Barbarella

Jestem dziś rozbita jak waza z dynastii Ming (w końcu już jakby coraz bardziej rówieśnicami jesteśmy) z bardzo prozaicznych powodów – znowu się nie wyspałam, bo przez ostatni tydzień było tak:

– najpierw nie spałam, bo N. wyjechał i się bałam, nawet w sypialni zamkniętej na klucz (chociaż – widział kto ducha, któremu przeszkadzają zamknięte drzwi?);

– następnie nie spałam, bo koleżanki nocowały i pilnowałam budzika, żeby się nie spóźniły do roboty, choć w sumie była to noc względnie spokojna, bo z wyjątkiem niespania czułam się bezpiecznie;

– w ostatnią noc przed przyjazdem N. nie zmrużyłam oka, bo miałam potwierdzenie niezależnych świadków, że w środku nocy słychać, jak ktoś chodzi po chałupie;

– N. wrócił i miałam nadzieję na spokojna noc, po czym okazało się, że ma powrotnego jetlaga i od trzeciej rano już nie spał i go roznosiło.

No i tak oto siedzę za biurkiem i mam aparycję przecenionego po świętach patroszonego karpia trzeciej świeżości, o którego nawet w jego najlepszych chwilach nikt się nie pobił w Lidlu. A jeszcze koleżanka przysłała zdjęcie na które kliknęłam i NA CAŁY wielki monitor wyskoczyły mi zwłoki (zaawansowane) gołębia, wciśnięte w silnik samochodu. No takiego suwenira znalazła i chciała się tym z nami podzielić.

Zdarzają się i takie piątki, że tak sobie westchnę filozoficznie.

N. od rana nakupił kiełbasy myśliwskiej i marzy na głos o mielonym kotlecie. To efekt Słowianina po tygodniowym spożywaniu dań kuchni japońskiej, z rybimi embrionami na śniadanie włącznie.

Podobno śnieg ma padać od poniedziałku. Chyba będę płakać.

No więc N. tym razem wywiało do Japonii, a ja zostałam sama w (czarnej dupie) listopadowe noce, które trwają od czternastej do ósmej rano, o ile jest ładna pogoda, bo jak brzydka, to całą dobę jest ciemno.

Więc teraz ćwiczę niewychodzenie z domu i niewyglądanie przez okno, a on mi przysyła zdjęcia każdego posiłku i pisze, że ma jetlaga i że gejsza odprowadza na śniadanie. Żeby tylko z bezsenności od jetlaga nie spotkał w hotelowym barze Scarlett Johansson, cholera jasna.

Oczywiście całe noce nie śpię, tylko gapię się w sufit i nasłuchuję wycia wampirów, wilkołaków i innych przedstawicieli elit w naszym kraju. W związku z czym wpadły koleżanki na piżama party, żebym chociaż jednego wieczoru się upiła i nie bała i nie spała sama. I to w tygodniu, i wszystkie trzy szły następnego dnia do roboty i musiałyśmy bardzo rano wstać*!… Wzruszyłam się (coś łagodna się robię na stare lata).

Przyszły obładowane żarciem (frytki!) i od razu na wejściu chciały mnie wysmarować czarną maseczką z węglem, bo podobno hit. Musiałam bardzo szybko polać wina, żeby mnie jednak nie smarowały. Później robiły jelonki („No weź tu się przysuń bliżej, nie, nie łapie cię, może po prostu już za stara jesteś na jelonka” – w końcu mnie złapało i jelonek wyszedł, a ja się przestałam dziwić tym wszystkim pięknym i zupełnie niepodobnym do siebie paniom na selfie, bo nigdy nie wiedziałam, jak one to robią; no to się dowiedziałam).

A dziś rano wszystkie trzy powiedziały, że obudziły się o czwartej i wydawało im się, że KTOŚ CHODZI po domu. Fantastycznie. Nie wiem jak sama prześpię następną noc, natomiast NA PEWNO WIEM, że N. nigdzie już nie pojedzie, dopóki nie wynajmie mi kawalerki i to w bloku pełnym głośnej patologii – żeby sąsiedzi z dołu, z góry i z boku imprezowali i kłócili się całą noc, żeby nawet na moment nie zaległa cisza. Bo inaczej się WYKOŃCZĘ – o, jak mi serce łomocze.

* I wyjechać tyłem z posesji, co okazuje się jest gorszym koszmarem, niż duch spacerujący po chałupie o czwartej rano.

