Barbarella

Deszcz pająków w Brazylii. Niech mi ktoś powie, PO CO ja kliknęłam w to wideo. Teraz mnie wszystko swędzi i cały czas wydaje mi się, że kątem oka dostrzegam jakiś RUCH na ścianie. Czarny, kosmaty i ośmionogi ruch. Brrr.

Potwierdziła się natomiast jedna z prawd Wszechświata, która brzmi, że jeśli dziecko, pies albo mąż siedzą przez dłuższy czas PODEJRZANIE CICHO, to nie jest dobrze. Zazwyczaj dziecko odnajdywane jest wymalowane od stóp do głów farbą olejną na zielono, pies właśnie kończy jeść drugi z naszych nowiutkich zamszowych kozaków – tylko obcas mu z pyska wystaje – a mąż… mąż JEŹDZI CZOŁGIEM. Tak, moi drodzy. Straciłam na chwilę czujność i nie interweniowałam w porę i teraz mój mąż po powrocie do domu PRZEPADA dla świata, bo jeździ czołgiem. (W komputerze. Ruskim czołgiem. Od czasu do czasu się odezwie – “Płonę”, a tak to nie ma z nim kontaktu).

Z tego miejsca przekazuję serdeczne pozdrowienia dla KOLEGI ŁUCZNIKA, który go na tę grę namówił – przy najbliższej okazji dokonam na nim rytualnego uboju z patroszeniem włącznie. Za co z góry przepraszam jego żonę, ale ona jest bardzo ładna i szybko sobie znajdzie następnego męża.

Co mnie denerwuje dodatkowo, to łosoś i mięta w kolekcjach odzieżowych na wiosnę. FUJJJ! Łososia i miętę toleruję na talerzu i w szklance (łososia też można podać w szklance, w postaci tak zwanej werynki, dla mnie – kolejnego dowodu na to, że kuchnia francuska polega głównie na tym, aby kucharz się maksymalnie upierniczył). Ale na grzbiecie?… Bez sensu.

Już się nie chcę powtarzać z tym śniegiem, ale komu przyszło do głowy, żeby napisać o śniegu “spokój w proszku” – to nie wiem. Bo mi podnosi ciśnienie tak, że nie potrzebuję kokainy (choć nigdy nie próbowałam, bo nikt nigdy nie chciał mi sprzedać narkotyków! Co za świństwo! No – raz w Madrycie, ale nie zrozumiałam, cholera jasna).

“Długa ziemia” – bardzo, bardzobardzo.

Chciałam rozpocząć optymistycznym akcentem, iż SKOŃCZYŁ SIĘ STYCZEŃ – nawet człowiek się nie zdążył porządnie nawściekać – ale nie wiem, czy on jest taki do końca optymistyczny. Bo minął jak policjant ma motorze na autostradzie! I od razu mi się babcia przypomniała, która mi powtarzała “Zobaczysz, dziecko, jak to życie minie, nie wiadomo kiedy”. No więc zamiast się cieszyć, ze minął styczeń, to się martwię, że mi MIJA ŻYCIE NIE WIADOMO KIEDY i zaraz podniosę głowę i będę miała 70 lat, emeryturę co nie starcza nawet na chleb i wodę i ekstrawagancki różaniec, bo to jedyna ekstrawagancja, na jaką mnie będzie stać. I będę dla odmiany siedziała i się martwiła, że jak byłam młoda, to zamiast używać życia, to narzekałam, że jestem gruba i że nic mi się nie chce. Czyli, jak widać, trochę się zapętliłam, zupełnie jak u Pratchetta z dzieleniem Wszechświata przez ogorek.

Jedyny wniosek z tego to taki, że babcie zazwyczaj mają rację, NO CHYBA, że jeśli chodzi o jedzenie (bo babcie zawsze twierdzą, że NA PEWNO NIC NIE JEDLIŚMY I JESTEŚMY GŁODNI, niezależnie od stanu faktycznego, i przygrzewają pierożki).

