Barbarella

Rozbebeszyłam półkę z ubraniami, które poprzedni raz miałam na sobie na Kanarach. Komputer się nagrzewa, na szczęście są książki, które nie dość, że się nie nagrzewają, to jeszcze można się nimi powachlować.

Z atrakcji lokalnych mamy nocnego lisa. Tak w okolicach 22 – 23 zaczynają ujadać psy: szczekanie zbliża się do naszej chałupy, a następnie oddala, bo złośliwe lisisko defiluje środkiem ulicy i wkurwia psy do białości. Następnie zawraca, a z nim szczekanie / ujadanie / wycie – taki psi efekt Dopplera – i znika z powrotem u siebie w lesie. Mnie to nie przeszkadza, bo Szczypawka już od dawna śpi (czasem coś mruknie), ja mogłabym usnąć nawet we młynie, jak mawiał mój dziadek, więc traktuję to raczej jak wieczorne, nastrojowe słuchowisko („Przejście lisa” MCDXXVII 2015). DO WCZORAJ! Wczoraj spacer w jedną stronę odbył się bez zakłóceń, ale z powrotem tak do połowy i nagle słyszę WYSTRZAŁ. Z broni palnej. Jak w Teksasie! Najwyraźniej któregoś sąsiada nerwy poniosły. Ale skutecznie, bo natychmiast po huku zapadła cisza, jak w klasie na fizyce, kiedy nauczyciel wygłosi sławetne „No to do tablicy pójdzie…”.

(Tak, dziś wieczorem lis powinien wyjechać z lasu na platformie z bazooką, zawsze tak jest w kreskówkach).

Ale deszczu trochę to by się przydało.

PS. To był strzał z pistoletu hukowego, jakiegoś straszaka, odpowiednik walnięcia pięścią w stół na imprezie, kiedy pijaki śpiewają, wrzeszczą i ani myślą iść do domu – nikt do nikogo nie celował ani nie został ranny; myślałam, że TO JEST OCZYWISTE! Wczoraj normalnie lis znowu paradował, więc chyba nawet nie ma większych pretensji.

Wczoraj w nocy piesek pisnął, przeciągnął się i zażyczył sobie na spacer. Patrzę na telefon – za kwadrans trzecia – o nie, piesku, za żadne skarby świata o tej godzinie nie ruszamy się z sypialni – boję się, duchy chodzą, seryjni mordercy gwałciciele z piłą mechaniczną na pewno też, przytulamy się i śpimy. ŚPI – MY!

Dziesięć minut później biegałam po całej chałupie z papierowymi ręcznikami i wycierałam problemy żołądkowe Szczypawki, która przecież GRZECZNIE POWIEDZIAŁA ŻE MUSI WYJŚĆ. Duchy jakoś mi w tym w ogóle nie przeszkodziły. Może nie chciały się mieszać, bo bym im kazała pomóc sprzątać.

Gdzie był w tym czasie N.?

No jakże. W DELEGACJI! Dzwoni do mnie z pięciogwiazdkowego hotelu: “Haha, nie uwierzysz, znowu mi dali pokój z jakimś kolesiem. Wchodzę, a tam na łóżku pijany Angol!… Bardzo przeprosili i mam apartament na piątym piętrze. Teraz jeszcze jestem w barze i piję lampkę wina” (w tle delikatny jazz na fortepianie).

A u mnie psie przemiany materii.

ZNAJDŹ JAKIEŚ TYSIĄC CZTERYSTA SZCZEGÓŁÓW, którymi różnią się te dwa obrazki.

Najgorsze, że to była całkowicie moja wina i bardzo później Szczypawkę przepraszałam (a ona miała doła przez cały dzień, bo jest wrażliwa).

Chlebki naan z Lidla są prze-o-hyd-ne. Za każdym razem jak się skuszę na jakąś gotowiznę, to później gorzko tego żałuję. Nie wiem, czy to mnie tak podniebienie wysubtelniało, czy te gotowce do zjedzenia są coraz paskudniejsze i paskudniejsze. A mogłam sobie zrobić grzankę z pomidorem i nie miałabym w pysku posmaku proszku do prania przez całe popołudnie.

