie rozjedzie nas na zakręcie dwóch naprutych szwagrów w rozwalającym się maluchu bez praw jazdy czy rejestracji, za to po trzech półlitrówkach;

– będą próbowali iść do toalety gdziekolwiek – PO WO DZE NIA!

– będą chcieli cos zjeść, więc u pani Stasi czy Grażynki dostaną barszczyk z torebki i placki ziemniaczane z proszku usmażone na fryturze po śledziach z Bożego Narodzenia, za to za cenę dewolaja w Szeratonie;

– będą pragnęli się wykąpać, w związku z czym zapadną się po pas w mule na oficjalnym kąpielisku, z lekko tylko przerwanym przy brzegu tatarakiem, za to przedsiębiorczy pan Zenek skasuje ich po 14 zyli za wejście;

– będą chcieli przepłynąć się łódką po akwenie, w związku z czym najpierw ogolą ich za wynajem łódki, a później i tak nigdzie nie popłyną, bo od razu wdziabie się w nich nietrzeźwa młodzież w motorówce (strefa ciszy? Jakiś problem? Bo wujek Kazek jest lokalnym sierżantem na posterunku);

– będą w końcu próbowali zwiedzić mazurski las, do którego wejścia strzeże półmetrowy wał z zużytego papieru toaletowego, opakowań po chipsach, pudełkach po soczkach i foliowych torebek z odpadkami organicznymi i nie, a przy odrobinie szczęścia – zużyty sprzęt AGD.

Och zaraz mi napiszecie, że przecież „wciąż jeszcze można znaleźć czystą wodę, urocze kąpieliska i dobre knajpy” – jo, jo. Można, jak się wytrwale szuka. Pytanie tylko, czy wakacje powinny polegać na wytrwałym szukaniu czegoś, co powinno być standardem i oczywistością, zwłaszcza, jak się startuje w takich konkursach. Póki co, usługi turystyczne na Mazurach to science fiction. Oprócz opłat, naturalnie. Opłaty za cokolwiek pojawiają się u nas szybciej, aniżeli pędzi światło.

Żeby nie było, że nic mi się nie podoba – to podoba mi się „Sweeney Todd”. Burton jest konsekwentnie psychopatą, a Johny Depp to jednak niesamowicie dobry aktor i nieziemsko przystojny facet (z naciskiem na „nieziemsko”). Nie no, oczywiście –nadal bezkonkurencyjnie kocham Grześka House, ale Johny Depp to taka wiecie, pierwsza miłość z podstawówki, platoniczna, do wzdychania. Co do Helenki – to już ustaliłyśmy z Hanką, że ona przychodziła na plan w swoich domowych ciuchach i makijażu (na zakupy tez tak chodzi ubrana). I nie grała, tylko BYŁA. W sumie nie ma się co dziwić, faceci tacy jak Burton raczej się nie ożenią z wykałaczką w garsonce. Cudni są wszyscy. Nie mogę się doczekać na „Alicję w Krainie Czarów”.

Film widziałam wczoraj.
O matko.

Zdaniem autora(ów) filmu, wszystkie kobiety to właśnie takie opóźnione w rozwoju torbacze – za wyjątkiem Scarlett Johansson w bujnej blond peruce. Scarlett nie musi skakać na mężczyzn, bo każdy męzczyzna chętnie sam z własnej woli skoczy na Scarlett.

Chodzi oczywiście o moją nogę (jakżeby inaczej!), która się nie myli w sprawach pogody. A konkretnie – deszczu. Bardzo mnie śmieszą te brykające przed mapą panienki, które furt zapowiadają poprawę pogody i słońce, słońce, słońce!!! (Zresztą, im jest chyba wszystko jedno, co mówią, byle w telewizji. Patrząc na nie odnoszę wrażenie, że najchętniej zadarłyby kieckę do pasa, pokazały majtki i zatańczyły kankana. Ta mapa im tylko przeszkadza).

Moja noga zapowiada deszcze i nie pomyliła się ani razu. Może dlatego, że perspektywicznie przed laty złamałam ją spiralnie z przemieszczeniem. (Na nartach. Sport to syf). Proponuję utworzyć Fundusz Łamania Nóg z Przemieszczeniem dla pracowników IMiGW (administracyjnych też) – przepowiadam natychmiastową poprawę jakości i sprawdzalności prognoz pogody.

Natomiast nie wiem, co się stało, ale mój czajnik z dnia na dzień przestał być atrakcją sezonu dla mrówek. Jednego dnia pielgrzymki, a następnego – pustka, smutek i aż czegoś brak. Musiało się coś wydarzyć! „Gdzie idziesz, stary?” – „Normalnie, wskoczyć do czajnika, jak stryj i sąsiad” – „TO TY NIC NIE WIESZ? Jej czajnik jest już całkowicie passe, teraz chodzimy się topić do sąsiada, rozstawił dmuchany basenik! Błagam cię, nie załamuj mnie, że chcesz iść do czajnika. Czajnik jest sooo last Tuesday!”.