Czym się jeszcze martwię: mianowicie tym, że przyleciał bocian, bo podobno przyleciał. I ja teraz się martwię, co on je – żaby z mrożonki?… Bardzo proszę o pisemne potwierdzenie, że ktoś się tym bocianem opiekuje. Bo cieszyć się, że przyleciał, to wszyscy by chcieli, ale nakarmić to nie ma komu. Moje przydomowe sikorki też się ostro ganiają po krzakach w celach lubieżno – rozrodczych, więc może faktycznie już nie będzie mrozów.

A poza tym to jestem sucha jak stara skóra wypchanej małpy. Starej małpy, oczywiście. Mam suche ręce, suche oczy – aż mi soczewki wypadają – ciągle chce mi się pić, więc piję i nadal jestem zaschnięta. Internet mówi, że kolejne etapy to opuchnięcie języka i delirium z odwodnienia. Fun!

Trzeci odcinek “Following” – najsłabszy z dotychczasowych. Nic akcji oraz wkurwiają mnie WSZYSTKIE grające tam kobiety. Żonę tego psychola to bym uwiązała za nogę na sznurku i bujała nad przepaścią, tak mnie wkurwia. Ta cała NIANIA to samo. Jak nikt ich szybciutko nie zamorduje, to ja tego nie dam rady dalej oglądać.

PS. Aha, i bardzo bym chciała zapytać, co opinia publiczna ma do powiedzenia w  sprawie obuwia United Nude, bo ja się nie potrafię do niego jednoznacznie ustosunkować.

Jestem udręczona jak martwa papuga ze skeczu Pythonów. I to z tego momentu skeczu, kiedy John Cleese rąbnął nią o ladę kilka razy.

No nic, jakoś się trzeba pozbierać w jeden w miarę określony kształt (z dużą dupą). Natomiast – przeczytałam i obejrzałam “Atlas chmur”. I trochę nim w łeb dostałam. Taka opowieść, co jakoś zostaje w człowieku i haczy. I kiedy czytałam książkę, to cały czas się zastanawiałam, jak ten Tykwer zrobił z tego film, bo to chyba NIEMOŻLIWE. I okazało się, że on z tego zrobił film PO PROSTU. Zupełnie tak, jak napisana jest książka.

Film jest cudowny (ale mi się podobają filmy, co mają słabe recenzje, spoko), acz bez lektury wcześniej to chyba bym się nie połapała w tych wątkach tak do połowy i szacunek dla tych, co nie czytali i się połapali. Zrobili trochę skrótów – musieli przecież – ale i tak niedużo, tylko w historii Sonmi – niewolnicy z przyszłości – to nie wyszło na dobre, nie ma całego przesłania. No i ten słodziutki hapiendzik, Tom Hanks z dzieciaczkami przy ogniseczku, litości. Ale OK, rozumiem, że inaczej po prostu by nie dostali forsy na ten film i byłaby szkoda wielka. Na historii ucieczki Cavendisha z domu starców śmiałam się jak dzika norka, wyszła przecudownie. Młody Q jako kompozytor Frobisher też bardzo mi się podobał. Wszystko mi się podobało. Każdy jest małą okrzemką w morzu czasu (Natalia Siwiec – okrzemką z cyckami).

No i ta Halina Berry, jak popylała po skałach na Hawajach w białych leginsach, to mogła je JEDNAK odrobinkę zabrudzić, dla zwiększenia realizmu.

Bo nowy serial o tym, jak Kevin Beacon, bardzo sponiewierany przez życie, gania po Ameryce naśladowców seryjnego mordercy psychopaty, wszyscy już oglądają, prawda? (“The Following”).

Pogoda bardzo dobra (niech pada, co chce – żaby, jaszczurki, krowy z Kansas – byle nie śnieg; niech pada z góry na dół, z dołu do góry i w bok – byle nie śnieg). Śpiączka nadal trzyma. Chyba po prostu trzeba wziąć na przeczekanie, tak do połowy lutego.

