Barbarella

Jeszcze z tematów hiszpańskich, to po jednej domowej kolacji powiedziałam, że król Hiszpanii by poprosił o dokładkę – chciałam być miła, no. Po czym dowiedzieliśmy się, że król Hiszpanii to by nie został wpuszczony do tego domu, bo abstrahując od wszystkich swoich kochanek, które ma poutykane po całym Madrycie i nie tylko (tatuś podobno taki sam, jak nie lepszy), to strasznie dużo pije. Bo jest z Burbonów, a to nie tajemnica, że Burbonowie strasznie chleją (no a jak mają nie pić, z takim nazwiskiem?…).

No i tak mi wyszło bycie miłą.

Pozostając w oparach rojalistycznych – N. znowu rozsypał wczoraj wieczorem granulowane kufno pod różami i od razu zrobiło się romantycznie i nastrojowo. Zamiast jak dotychczas, wdychać wieczorem balsamiczne powietrze przesycone zapachem róż i lawendy, na tarasie ciągnęło krowiakiem. W domu też. W dodatku od razu zleciały się wielkie muchy, na które poluje Szczypawka, a mnie się robi słabo, bo jednak co którąś zżera… Nie, nie mogę o tym myśleć, bo się zrzygam. Niezłą, naprawdę niezłą nam zafundował Noc Kupały (i kilka następnych, bo ono jednak tak od razu nie przestaje śmierdzieć). Ekologia w domu i zagrodzie, jej mać.

Na szczęście, na pocieszenie jest nowy sezon „Orange is a New Black” – pierwszy odcinek znakomity, uwielbiam te wariatki. Nie chcę nikomu psuć przyjemności z oglądania, ale jeśli w pierwszym odcinku ćwiartują trupa, to sezon zapowiada się naprawdę interesująco.

A teraz będzie wyznanie: Nie zjadłam w tym roku ani jednej truskawki. Ani. Jednej. Truskawki.

No i po ślubie.

Państwo młodzi mieli w kościele przepiękną dekorację kwiatową, z różowych piwonii i hortensji. Nie jest łatwo trafić w sezon z tymi kwiatami, ale efekt był oszałamiający – nie mówiąc już o zapachu, pół mszy spędziłam z nosem w bukieciku przy ławce. Jak to zobaczyłam, to od razu przypomniała mi się Julia Roberts ze „Stalowych magnolii”, mówiąca z południowym akcentem „My colors are blush and bashful”  – ale kieckę to nasza panna młoda miała ładniejszą, z całym szacunkiem dla amerykańskiej mody ślubnej z lat osiemdziesiątych (niektóre rzeczy w modzie jednak zmieniają się na lepsze – trudno to pojąć, patrząc na facetów w rurkach w kwiatki, ale jednak). No i nie było tortu – pancernika, a szkoda (chociaż też nie wiem, z czego robi się szary lukier).

Ale te piwonie… Była kiedyś woda toaletowa o zapachu piwonii, uwielbiałam ją. Oczywiście, nigdzie już jej nie mogę znaleźć, pewnie przestali produkować.

Uwaga, co mam na dziś w horoskopie:

„Zdrowie: Będziesz imponować życiowa energią”.

HA

HAAAAAAAAAAAAAAHAHAHAHAHAHAHAH!…

Chociaż, jak się tak zastanowić, to wszystko zależy od punktu odniesienia – na przykład, mogłabym imponować życiową energią larwie cykady, która siedemnaście lat garuje pod ziemią. Albo np. porostom. Ale nie, nie widzę się imponującej energią, raczej nie.

Bardzo dobrą książkę przeczytałam – „Kosmiczny poradnik życia na Ziemi” Chrisa Hadfielda, tego uroczego kanadyjskiego astronauty, co gra na gitarze. Po lekturze – nie, nie chciałabym być astronautą, a już na pewno nie takim, który spędził dłuższy czas w nieważkości. Wiecie, że na stacji kosmicznej trzeba połykać pastę do zębów?… Dużo tam jest takich konkretnych detali (tak, o kosmicznym WC też – niestety, znowu w wersji dla mężczyzn – każdy astronauta niezależnie od specjalizacji musi umieć naprawić kosmiczny kibelek). Bardzo mi się podoba jego spojrzenie na świat – mam podobnie, tez jestem pesymistką i wolę się przygotować na wszystkie warianty, z najgorszymi włącznie; pozytywne wizualizacje to nie dla mnie. „Co jeszcze może nas zabić” – bardzo przydatna życiowo maksyma.