(Tiuzdej do końca życia będzie mi się kojarzył z psem. Mikado zresztą tez).

A propos deszczu, to znajome mojej mamy z Litwy mylą po polsku słowa „deszczyk” i „nieboszczyk”. Bo nieboszczyk leży na desce, a deszczyk pada z nieba.

Ja nie mylę żadnych słów litewskich, bo nie jestem ich sobie w stanie przyswoić. No dobra, może jedno – telefonas (to telefon, jak łatwo wykogitować).

Kto czytał kryminały Marthy Grimes i poleca? Bo Tess G. odpuściła sobie Maurę i jest nudnawa jak źle doprawiona kalafiorowa.

– Nie mam dziś czasu gadać, śpieszę się– oznajmia mi wczoraj Zebra. – Strasznie dużo roboty mam.

– Biedne myszy!…

– Cos ty, nie martw się. Dziś tylko na samcach robie doświadczenia!

No chyba, że tak.

Pozostając w tematach okołopłciowych.

Czyściłam wczoraj malwy ze ślimaków. Trochę je nawet podziwiam – mi by się nie chciało w taki upał wdrapywać na piechotę, bez windy, na taras Pałacu Kultury, na przykład. A one lezą na te malwy, w dodatku niektóre z nich dźwigają na plecach małe ślimaczki. Takie zupełnie malutkie, prawie przezroczyste. To jakaś akcja „Chodź, tatuś / mamusia pokaże ci świat, żebyś wiedział, dokąd pełznąć”?…

W dodatku dosłownie „tatuś / mamusia”, bo ślimaki z tego co pamiętam nie są skrępowane jedną płcią i mogą sobie wybierać stosownie do humoru.

Może to byłoby nieźle mieć tak jak ślimaki? Idę rano do pracy jako facet – więc zamiast zapierdzielać cały dzień z rozwianym włosem, to siedzę sobie w klimatyzowanej konferencyjnej, piję kawę, dyskutuje z dziewiętnastoma innymi facetami o meczu, jak mi się skończy kawa, to sekretarka robi następną, i to się nazywa, że mam bardzo ważne spotkanie strategiczne. Jak mi się kawa znudzi, to jebnę notatnik na biurko sekretarki, każę spisać minutki na jutro na ósmą rano i wychodzę na obiad. A po południu wracam do domu, zmieniam płeć, zakładam bawełniana tunikę i rozkładam się na leżaku z najnowszym skandynawskim kryminałem. Opcjonalnie idę sprawdzić, co nowego rzucili w Seforze.

Oraz nadal kocham upały, ale od paru dni przemieszczam się metoda miękkiej szmatki flanelowej – pokładam się i zwisam na meblach. Cos z ciśnieniem chyba, nie?…

(Bardzo mi się podoba ta belka z reklamami na blogaskach. „Schudnij 7 kilo w 14 dni” oraz „Sprawdź, kiedy umrzesz” – po tej diecie? A może żeby wiedzieć, czy jest sens się odchudzać?)

Rada z Espritem była bezcenna.

Naprawdę mają BARDZO przyjazna kobietom rozmiarówkę. Rozmiar dżinsów – jak na studiach. Byłam bliska rzucenia się na szyję chłopcu przymierzalnianemu, ale miał dość przerażone oczy i trzymał w rękach jakiś taki aluminiowy pręt. Może tam takie rozradowane klientki to norma i trzeba się opędzać od nich kijem, bo naprawdę, ile można dziennie znieść radosnych uścisków.

(Ja tu Excel, a przez okno nabożeństwo).

Jedzie do mnie paczka z Merlina z tyloma thrillerami Tess Gerritsen, że nie wiem, kiedy je zdążę wchłonąć. Znowu będą mi się śniły sekcje zwłok, pogonie po cmentarzach, psychopaci z nożami i temu podobne Muminki. (Całkiem niedawno dostałam schizy, że mieszka z nami jakiś Szpilman, który – kiedy wracamy – chowa się w pustym pokoju albo garderobie, a jak nas nie ma, to grasuje po całym domu. Przysięgam, że słyszałam jakieś skradanie się i szczękanie klamkami w sypialniach. Dobrze, że nie sprawdziłam, czy on tam FAKTYCZNIE jest, bo dopiero by były jaja, gdyby się okazało, że owszem, JEST).

Ale lato obliguje do czytania literatury rozrywkowej, jakkolwiek by nie rozumieć terminu „rozrywka”. W końcu np. telewizja polska też dość dziwnie definiuje termin „rozrywka”.

Tymczasem z rozrywek pozostaje mi kefir do Excela. Mogło być gorzej.