Mam problem – jakie środki represji zastosować, żeby N. przestał palić te ohydne, śmierdzące cygara i cygaretki. Bo już przesadza. Wrzeszczenie i tupanie przynosi rezultaty niezadowalające. Groźby, że wszystkie cygara, które znajdę, połamię, wrzucę do sedesu i nasikam – nie mogę zrealizować, bo one nie toną i będą mi później pływać nie wiadomo jak długo i zasmradzać łazienkę. Zagrozić, że się wyprowadzę, trochę się boję – istnieje ryzyko, że się ucieszy. Hipnoza odpada, bo N. się za dużo i za szybko rusza i hipnotyzer za nim nie nadąży z wahadełkiem czy tam innym świecącym przedmiotem. Nie wiem, drogi pamiętniku. Jestem w kropce.

Czytam „Atlas chmur”. Pierwszy rozdział jest straszny, zaczynałam go trzy razy i odkładałam, ale później się rozbujało.

Znalazłam wzór serwetki z pająkiem – czarną wdową, opuszczającą się na nici z pajęczyny. Oraz wątek na forum „Dzieci a zmiana pogody”. Ciekawe, o czym jest. Żeby mieć dzieci, jak idzie wyż, a jak niż, to nie?… Czy chłopca na pogodę, a dziewczynkę na deszcz? (Były kiedyś takie budki do nabycia w miejscowościach uzdrowiskowych, a w budce góral i góralka. I na pogodę wychodził z budki góral, a na deszcz góralka – bo jak wiadomo, na brzydką pogodę psa się nie wypędzi z domu, a babę zawsze).

Wszystkie horoskopy mam dziś do dupy.

Taki świstak, jak idzie na zimę spać, to przez ten sen spala cały tłuszcz, którym obrósł. A ja przesypiam ostatnio co najmniej pół doby i NIC! Żadnych ubytków tłuszczowej opony nie zauważono! To jakiś skandal.

Z okazji wczorajszego poniedziałku i pięknej, przepięknej pogody w sam raz na podróże, jedni udali się do Gdańska, a drudzy do Łodzi. Co robić, takie życie. Jadę do tej Łodzi, śnieg wali, droga zasypana jakoś do pół koła, ale dajemy radę. Mogło być gorzej (na przykład – mogło pizgać żabami). Jakieś 20 km przed Łodzią – ogromny ogon samochodów, jadących tak z piętnaście na godzinę. Wyprzedzać nie ma jak, bo po jednym pasie w każdą stronę, śnieg, koleiny, no i nie ma po co, bo nie wiadomo, co się stało – wypadek jakiś czy wahadełko, czy co. Wleczemy się tak, dziesięć minut, kwadrans, dwadzieścia… WTEM! Jest! Dojeżdżamy do początku tego nieszczęścia.

Olbrzymi facet na motorynce, takiej malutkiej jak konik na biegunach, on wielki, potężny, nogi mu się po jezdni wloką, ale JEDZIE. Piętnaście na godzinę. Lewą koleiną. Wyprzedziliśmy go w końcu, ale nie dam głowy, czy nie miał na sumieniu jakiegoś samochodu w rowie albo ze dwóch, bo za nami tez już się zrobiła spora kolejka.

Po powrocie musiałam się koniecznie podzielić ze Szczypawką kanapką z białym serem. Nie było innej opcji. Upominała się o udziały jak związki zawodowe.

O, śnieg zjechał z dachu (głośno i dramatycznie). Niech spada, nie szkoda mi go.

PS. O – ŚNIEG PADA!… Idę się schlać.

No więc albo mam narkolepsję, albo meningitis, bo nie mogę się obudzić. Funkcjonuję na krótkich odcinkach pomiędzy spaniem. Ledwo mam siłę podnieść szczotkę do zębów. A sny mam jakieś dzikie, na przykład w zeszłym tygodniu całkowicie zdominowane przez robactwo. Jakieś gigantyczne żuki mi się śniły, a następnego dnia – gniazdo tarantul wielkości psów.

Jedyny plus jest taki, że w ogóle przestałam jeść masło – w ogóle – za to jem oliwę. W zasadzie wiadrami i do wszystkiego. Oliwa jest dobra na figurę, prawda? (Zwłaszcza na figurę kulturysty – do posmarowania).