Podobno upały idą!

Ja to już jednak jestem stara, bo najbardziej z wyjazdu cieszy mnie powrót do domu. Do własnego łóżka i rozradowanego psiego pyska. Nawet w sumie z tego pająka, który wyszedł mi na powitanie, się ucieszyłam (choć oczywiście natychmiast kazałam N. wynieść go w słoiku, był olbrzymi i włochaty).

Wracaliśmy prawie jak z emigracji, pół walizek to była kiełbasa, ser, małże w słoikach, koniak od mojego wielbiciela, jak go nazywa N. (ma 83 lata) i przebój nad przeboje – z całą torbą ciasta. Tak, wlokłam przez całą Europę domowe ciasto pomarańczowe. Specjalnie dla mnie upieczone. No bo co miałam z nim zrobić?… Oraz dodatkowo worek ciasteczek z odpustu u Świętego Andrzeja z Texido, który nie przywrócił mi wzroku, ale to zupełnie inna historia. Bałam się, że mnie capną na którejś granicy, bo będą podejrzewać, że to ciasto jest z haszem albo coś. Najwyraźniej służby celne mają wysoki próg tolerancji, widocznie niejedno już widzieli dziwniejszego, niż domowe wypieki.

Ostatni nocleg był w Madrycie, gdzie prawie, o włos udało się nam uniknąć kaca następnego dnia rano. Wszystko mieliśmy wyliczone, całą marszrutę po barach, pilnowaliśmy, żeby nie przeholować, i co? I na ostatniej prostej, kiedy już wracaliśmy spać o przyzwoitej godzinie, w naszym hotelu w windzie poznaliśmy serdeczną i ciekawską parę z Teksasu. No i oczywiście skończyło się zjazdem na jeszcze jednego drinka, gadaniem do pierwszej nad ranem i cały subtelny plan wziął w łeb (głownie MÓJ łeb, pusty, który bolał aż do ucięcia drzemki w samolocie). Z drugiej strony – co ten Madryt robi z człowieka, nigdy w życiu nie zawierałam znajomości w windzie, generalnie jestem dość ponura i mało przystępna, a tu ci masz. Bardzo to wszystko dziwne.

A w tamtą stronę leciał z nami Jack Russel terier! Dziesięciomiesięczny i siedział akurat na siedzeniu przede mną – a raczej spał przez całą drogę. Był tak słodki, że musiałam sobie usiąść na rękach, żeby nie próbować go miętosić.

Więcej o wyjeździe – jak uzupełnię niedobory herbaty w organizmie. Bo to, co podają w Hiszpanii pod hasłem “herbata” to jest moim zdaniem jakaś słoma wyciągnięta ze stajni spod oślego tyłka, pocięta zardzewiałymi nożyczkami i zalana ledwo ciepłą wodą. Chyba jedyna rzecz, która tam jest wyjątkowo ohydna. Bo nawet cocacolę mają lepszą niż u nas.

Przebrnęłam. Przeczołgałam się przez ten arcydzieł. Żeby nie było – nie można powiedzieć, że „Małe życie” to zła książka, zwłaszcza w powodzi tandety i seryjnych kryminałów na jedno kopyto. Ale jest taki efekt, jak autor pastwi się nad bohaterem i dręczy go do tego stopnia, że zaczyna to przypominać czarną groteskę i zamiast współczuć, to zaczynam się zastanawiać, CO JESZCZE – czym mu dowali i z której strony i wykrzykiwać „Brawo! Tak jest! Jeszcze niech mu spadnie na łeb deska klozetowa ze stacji kosmicznej!”. Może po prostu jestem bardzo złym człowiekiem.