Udało nam się ostatnio zafundować sobie kilka słabo przespanych nocy – zgubiliśmy ważny dokument. Naprawdę WAŻNY – z metalowymi dziurkami; jak coś ma metalowe dziurki i sznurek, to jest BARDZO WAŻNE, fpizdu ważne i trzeba tego PILNOWAĆ. Aha, i ma znaczenie, że to ORYGINAŁ, skan czy kopia nie dają rady. No i taki jeden z metalowymi dziurkami się nam ZAPODZIAŁ. To znaczy, najpierw się zapodziała cała teczka, ale drogą dedukcji doszłam, że ona jest u naszych mecenasów w kancelarii i faktycznie tam się odnalazła – no, prawie odnalazła, bo bez tego jednego. WAŻNEGO.

A zatem przeryłam w domu szafkę z dokumentami, nie znalazłam, i N. kazał szukać mecenasom w kancelarii. Załamali się i szukali – przedwczoraj siedzieli do trzeciej w nocy, przewalili wszystkie dokumenty wzdłuż i w poprzek, nie ma. No nie ma, czarna dziura wessała. Po czym wczoraj rano N. wstał, otrzepał się, podszedł do szafki i bez patrzenia wyciągnął kartonową teczuszkę – taką lichutką, co dają umowę na telefon komórkowy albo wciskają folder w hotelu z ulotkami MANICURE PEDICURE SPA DEPILACJA DRUGIEJ NOGI GRATIS. W środku – TADAM!…

No kurwa, to jest NIEMOŻLIWE z dwóch powodów:

– nigdy, przenigdy w życiu byśmy nie trzymali TAKIEGO dokumentu w takiej badziewnej teczuszce, oraz

– przewaliłam wszystkie segregatory, teczki i koperty w tej szafce, wszystkie – po trzy razy. Zaglądałam oczywiście również do wszystkich tekturowych teczuszek (i były tam umowy na telefon albo regulaminy banku).

No przecież normalnie diabeł podrzucił, a wcześniej ogonem nakrył.

N. powiedział mecenasom, że dokument się znalazł, ALE NIESMAK POZOSTAŁ. Nie śmiali się, wcale. Jeden nawet kazał przekazać, że jest BARDZO, BARDZO ZŁY (o matko, przynajmniej sobie porządek zrobili w dokumentach – fakt, że niekoniecznie musieli o trzeciej w nocy, no ale jak wiadomo z przysłowia, które jest mądrością narodów – nie znasz dnia ani godziny) (mam nadzieję, że nie planują teraz cichego, wyrafinowanego morderstwa, z którego jako fachowcy w temacie wyjdą zupełnie bezkarnie i nawet bez żadnych podejrzeń).

Ile człowiek życia traci na papiery, to coś okropnego.

A na śniadanie dziś u nas był łosoś ze szpinakiem – dwie miski poszły. Uwielbiam producentow psich puszek – psie puszki to wspaniały wynalazek na miarę seriali w internecie.

Upał, nieee?…

Pieczone pomidory z oliwą do śniadania. Sałatka z pomidorów na kolację. Z sosami do makaronów to nie bardzo, bo nie przepadamy. W każdym razie jest pomidorowo.

W dodatku pomidory w jeszcze jednej sytuacji towarzyskiej mogą się przydać! Koleżanka opowiadała, jak facet na plaży we Włoszech okładał się plastrami pomidora, bo meduza go poparzyła. Na co ja, że przecież JAK TO – każdy, kto oglądał „Przyjaciół” wie, że na poparzenie meduzy trzeba nasikać! Najlepiej samemu, chyba że nie da rady sięgnąć, to wtedy się prosi najlepszego przyjaciela. Na meduzę najlepsze jest sikanie, no chyba w amerykańskim serialu by nie kłamali (wszyscy wiedzą, że amerykańskie seriale są najlepszym źródłem wiedzy o życiu jako takimi). Na co moja koleżanka mówi:

– No tak. Ale wiesz, tego faceta meduza poparzyła NA TWARZY.

No dobrze. Są sytuacje, w których trzeba uznać wyższość pomidora.

(W temacie sikania – twórców radiowej reklamy, w której pani się przestała spontanicznie śmiać, bo popuszcza, wrzuciłabym do basenu pełnego meduz. Bez dostępu do pomidorów w promieniu 100 kilometrów).

W sobotę byliśmy w Manufakturze po spodnie dla N. i wylądowaliśmy na małym obiadku w restauracji Galicja. Małym!… Zamówiłam kartacze. Pyszne były. Po obiedzie mogłam nurkować głębinowo bez obciążenia; mafia mogłaby stosować zjedzenie kartaczy zamiast cementowych butów dla skazanego. A mogłam wziąć chłodnik!… Ale nie, nie, ziemniaczane kluchy ponad wszystko – to później cierp, głupia babo.