Dziś postanowiłam zastrajkować i kiedy mąż zażyczył ziemniaki, to normalnie zbuntowałam się jak chłopstwo pańszczyźniane i mu mówię odważnie z kanapy, żeby sobie sam obrał i ugotował. Oczywiście pierwsze co, to padło sakramentalne “A gdzie mamy obieraczkę?”. Trwałam w buncie i powiedziałam, że nie wiem, ja obieram nożem jak zwierzę, a w ogóle to wolę w skórce, a jak chce obieraczkę, to niech sobie SAM POSZUKA. Taka byłam normalnie. Trochę podpuchłam z dumy, a w kuchni leciało czterdziestominutowe słuchowisko pod tytułem “poszukiwanie w szufladzie obieraczki do ziemniaków”. W końcu znalazł, bo rumor ucichł, i po kolejnej minucie usłyszałam: “Kochanie… Weź plaster i pozwól no tutaj!”.

Jak można się zaciąć obieraczką do ziemniaków? NO JAK?…

Muszę umyć łeb, a boję się, że zasnę w trakcie, wpadnę głową do wanny i utopię się.

No ja nie wiem. Odzew w kwestii doceniania wiewiórek był, delikatnie mówiąc, niezbyt masowy. Coś mi to śmierdzi niedocenianą wiewiórką!

Uprałam tę drugą kanapę. Nie wiem, co się ze mną dzieje. Ta kometa, co ma ominąć Ziemię i pięknie wyglądać na niebie pod koniec roku, to nie wiem, czy faktycznie OMINIE. Nie byłabym taka pewna.

Mama Zebry robi za niańkę Zebry potomstwa, z czego wszyscy są bardzo zadowoleni, acz nie wiem, czy do końca ŚWIADOMI wszystkich detali. Na przykład, zadzwoniła do mnie pogadać (torba z Mango, skurwysyny z PKP, śnieg pada, ile czasu ma Mango na wysłanie paczki i tym podobne), nagle w tle wycie. Próbujemy kontynuować wątek paczki z Mango, ale wycie narasta. “Wiesz co” – oznajmia mi – “chyba w łeb się walnęła, muszę kończyć”. No i tak to.

A na rozgrzewkę piję tyle herbat dziennie, że chyba mi nerki wybuchną.

Czy grypa po angielsku nie nazywa się bardzo adekwatnie? Flu. Fffff-llllluuuuuuuu. Bo moim zdaniem, doskonale opisuje, co się z człowiekiem dzieje. Nawet bez wielkiej gorączki czy spektakularnej sraczki. Flu i nawet nie ma siły uchylić oka.

A do roboty to myślałam, że dziś nie dojedziemy. Z nerwów wydłubałam sobie dziurę u nasady paznokcia. Czy to… ten (nie kląć w Nowym Roku, nie kląć, nie kląć)… ten OPAD przestanie kiedyś padać? Czy tak już będzie do końca świata – po cichu będzie padać, padać… Coraz mniej osób będzie wychodziło z domów… Któregoś dnia okaże się, że nie można już otworzyć drzwi wejściowych i będzie jak w „Ostatnim brzegu” (tylko nie rozdadzą tabletek z cyjankiem, bo niby JAK?). I za siedemset tysięcy lat jakiś młody naukowiec postawi śmiałą tezę, że na tym globie była już kiedyś cywilizacja, posługiwali się narzędziami i nawet mieli prąd, ale inne jaszczury go wyśmieją…

A wczoraj był ogólnoświatowy dzień doceniania wiewiórek. Czy wszyscy należycie docenili wiewiórki?

(Wiem. Wiem. Ale to z zimna. I ze śniegu).

O jaka jestem wściekła od rana. Oka nie zmrużyłam.

Kuna sobie urządziła bal staropolski. Zaczęła polonezem i skończyła mazurem nad ranem. W tak zwanym pomiędzyczasie były tanga, berek, strzelanie garami, regularna bitwa, solówka z Jeziora Łabędziego, flamenco i zapasy. Co pół godziny N. wypadał na balkon i walił w dach, żeby się uspokoiła, ale gdzie tam.