Tak, pewnie jestem złym człowiekiem: bardzo, ale to bardzo mnie ucieszyło zdjęcie Kim Kardashian w spodenkach kolarskich. Jak prawie w ogóle już nie wchodzę na Pudelka, bo po prostu nikogo tam nie znam, tak tego niusa klikałam ładnych kilka razy przez kilka dni. Niepięknie to o mnie świadczy, ale humor sobie poprawiłam.

Bo z humoru jestem ostatnio jakaś wyżęta, tym bardziej, że przyszło awizo, a ja je skrzętnie uprałam. W kieszeni portek. Po czym uderzyłam w lament i wysłałam na pocztę mojego tatusia, który ma taką właściwość, że wszystko, ale to wszystko załatwi z każdą urzędniczką na świecie (i nie tylko urzędniczką – na przykład, kiedyś tak urobił kasjerkę, jak była promocja Pedigree Pal i dodawali kocyk do puszki chrupek, że dała mu dwa kocyki – dotąd stał i jęczał, że on ma dwa pieski i jednemu będzie przykro, że dała mu drugi). A bałam się jak cholera, że to z Urzędu Skarbowego, a jutro wyjeżdżamy i już sobie wyobrażałam konwersacje z nimi przez pół Europy oraz patrol Straży Granicznej, który będzie na mnie czekał na lotnisku po powrocie i od razu mnie zgarnie do wilgotnej celi. Poszedł. I co? To BYŁO z Urzędu Skarbowego, ale kasa! O mój Jezusku, od razu kupiłam sobie Tropeziennes w lamparta, żeby uczcić tę szczęśliwą okoliczność (i żeby forsa nie skisła, bo to by dopiero było). Mówiłam, że on świetnie wszystko załatwia.

Dobrze, że jutro jedziemy do Hiszpanii na kilka dni, mam szerokie plany obżarcia się jak niewychowana dzika świnia (jedziemy na północ, gdzie – oczywiście – ma padać, ale w knajpach przecież jest dach!).

Mój mąż znowu coś buduje. Może w poprzednim życiu był bobrem i nie zdążył się zrealizować. A może dopiero w tym życiu jest, z mężczyznami nigdy nic nie wiadomo, a z bobrami to już w ogóle. Ja już nawet nie mam siły się na niego drzeć, pytam tylko, co będzie, jak już zabuduje całe miejsce na podwórku i nasza działka będzie wyglądać jak fawela pod Rio de Janeiro. Albo jak chiński market w Kuala Lumpur (minus knajpki z pysznym jedzeniem).

Mieli wędzić ze szwagrem gęś, ale z powodów niezależnych czyli atmosferycznych gęś w zalewie zaczęła fermentować. Ponieważ gęś to jednak nie ogórki małosolne, z wielkim smutkiem i należnymi honorami została pochowana w ogrodzie szwagra, a następnie przyciśnięta dużą liczbą cegieł, żeby za kilka dni nie pojawiła się w domu ponownie w charakterze przyjęcia – niespodzianki, wykopana i przyniesiona przez Fugę. Jamniki uwielbiają takie wonne atrakcje.

Szczypawka dochodzi do siebie, ma jakieś fajne prochy przeciwbólowe na noc, po których śpi jak zabita i nawet nie chrapie (bo ona, to maleństwo, potrafi chrapać jak stary bosman). Wieczorami siedzi w Grocie Łokietka i wychodzi tylko do połowy, bo chowa obolały tyłek; N. mówi, że Szczypawka udaje murenę. Ale była dziś w biurze i dość energicznie obszczekała naszego znajomego, który przyszedł na spotkanie, więc chyba idzie ku lepszemu.

Czytam wieczorami “Małe życie”, okrzyknięte najlepszą książką roku czy coś w tym stylu – skończę to cholerstwo, ale naprawdę nie rozumiem zachwytu. No nie rozumiem. Pierwsza połowa to taka dość meandrująca historia studencko – uniwersytecka o czterech przyjaciołach, nawet możliwa. Natomiast w pewnym momencie zamienia się w jakiś tani i dość obrzydliwy thriller o molestowanym chłopcu i już po prostu nie mogę. W dodatku w całej bardzo grubej książce prawie w ogóle nie ma kobiet – pojawiają się gdzieś epizodycznie i nic nie wnoszą do akcji. Dość dziwne, zważywszy, że autorką jest kobieta. Może dlatego ten cały świat męskich przyjaźni jest taki nadmuchany i sztuczny, bo nieautentyczny.