„Don’t panic, but Christmas is coming up” – przypomniał mi wczoraj uprzejmie mailem Desigual. Więc już mi zamigotały przedsionki, a na dodatek N. śmignął w delegację i zostałam sama na noc. Z tego stresu zjadłam pół kubeczka musu czekoladowego i poprawiłam śledziem w śmietanie. O panie święty! Strachy i stresy musiały się ustawić w kolejce, albowiem byłam zajęta całkiem innymi doznaniami. Miewałam już w życiu lepsze pomysły (ale i gorsze też, uczciwie mówiąc, i to niekoniecznie jedzeniowe).

Najlepsze, że N. kupił sobie u Niemca drewniane listewki, takie eleganckie, od razu z wyciśniętym wzorkiem, a jak zapytałam po co mu one, to stwierdził, że będzie robił ramkę. Bo kazałam mu zrobić ramkę, tylko on już nie pamięta do czego.

Najgorzej, że ja też nie pamiętam (zwłaszcza że to mogło być równie dobrze tydzień temu, co trzy lata temu). I co ja mam mu teraz kazać oprawić? (Najchętniej bym mu dała do oprawienia tych skurwysynów, co śmieci do lasu wyrzucają, no ale to nie w ramkę.)

Właśnie czytam, że linia Finnair zrobiła akcję z ważeniem pasażerów przed wejściem na pokład. Sorry, kochani, od dziś macie jedną potencjalną pasażerkę mniej. Dobrowolnie żywa na wagę nie wejdę, umówmy się. Trzeba się szanować.

Ale piękna pogoda nam się trafiła na weekend na wyjazd (przekładany jakoś od połowy września)! Słońce i żadnego wiatru, a na plaży jak na Pustyni Błędowskiej – dużo piasku i mało morza, które cofnęło się do Szwecji najdalej jak mogło (i ja się mu wcale nie dziwię).

Oszacowaliśmy stan mieszkania po sezonie letnim (oczywiście znowu jakieś stare brudne gary oraz poplamiona, a następnie czymś szorowana ściana – z takim zaangażowaniem, jakby się tam ludowi smoleńskiemu ukazał konterfekt Tuska z Timmermansem co najmniej), po czym N. wyprowadził mnie na miasto, żeby mi złość odparowała. To niesprawiedliwe, ale tam jest jeszcze zielono, dopiero zaczęły się złocić liście na drzewach, i mnóstwo kwiatów! Poza tym, uwielbiam kwiatowe dekoracje w Świnoujściu, te w skrzynkach i donicach. Zakład o nie wiem ile, że gdybym ja w ogródku posadziła w donicy kilka różnych roślinek, to by to wyglądało beznadziejnie i bałaganiarsko, a tam umieją tworzyć takie kompozycje i zmieniają je zgodnie z porami roku i jest po prostu ślicznie.

Moją drugą ulubioną rzeczą w Świnoujściu są pieczone kurczaki z budki przy Wojska Polskiego. No przepraszam, ale słynne kurczaki z Renesansu mogą im buty pastować (kurczaki kurczakom buty pastować, hmmm) (i to nieżywe!). Nie wiem, czego do nich dodają i nie chcę wiedzieć – jeśli jakichś narkotyków, to tym lepiej. W każdym razie są przepyszne.

Moją trzecią ulubioną rzeczą jest wanna. Tak, mam wannę w domu, ale za dużą; woda się do niej leje i leje i leje, a po godzinie człowiek ma do kostek. A w mieszkaniu w Świnoujściu mam wannę małą, ale głęboką – po pięciu minutach jest pełna i siedzi się w wodzie po szyję. Trochę to czuć ekstrawagancją, że muszę przejechać 650 kilometrów, żeby się wykąpać w wannie, ale co zrobić. Znaczy wiem, co zrobić – remont łazienki zrobić, ale chyba KAŻDA normalna kobieta dostaje gęsiej skóry na myśl o remoncie (nie, żebym była jakoś porywająco normalna, prawda).

Moją czwartą ulubioną rzeczą są gofry z „Czuć miętą”, model z musem jabłkowym. Szczypawce też smakują – pojadła gofra, popiła wodą, po czym odbiło jej się soczyście na cały lokal. W chińskiej kulturze to chyba znaczy, że bardzo smakowało.

Tylko strasznie dużo tam ludzi. Niby dobrze, że po sezonie letnim miasto nie wymiera i nie zamienia się w zombie, ale tyle ludzi w listopadzie? Z jednej strony szkoda, że nie mieliśmy więcej czasu, żeby się powłóczyć po plaży jeszcze przez kilka dni, z drugiej – mój wewnętrzny Shrek z ulgą wrócił na swoje bagno (o niskim poziomie zaludnienia).