Wywlekliśmy się z łóżka, widząc na fioletowo i pierwsza moja myśl była, że muszę sobie trzasnąć pięćdziesiątkę wódki, żeby przeżyć dzisiejszy dzień. Pod konfiturę z tataraku. (Czytałam kiedyś N. przepis na konfiturę z tataraku z jakiejś bardzo starej książki kucharskiej. Przepis się kończył zdaniem, że konfitura ta podaje się na śniadanie do kieliszka wódki, na co N. oznajmił, że od dziś mam mu podawać takie śniadania). Zazwyczaj lubię zwierzątka, ale jak mi się dziś kuna napatoczy, to rozedrę jak śledzia.

Wczoraj natomiast odczułam, że coś mnie jakby zaczyna trzepać i mówię, zażyję sobie moje kochane theraflu. Na co mój tatuś, że nie, on ma dla mnie coś lepszego, od razu stawia na nogi – i przywiózł mi febrisan (i rosół z perliczki, ale to osobna historia). Wypiłam ten febrisan, przykryłam się kocem na kanapie i czekam.

No, przestało mnie telepać, owszem. Tylko że po kilku minutach poczułam, że LEWITUJĘ. Tak z piętnaście centymetrów NAD KANAPĄ. I strasznie, ale to strasznie się bałam otworzyć oczy, żeby się nie okazało, że fruwam pod sufitem i patrzę na swoje ciało z góry (a moje ciało leży na stole operacyjnym i jest poddawane elektrowstrząsom i masażowi na otwartym sercu). Przepraszam, że się powtórzę, ale – CO ONI SYPIĄ do tych saszetek, chyba sproszkowane karaluchy (podobno jak się wciągnie nosem suszonego, sproszkowanego karalucha to można mieć niezły odlot). Nigdy więcej, kruca fix, musi mi wystarczyć herbata z miodem i aspiryna.

Pozwolę sobie zakończyć dzisiejszy wykład piękną sentencją z fejsa: “Mężczyzna bez kobiety to jak pies bez pcheł – niby da się żyć, ale nudno”.

Śniło mi się, że nosiłam na rękach małego kangura. Trudno go było dobrze chwycić, bo ja przyzwyczajona do noszenia jamników (pod tyłek – długi kręgosłup), a kangur miał długie tylne nogi, ale w końcu mi się udało i był słodki i przytulasty, z aksamitnym pyskiem.

Obudziłam się z gardłem bolącym do pasa. Widocznie mi kangur nakichał.

Przeczucia co do 2013 mnie nie opuszczają. Coś się kroi. Taka na przykład Lea znalazła w kuchni ludzkie zęby. A Licencja miała wizytę ducha. A jeden facet mieszkał przez miesiąc ze zmarłą żoną. A jest dopiero połowa stycznia!

To wszystko oczywiście przez kometę, która nadciąga nad naszą Dolinę Muminków i w listopadzie ma ją być widać jak księżyc w pełni (mam nadzieję, że w NASA dobrze postawili przecinki i nie trzeba będzie wysyłać Bruce’a Willisa z petardą, jak się okaże, że jednak mamy zbieżną trajektorię). (Zebra mnie pociesza, że to Ruscy ją znaleźli, a oni są trochę lepsi z matmy – no ja nie wiem, czy się przez to bezpieczniej czuję).

Okoliczne ptaszki są prześliczne naszym karmniku, ale żrą takie ilości, że N. mówi, że jakbyśmy wyszli wieczorem na taras, to moglibyśmy usłyszeć z krzaków cichutkie bekanie z przeżarcia.

No nic, idę sobie zaserwować herbatę z miodem. Uważajcie na zachrypnięte kangury, co się mogą przyśnić bez ostrzeżenia!…

PS. Szwagier chyba chce przelicytować te zęby Lei – opowiedział mi, jak kiedyś otworzył maskę samochodu i na tej kratce, co jest pod szybą, znalazł pieróg. Artykuł spożywczy, pieróg. Pod maską.

PSPS. Była taka dobranocka, “Pyza na polskich dróżkach”, to może to był jej kumpel? Pieróg Wędrowniczek?… A może gorączkę powinnam zmierzyć?…