Kupiliśmy do donic roślinkę, co się nazywa kufea. Bardzo mi się spodobała, bo ma drobne lakierowane listki i mnóstwo małych kwiatuszków. Dopiero w domu przeczytałam, że lepiej ją sadzić i w ogóle optykać się z nią w rękawicach, bo można dostać bąbli na rękach. Nareszcie jakiegoś trującego łobuza będę miała w ogródku, ha!

No więc, z okazji Dnia Dziecka…

(mogę się napić? bo ze dwie lufy bym strzeliła jak nic)

… z okazji Dnia Dziecka, Szczypawka wystąpiła z przetoką na tyłku! Prawie co do dnia idealnie jak rok temu (i też przed naszym wyjazdem). Na poranne siusiu wyszedł mały, szczęśliwy, szary rozrabiaka, kopiący dziury i polujący na ślimaki, a wróciła włochata, załamana kupka nieszczęścia. No więc weterynarz, antybiotyk, tabletka przeciwbólowa (wepchnęłam palcem w gardło, a i tak za dziesięć minut odnalazłam tabletkę wiszącą jej na wąsach). Oraz moje ulubione zajęcia dodatkowe pozalekcyjne – gaziki, sól fizjologiczna, strzykawki do płukania i octenisept. Dobrze przynajmniej, że rękawiczki gumowe tak ładnie pachną, jedyne pocieszenie.

U weterynarza mój mąż wysłuchał uprzejmego, acz nieco oschłego wykładu, dotyczącego dawkowania karmy oraz tego, jak brzuch i nadwaga u jamnika obciążają poszczególne partie kręgosłupa i przednie łapy. Załamany tym, że ma psu odważać 80 gramów karmy dziennie I NIC WIĘCEJ, aż sobie kupił na pocieszenie psi bandaż (te takie gumowe, kolorowe, karbowane jak bibułka, co się same trzymają; od czasu, kiedy Szczypawka wróciła z takim na łapie, jest nimi zafascynowany).

Żeby było już całkiem wesoło, to samochód akurat poszedł na wymianę olejów i trzeba było odpalić ozdobę ogrodową w postaci wiekowego, zielonego landrovera, zwanego czule Svenem Skurwenssonem, ponieważ zawsze, ale to ZAWSZE ma dla nas jakąś niespodziankę. A to nie wchodzi mu wsteczny, a to nagle na środku skrzyżowania wysiada mu cała elektryka bez ostrzeżenia – no, takie tam. Kto miał landrovera, ten wie. No więc, dziś ŁASKAWIE odpalił, co było bardzo miłe z jego strony, bo minęło ładnych kilka tygodni od ostatniego rozruchu, w dodatku w nocy lało, a on jest wrażliwy. Ale przecież nie byłby Svenem, gdyby czegoś nie wykombinował. No więc, dostał jakiegoś szczękościsku i zamknął wszystkie drzwi, oprócz kierowcy. Śmiechom i żartom nie było końca, kiedy się ładowałam i rozładowywałam z siedzenia pasażera na ruchliwej ulicy, z cierpiącym psem z rozszarpanym tyłkiem, przez drzwi kierowcy (w sumie mogłam spróbować oknem, hm).

Tak to jest, jak się człowiek martwi głupotami (np. że ma blade nogi) – życie od razu wychodzi naprzeciw z niesamowicie atrakcyjną ofertą – nie masz czym się martwić? TO ZARAZ BĘDZIESZ MIAŁA. Zaprawdę, idę szukać wódki czystej i ogórasa.

Od samego rana zatłukłam widliszka w sypialni i nie jest mi z tym komfortowo. Czy one muszą WŁAZIĆ? Nie może każdy pokojowo spędzać czasu u siebie? Niedobrze mi.