Wpadli do nas znajomi, okazać świeżo narodzoną córeczkę (nigdy nie umiem powiedzieć DO KOGO DZIECKO JEST PODOBNE; boje się odzywać, żeby nie walnąć jakiejś gafy. Nie widzę tego po prostu!… I tak rodzina tatusia powie, że CAŁY TATUŚ, a mamusi – że CAŁA MAMUSIA. Ewentualnie czasem CAŁA BABCIA, jeśli zachodzi podejrzenie, że babcia ma to i owo uskładane w szufladzie i nie zaszkodzi spróbować przez serce do portfela). Razem z maleństwem w nosidełku przyjechała żyrafka Sophie – której od wejścia gorąco zapragnęła Szczypawka. N. już prawie, prawie na mnie nakrzyczał, że dlaczego Szczypawka takiej nie ma – tłumaczyłam, że to edukacyjna dla niemowląt, że eko guma z drzewa hevea, ale dopiero osiem dych wydało się do niego przemówić. Mężczyźni.

Dostaliśmy od Państwa Zebrów książkę kucharską Haliny Szymanderskiej z podziałem na dania regionalne. Bardzo jest gruba i przyjemna, warto mieć dla samych przepisów na regionalne dania z ziemniaków, a z większych ciekawostek znajduje się tam przepis na rosół królewski. O ile się nie mylę, w części poświęconej kuchni małopolskiej – trochę mi to koliduje z legendarnym skąpstwem Krakusów, bo gatunków mięsa jest tam z siedem, z mieloną wołowiną na końcu. Jeśli chodzi o samo przygotowanie królewskiego rosołu, to tyle jest wkładania i wyjmowania, że niech się schowają pornopowiastki o Greyu (acz nie wiem, czy u Greya występuje również przecedzanie, czyli rosół nawet ciekawszy). Tak czy siak – trzeba sobie zarezerwować pół lodówki na składniki oraz całą sobotę na rosołową gimnastykę. N. oczywiście bardzo jest za tym, żeby go ugotować, ale kazałam mu czekać na listopad, ewentualnie na wizytę gościa z galopującymi suchotami.

A ja bym chciała gdzieś znaleźć przepis na duszone pomidory nadziewane suchym chlebem. Przygotował kiedyś taką potrawę jeden Włoch, znajomy mojej mamy, kiedy siedział w Polsce – wyśmienite to było, chleb z jakimś serem, ale niedużo, coś zielonego i chyba zaciągnięte jajkiem. Ja byłam wtedy młoda, szczupła i głupia i nie interesowałam się zbieraniem przepisów, tylko młodzieżą męską – idiotka po prostu. Dziś bym mu patrzyła na ręce i nie uroniła ani okruszka.

Oraz mam kolejną metafizyczną zagwozdkę – mamy w sypialni lampki nocne zapalane przez dotknięcie do metalowej obudowy, bez włącznika. Od jakiegoś czasu moja lampka sama się zapala – wchodzimy na górę spać, a ona się świeci. Zawsze moja, nigdy N. I nie zapala się w nocy, czyli raczej nie przebicie w kontakcie. Bardzo bym chciała znaleźć jakieś racjonalne wytłumaczenie i wierzę, że takie istnieje (nie wiem, może mucha usiadła? Ale dlaczego zawsze na MOJEJ?). Zdecydowanie wolałabym przebicie w kontakcie niż wkurwioną ektoplazmę, która pewnej nocy wypije ze mnie całą krew albo opęta do tego stopnia, że zacznę prać w orzechach i oglądać „Idealną panią domu” (albo w ogóle polską telewizję, brrr!).

Drogi Pamiętniczku, na imieniny zaplanowałam grilla w niedzielę. W międzyczasie (a właściwie w nocy z soboty na niedzielę) temperatura spadła o jakieś czterdzieści stopni, z tropików przenieśliśmy się na Bornholm, ale JA MIAŁAM ZAPLANOWANEGO GRILLA, więc twardo trzymałam gości na tarasie. No dobra, rozdałam polarowe kocyki, jak w kawiarniach w Świnoujściu. Wpuszczałam do domu tylko pojedynczo, na siusiu (i niektórych na Świnkę Peppę). Wszystkim wszystko BARDZO SMAKOWAŁO, w ogóle nie chcieli lemoniady (ciekawe, dlaczego?) i bardzo szybko sobie poszli.