A jak wczoraj zajeżdżaliśmy z fasonem pod bramę, to wyskoczył sąsiad z naprzeciwka i macha rękami – od razu pomyślałam, że coś się stało, może jakiś wypadek, a może nakrył włamywacza w piwnicy i potrzebuje pomocy, żeby go zastrzelić i poćwiartować, no w każdym razie coś pilnego, więc N. wyskakuje z samochodu, a sąsiad – „Panie sąsiedzie, a nie chce pan DESEK?”.

No tak, deski są bez wątpienia ważne. I pilne.

Jedno pozostało bez zmian – jak nie miałam pomysłów na prezenty gwiazdkowe, tak po weekendzie nadal nie mam. Majonez, wszystkich czeka majonez! Żeby nie było, że nie uprzedzałam.

A było tak: ostatniego dnia lipca wracaliśmy z Madrytu do naszej coraz bardziej ukochanej ojczyzny; na lotnisko udaliśmy się taksówką. Taksówkarz trafił się rozmowny, pogadali z N. o tym, gdzie się wyjeżdża z Madrytu na wakacje, czy duży ruch latem, w końcu wyszło do wyznań bardziej osobistych – taksówkarz zapytał skąd jesteśmy i pochwalił hiszpański N. (zwykle obstawiają, że N. jest z Barcelony, hmmm). Jak się dowiedział, że z Polski, to zaczął się chwalić swoim kuzynem, który pracuje w dużej firmie i wyjechał do Polski realizować projekty. Na lotnisko dotarliśmy bez przeszkód.

– I siedzę na tym spotkaniu – referuje mi dziś N. – i tak mi coś zaświtało, więc mówię do tego Hiszpana – a ja to znam twojego wujka. On mi mówi, że niemożliwe, a ja – że owszem, i że jest taksówkarzem w Madrycie. I żeby go ode mnie pozdrowił.

– O matko, no i co?

– Powiedział, że pozdrowi. Faktycznie wygląda na to, że z jego wujkiem wtedy jechaliśmy.

Nie dość, że świat jest mały, to jeszcze potrafi robić niezłe numery – jak się okazuje.

A Japończycy prześwietlili piramidę Cheopsa i znaleźli pustostan nad Wielką Galerią. A ja mam ogromny pustostan w głowie, jeśli chodzi o tegoroczne prezenty gwiazdkowe, a rodzina NIE CHCE WSPÓŁPRACOWAĆ.

W tym roku się doigrają. Dostaną po słoiku majonezu – i to nie kieleckiego.

PS. “Rake” – zachwycający. Dobrze, że mają w planach piąty sezon (w którym Cleaver chyba będzie potrzebował przeszczepu wątroby, jak mniemam).

Naprawdę nikogo i niczego nie lubię od połowy października do połowy kwietnia.

Jest ciemno, ohydnie i do dupy. Już nawet nie dupy z cellulitem, tylko wielkiej dupy z implantami przyczepionej do głupiej celebrytki. W dodatku mam gigantycznego siniaka pod lewym kolanem, właściwie to prawie drugie kolano, fioletowe i spuchnięte – nabytego w drodze wstania o trzeciej rano w czwartek, bo pańcio jechał w delegację.

Jeszcze tylko Netflix mnie trzyma przy zdrowiu psychicznym, jaki świetny serial znalazłam! Australijski, o prawniku – pijaku i hazardziście. W pierwszym odcinku nasz bohater broni klienta oskarżonego o morderstwo i kanibalizm (który nie jest mordercą, a kanibalizm w Australii jest okazuje się całkiem legalny) oraz przezywa prawdziwa miłość w burdelu. Legalnym burdelu, zarejestrowanym jako działalność gospodarcza i odprowadzającym składki. Cholerka – muszę jechać do Australii.

I jeszcze ten wiatr. Mam ochotę skoczyć z dachu albo kogoś pokroić na łazanki.

Wczoraj się zgadałyśmy z Zebrą, że obie mamy dzień tak zwanego home office i w związku z tym jak jesteśmy ubrane. Ona jeszcze przyzwoicie – dresowe spodnie, bluza z Lidla i krótkie emu, za to ja – coś pomiędzy dresem a piżamą z psem Snoopy i dodatkowo szary polarek. I kapcie w kratę. „Mój szef to by chyba zemdlał” – stwierdziła Zebra (tak jakby to robiło wielką różnicę, czy ktoś wysyła raporty obuty w emu, czy w szpilki). No cóż, ja szefa nie mam, a raczej sama sobie nią jestem, tym szefem – czasem może i jędzowata, ale przynajmniej nie czepiam się dreskodu. No i pozwalam przychodzić do biura z psami (a raczej suką).