W dodatku, jak co roku o tej porze, jestem trochę załamana moją karnacją. Wiadomo, że człowiek w swej cielesnej powłoce występuje w wielu kolorach, niektóre fajniejsze od innych, a mnie się trafił kolor tasiemca. Albo wypławka. Białe tło z sinymi żyłami. Zwłaszcza na początku sezony, jak założę coś lżejszego i odsłonię więcej skóry, to wyglądam jak Morlok, który właśnie wyłonił się z głębokich podziemi. W dodatku w sobotę poszłyśmy na wino z koleżankami i jedna przychodzi w jakiejś letniej kreacji, cała OPALONA. Normalnie w kolorze toffi. Zazdrość mi się nieco ulała, na co ona zdradziła mi sekret swojego wyglądu:

– Wiesz, jak mam chwilę i czytam książkę, to wychodzę z domu na taras, NA LEŻAK. Mówię ci, spróbuj kiedyś!

Phi. Na leżaku, też mi sposób. Może faktycznie, że trochę za bardzo się INDOROWA zrobiłam ostatnimi czasy i jakbym tak wyszła… No ale na leżaku to znowu mnie robale obsiądą, i tak w kółko Macieju (lub dookoła Wojtek).

Burze mają być. Niech będą, bo strasznie sucho.

Po czym poznać, że wiosna już pełną gębą?

Ano po tym, że jak się wysunie nos z domu, to słychać “bzzzz, bzzzz”, zaraz coś na człowieku siada, a z wielkiej sympatii użarło mnie w policzek i wyglądam niesymetrycznie. Oraz swędzi.

Nie, nie narzekam – BROŃ BOŻE żeby nie było, że narzekam! Nareszcie jest ciepło, ale no kurczę. pod względem robactwa to trafiliśmy tak sobie. No, nie aż tak tragicznie, jak Australia – gdzie pająki są wielkości talerza, a robale potrafią porwać psa i zjeść – ale np. na Kanarach nie ma robali, a za to jest wino i ocean. Ja bym się zamieniła!

Przez chwilę mieliśmy lokalny skandal, bo odpady zielone odbierają nie dość, że tylko raz na miesiąc, to po zimie dopiero w maju! I to pod koniec maja. Prawie u wszystkich już od kwietnia stały wory ze skoszoną trawą, która, jak by tu delikatnie powiedzieć, po kilku dniach w takim worku śmierdzi po prostu PRZEPOTWORNIE. Ja mam nadzieję, że z tym zawijaniem w folię zielonego dla zwierząt to jest jakaś inna technologia i one nie jedzą takiego śmierdzącego paskudztwa! W dzień zbierania odpadów nasza boczna uliczka prawie została zablokowana przez wielkie, cuchnące, czarne pakunki – naprawdę, jakbym miała się pozbyć trupa, to by było idealne rozwiązanie. Ta trawa tak śmierdziała, że żadne zwłoki by się przez to nie przebiły. Aż żałuję, że nikogo nie zabiłam, bo taka okazja dopiero za rok! (Chyba, że będzie awantura w gminie i w przyszłym roku wcześniej zbiorą zielone).

Oraz uwaga, jest nowy brytyjski serial kryminalny. Nazywa się “Marcella” i kocham go od pierwszego wejrzenia, bo główną rolę gra Anna Friel – ta prześliczna z “Pushing Daisies”. Trochę mnie na początku skołowało, bo ma taki mocny, brytyjski akcent, a w Stokrotkach mówiła inaczej, ale to ona i nadal jest bardzo ładna. Tylko oczywiście napompowała sobie czymś górną wargę. (Po co baby sobie wstrzykują coś w górną wargę, żeby robił się taki daszek? Półeczka antygilowa?). No więc, jakaś swołocz mordowała kobiety 10 lat temu i Marcella go łapała, ale nie złapała, a teraz znowu zaczął. I ona znowu go łapie. W międzyczasie mąż się od niej wyprowadził (of kors, do kochanki, no bo jak), a żeby było jeszcze fajniej – od czasu do czasu dostaje ataków SZAŁU i nie pamięta, co wtedy robiła. Mogłaby nawet kogoś zabić (i schować w worku ze zgniłą trawą). Szkoda, że tylko osiem odcinków.

Jest tak ładnie, że nawet nie mam serca wrzeszczeć na N., jak włącza piłę. Miętka się robię na stare lata.