Może jeszcze będę Geniuszem Zła (takim miłym geniuszem zła, jak Barney z „Jak poznałem waszą matkę”.

Dzień zakończyłam bardzo spektakularnym rąbnięciem się w kolano – w samą rzepkę o narożnik łózka. Bardzo solidnego, wysokiego, drewnianego łózka. Usłyszałam ŁUP! I nad głowa zaczęły krążyć mi aureolki ze srebrnych gwiazdeczek i ptaszków Tweety. Kolano boli, trochę nie chce się zginać, a w dodatku to ta sama noga, co dopiero miała skręcona kostkę. Co ona jakoś tak odstaje od rzeczywistości?… Może ja mam syndrom NIE SWOJEJ NOGI, jak ci ludzie, co przychodzą do szpitala i proszą, żeby im amputować, bo to NIE ICH (to musi być straszne uczucie – już obudzenie się ze zdrętwiałą ręka jest dość metafizyczne). No nie wiem. W każdym razie – kuśtykam.

Od teściowej dostałam olejek arganowy podpisany ELIKSIR MŁODOŚCI. Hmm. HMMMMMMMMM.

Królik z brązowym ryżem i fasolką szparagową. Kurczak z mango i batatami. Sarnina z cukinią i bakłażanem. Gęś z ziemnaczkami i jabłkiem. Bażant z dynią i makaronem. Cielęcina z makaronem i pomidorami.

Nie, to nie są moje wspomnienia z ostatniego tournee po knajpach lub innej orgii kulinarnej. To są puszki mojego psa! Już kilka razy wpakowałam do nich palec przy otwieraniu i oblizałam, tak to ślicznie wygląda i pachnie, i są ładne, kolorowe kawałki jarzyn i cholera, takiego kurczaka z mango to sama bym zjadła. Ale nie, dla ludzi nie robią takich dobrych, bo człowiek nie świnia i wszystko zje, a pies by się zaraz rozchorował od takiego wstrętnego, napompowanego chemią żarcia. Tak więc Szczypawka przychodzi upominać się o posiłek sześć – osiem razy dziennie; jak jest N. w domu, to częściej, bo on jest słabe ogniwo i miękka fryta, a ona doskonale wie, gdzie uderzyć. Robi akcję wypisz wymaluj z “Psich Sucharków” – “Ja, biedny głodny piesek trzeciego świata” (nie szkodzi, że brzuch już prawie dotyka ziemi) i za chwilę ma zgrabną porcyjkę w miseczce. Chyba muszę wysłać N. na nauki do parafii, gdzie mu wytłumaczą, że pies to nie niemowlę i się go nie karmi na żądanie, bo pęknie.

A w ogóle to od kilku dni nagabuje mnie Zebra zapytując, czy chciałabym wyglądać ŚWIETLIŚCIE i dziesięć lat młodziej? Już jej miałam kurtuazyjnie odpowiedzieć, że za chwilę jej przypierdolę albo podam do Sztrasburga, bo Konwencja Genewska zabrania znęcać się nad kobietami w średnim wieku, tymczasem ona po prostu chce mi kupić jakiś puder – cud na imieniny. W dodatku podobno przetestowany na własnym organizmie i działa. Doprawdy, jak ta nauka idzie naprzód, jakiś czas temu jedynym sposobem, żeby wyglądać świetliście i młodo, była końska maść na hemoroidy. Jakoś się wówczas nie wstrzeliłam w trend (nie, żeby mnie odstraszał specyfik do dupy – przecież jest sterylny i w tubce), ale jakoś tak no nie wiem. Nie czułam potrzeby konkurowania z końskimi hemoroidami. Ale puder?… Puder mogę spróbować. (Nie żebym się łudziła, że odejmie mi dziesięć lat, ale lubię się mazać rozświetlaczami).

Coś bym. Ale nie mam pomysłu, co.

PS. Zapytałam N. co by zrobił, gdybym obudziła się któregoś dnia z całkowitą amnezją i mówiąc po fińsku, a on NIC. Tylko wzniósł oczy do góry i poszedł piłować. Wchodzę na fejsbuka, a tu reklama “Język fiński w jeden dzień”.