Natomiast która mi poleciła „Pikantne historie dla pendżabskich wdów”? Przyznawać mi się tu raz dwa! Dawno się tak nie uśmiałam i nie zrelaksowałam, czytając książkę – chociaż akcja to nie same śmieszki i erotyczne historie. Na okładce jest zamieszczony wyjątek z recenzji: „Już nigdy nie spojrzę na bakłażana w ten sam sposób”. No owszem, tekst o bakłażanie jest spektakularny, na mnie jednak bardziej podziałał opis zastosowania masła klarowanego (w małych pojemniczkach!). Obawiam się, że od teraz będę głupio chichotać, kupując masło klarowane. W dodatku książka jest o tyle ciekawa, że to opowieść o multi-kulti z drugiej strony; z podobnych przychodzi mi do głowy „Kosmofobia” i „Brick Lane” – ale nie są takie rozrywkowe.

Z kolei „Pocałunki składane na chlebie” – bardzo dobre, jeśli chodzi o treść i realia; przejmujący jest opis kryzysu gospodarczego w Hiszpanii i losy ludzi, którzy muszą sobie z nim radzić. Natomiast nie pierwszy raz mam problem z tłumaczeniem hiszpańskiej literatury – wszystko OK w sferze opisów, ale coś mi zgrzyta z dialogami. Hiszpanie mają zupełnie inną dynamikę w rozmowach – dużo podkreśleń, zdrobnień, onomatopei, i kiedy tłumacze pozostają temu wierni, to dialogi wychodzą infantylne i naiwne, chociaż na żywo te wszystkie „Hombre, joder!” tylko dodają wdzięku i ognia. No nie wiem, doprawdy, jak temu zaradzić, a zresztą może się czepiam.

No nic. Mało odcinków „Mindhuntera” mi zostało; nie znoszę, kiedy mi się kończy serial i wino w butelce, kiedy człowiek ma ochotę na JESZCZE.

PS. Ale za to jest nowy sezon “Line of Duty”! HA!

Jaka ładna pogoda od trzech dni – aż mnie to wybiło z kolein, bo zwykle zaczynałam i kończyłam dzień narzekaniem na pogodę (a i w trakcie zdarzały się przerywniki na krytykę), a tu ci masz. No ale spoko, już w weekend ma lać. Ahahah. BUAAAAHAHAHAHAHAHAH.

Mój organizm w to pozorne ciepło nie bardzo wierzy, bo kompulsywnie mnie ciągnie do ciepłych ubrań – wywlokłam i uprałam wszystkie grube, ciepłe i włochate bluzy, co oczywiście nie uchroniło mnie przed zakupem nowych, no bo w końcu co, kurczę blade. Jedna jest przesłodka, długa przed kolano i ma na kapturze misiowe uszka. Muszę przyznać, że kiedy ją zaprezentowałam N., to przyjął to nad podziw DOBRZE. Nie było nic o wysyłaniu do psychiatry na przykład. Chyba już do niego dotarło i pogodził się z tym, że w moim przypadku nie bardzo może liczyć na czółenka, garsonkę i stonowany makijaż – chociaż bardzo by mi było miło, gdybym na stare lata nauczyła się CZESAĆ (to znaczy – czesać to się czeszę, ale nie bardzo widać efekt). Mam nadzieję, że od czasu do czasu myśli sobie coś w rodzaju „może i moja stara lubi się przebrać za niedźwiedzia, ale przynajmniej robi smaczny ogon wołowy”. O, zresztą wielkie mi co – Nastasja Kinski już dawno chodziła przebrana za niedźwiedzia i nikomu nic od tego nie ubyło.

A zresztą kiedyś w indiańskim horoskopie mi wyszło, że jestem niedźwiedziem, czyli wszystko zostało odgórnie ustalone. Nie można mieszać w przeznaczeniu, bo nic dobrego z tego nie wychodzi – patrz książę Karol; jakby się od początku trzymał Camilli, to lepiej by na tym wyszedł. Tak, przyznaję się, że po latach zrewidowałam poglądy i uważam że Camilla jest w porządku, a Diana jednak była trochę histeryczka.

Na moim ukochanym forum jest wątek o prywatności w związku, a właściwie o przeglądaniu telefonu męża – czy to podpada pod naruszenie prywatności. Zapytałam N., jakie ma zdanie na ten temat, na co on „Ależ kochanie! Przeglądanie telefonu męża to powinien być OBOWIĄZEK”.

Amen to that. A nie mówiłam, że przez te wszystkie lata ze mną wychodzi na ludzi?…